POLSSLAG

Personeel beschutte en sociale werkplaatsen in actie voor volwaardige eindejaarspremie

2012-01-26T13:06:00.004+01:00

Gisteren op woensdag 25 januari voerden in Gent een 200-tal arbeiders van de beschutte en sociale werkplaatsen van de Algemene Centrale actie. Ze protesteren tegen het feit dat zij als enigen in de Vlaamse social/non profit uit de boot vallen bij de toekenning van een volwaardige eindejaarspremie. De collega’s in de sector krijgen 95% van een maandloon, voor de sociale en beschutte werkplaatsen is dat maar 87%. Dat komt bovenop het feit dat deze arbeiders doorgaans een laag loon hebben. In december was er al een eerdere actie nadat een open brief werd rond gestuurd.

PETITIE
Via de website van de Algemene Centrale kan je een online petitie tekenen ter ondersteuning van een gelijkwaardige behandeling van de arbeiders van de beschutte en sociale werkplaatsen. Een papieren versie van de petitie kan je hier downloaden.

FILMPJE over de petitie van de AC: Beschutte werkplaatsen - Niet meer, niet minder!

FOTO'S van de betoging door Jean-Marie op socialisme.be

IN DE PERS:
Knack.be
Nieuwsblad.be
De Standaard

Pamflet LBC Non-Profit voor 30 januari

2012-01-23T11:20:00.003+01:00

Waarom zwijgen geen goed idee is

LBC-NVK non-profit constateert dat de regering Di Rupo wel een onrechtvaardig besparingsplan wil doorvoeren maar op de grote uitdagingen in de zorg- en welzijnsectoren geen enkel plan heeft. Vandaar dat wij oproepen om op maandag 30 januari deel te nemen aan de acties die regionaal worden georganiseerd.

Lees het pamflet van LBC-NVK non-profit voor de nationale stakings- en actiedag van 30 januari

Pamflet BBTK Social Profit voor 30 januari

2012-01-19T12:13:00.003+01:00

Omdat we ons niet willen neerleggen bij blinde, schadelijke en onrechtvaardige bezuinigingen...

Daarom staakt de social profit op 30 januari!

Al wekenlang weerklinkt in de media maar één geluid waarmee men iedereen ervan wil overtuigen dat er geen andere uitwegen zijn dan besparingen. Zo worden de aanmaningen van de ratingbureaus, van Europa en vandaag ook van onze regering overgenomen.

Lees verder op de nationale website van BBTK Social Profit

Een solidair en strijdbaar 2012 gewenst ... 't zal nodig zijn!

2011-12-27T16:09:00.003+01:00

overgenomen van blog BBTK-ABVV RZ St.-Maria

cartoon: Ronny Barracuda

Verslag actie AC-ABVV sociale en beschutte werkplaatsen.

2011-12-12T09:39:00.009+01:00

“Niet meer! Niet minder!”

Met deze slogan protesteerden zo’n 200 werknemers van de Vlaamse sociale en beschutte werkplaatsen afgelopen vrijdag in Brussel. Op 2 december werd het sociaal akkoord met de Vlaamse regering ondertekend door de vakbonden en werkgevers. Eén centrale weigerde te tekenen en weigert nog steeds. De Algemene Centrale van het ABVV is niet te spreken over de uitgewerkte regeling voor de eindejaarspremie. Bijna alle 150.000 werknemers binnen de Vlaamse non-profit krijgen vanaf 2012 gemiddeld 95% van een volwaardige eindejaarspremie. Bijna allemaal, want de arbeiders van de werkplaatsen krijgen slechts 87% van een volwaardige eindejaarspremie. Daarom is hun eis ook zeer terecht. De AC breekt het akkoord op zich niet af, maar wil een gelijkwaardige behandeling voor iedereen. “Niet meer! niet minder!”

“Niet zomaar een eis, maar het verschil tussen River en Pepsi”

Nog voor de start van de actie, werd er al een delegatie van de Algemene Centrale ontvangen door de vier betrokken ministers. Minister-president Peeters (CD&V), Vlaams minister van welzijn Van Deurzen (CD&V), Vlaamse begrotingsminister Muyters (N-VA) en Vlaams minister van sociale economie Van Den Bossche (Sp.a). De grote bereidheid tot gesprek staat in schril contrast met de onderhandelingssnelheid van de afgelopen twee jaar en is op twee manieren te verklaren. Of de ministers zien de ernst van de situatie in, of er is de hoge voorspelbaarheid van hun antwoord. De keuze is aan de lezer.

De delegatie van AC kreeg al snel te horen dat het sociaal akkoord door de overgrote meerderheid van de betrokken partijen ondertekend is en dat het niet meer mogelijk is om dit akkoord terug open te breken. De betrokken ministers erkennen de ernst van de situatie, maar ‘getekend is getekend’. Er werd wel beloofd dat er een antwoord komt op de open brief van de werknemers uit de werkplaatsen. De vakbond begrijpt deze houding, maar aanvaardt dit niet. Op papier lijkt de kloof misschien niet zo groot, in werkelijkheid is het verschil duidelijk voelbaar. Op de actie werd het visueel voorgesteld aan de hand van twee winkelkarretjes. Een gelijktrekking zou er bijvoorbeeld voor zorgen dat de arbeiders van de werkplaatsen de keuze hebben om River cola te kopen of Pepsi cola, terwijl ze zich nu gedwongen moeten beperken tot de goedkopere versie.

Het verleden toont aan dat de arbeiders van de werkplaatsen zeer strijdvaardig kunnen zijn als ze hun tanden eenmaal ergens hebben ingezet. Tien jaar strijd was er nodig om het minimumloon te bekomen, maar ze hebben het. Indien nodig zal er vijf jaar lang (tot de volgende intersectorale onderhandelingen) actie gevoerd worden voor een gelijkwaardige eindejaarspremie. Er werd opgeroepen om de discussie op de werkvloer uit te breiden en zoveel mogelijk collega’s uit de andere sectoren te informeren over de situatie. In januari volgt er een tweede actie. Ditmaal aan het adres van de werkgevers. Er wordt een petitie gestart met als eis: “niet meer, niet minder”. Aan de werkgevers zal gevraagd worden deze petitie te ondersteunen en te tekenen. Als een bevredigend antwoord uitblijft, zullen er in februari nieuwe acties volgen. Zelfs stakingen zijn niet uit te sluiten.

Herstel de solidariteit!

De woede op de actie was niet enkel gericht op de Vlaamse regering, maar ook op de vakbondscentrales die het akkoord wel ondertekend hebben. De kracht van de Witte Woede is immers de grote onderlinge solidariteit, een solidariteit die op dit punt verbroken is. LSP en de militanten van Polsslag betreuren deze breuk en roepen de vakbonden op om de solidariteit te herstellen. Ons pamflet was dan ook zeer duidelijk: “onze kracht is ons aantal! Solidariteit met de werkplaatsen is noodzakelijk” en “verderzetting van de harmonisering. Niet alleen in woorden!”

meer foto's via website Algemene Centrale
meer foto's op socialisme.be

Tekst Polsslag 9 december 2011 in solidariteit met de actievoerders

Onze kracht is ons aantal
Solidariteit met de werkplaatsen is noodzakelijk !

De sterke solidariteit binnen de Social Profit is de grote kracht achter de Witte Woede. Eenheid in strijd is iets wat de beweging gemaakt heeft tot wat ze vandaag is. In het sociaal akkoord dat vorige week vrijdag goedgekeurd werd door vakbonden, werkgevers en Vlaamse regering staan echter punten die de solidariteit kunnen ondermijnen. Het luik van de eindejaarspremie is daar één van. De uitwerking ervan is onevenwichtig en nadelig voor de sociale en beschutte werkplaatsen. Toch is de verhoging van deze premie een belangrijke factor in de stijging van de koopkracht. Samen met de extra jobs, meer aandacht voor opleiding en vorming, betere ondersteuning op de werkvloer en extra geld voor het aanvullend pensioen, zorgt de nieuwe eindejaarspremie voor een voelbare verbetering van de loon- en arbeidsvoorwaarden binnen een sector van ongeveer 150.000 werknemers.

Verderzetting van de harmonisering, niet alleen in woorden

De uitbreiding van de 13° maand is een goede zaak. Maar de uitvoering ervan, zoals beschreven in het sociaal akkoord, is dit verre van. De arbeiders van de sociale en beschutte werkplaatsen krijgen een kleinere uitbreiding dan hun collega’s uit de andere sectoren. Waar het voor anderen opgetrokken wordt tot gemiddeld 95%, blijft het bij hen steken op gemiddeld 87%. In concrete cijfers gaat dit over een gemiddelde stijging van 450 euro tegenover een stijging van 179 euro. Mee stijgen naar 95% zou een verhoging betekenen van 299 euro, wat zelfs nog ver onder de 450 euro uit de andere sectoren ligt. Onevenwichtig en dus onaanvaardbaar.

In de werkplaatsen werken negen arbeiders op de tien aan het minimumloon. In tegenstelling tot de rest van de Social Profit hebben zij geen baremieke loonsverhogingen en ligt de economische werkloosheidsgraad er rond 23%. Dit laatste zorgt voor een bijkomende aanval op de eindejaarspremie, want slechts 152 uur stempelen wordt meegeteld in de berekening van de eindejaarspremie. Het zijn de werknemers van de sociale en beschutte werkplaatsen die het snelst de gevolgen van de crisis voelen en toch achtergelaten worden. Onbegrijpelijk en dus ook onaanvaardbaar.

In 2009 kostte het de werkplaatsen maanden van strijd om tot aanvaardbare voorwaarden te komen rond het systeem van economische werkloosheid. Er werden bijkomende vergoedingen voorzien per dag stempelen en de Vlaamse regering verhoogde het aantal weken economische werkloosheid, die meetellen als gewerkte dagen voor de berekening van de eindejaarspremie, van vier naar twaalf (enkel voor het jaar 2009). Toen was er een solidaire houding vanuit de andere social profitsectoren. Die moet terug komen. Samen sterk!

Met Polsslag steunen wij de eis van de werkplaatsen: een gelijkwaardige eindejaarspremie voor iedereen. De gemeenschappelijke eisenbundel is immers geen vodje papier. Daarin werd duidelijk gesteld dat voor de werkplaatsen een verderzetting van de harmonisering noodzakelijk is. Het is een gemiste kans als de eindejaarspremie buiten deze harmonisering zou vallen.

Polsslag 9 december 2011 in PDF

AC-ABVV: Open brief over het sociaal akkoord voor de Vlaamse social profit + actie 9 december

2011-12-07T15:52:00.013+01:00

persmededeling Algemene Centrale / ABVV:

Open brief over het sociaal akkoord voor de Vlaamse social profit

Waarom krijgen sociale en beschutte werkplaatsen niet hetzelfde?
Op vrijdag 2 december wordt het sociaal akkoord voor de Vlaamse social profit ondertekend. Alleen de arbeiders van de sociale en beschutte werkplaatsen die verdedigd worden door de Algemene Centrale van het ABVV zullen dat niet doen. In de onderstaande open brief leest u waarom. Hij werd opgesteld en ondertekend door 76 werknemers-vakbondsafgevaardigden en wordt gestuurd naar de bevoegde ministers, Freya Van den Bossche, Kris Peeters, Jo Vandeurzen en Philippe Muyters. U vindt hem ook als bijgaand bestand en wij nodigen u uit hem bekend te maken.

Actie Algemene Centrale:
9 december om 10u
Martelaerenplein in Brussel (gebouwen Vlaamse Regering)

Pamflet (AC flash) over VIA-akkoord: klik hier

Tekst open brief (30 november 2011):

Mevrouw de minister

Mijnheer de minister

Wij zijn arbeiders in de sociale en beschutte werkplaatsen.
En wij zijn teleurgesteld en heel erg boos.

Op vrijdag 2 december zult u het sociaal akkoord voor de Vlaamse social profit ondertekenen. Het regelt de loon- en arbeidsvoorwaarden van 150.000 werknemers, voor de komende vijf jaar.

Iedereen is verheugd over dit akkoord. Er komen meer jobs, er is meer aandacht voor kwaliteit en ondersteuning, opleiding en vorming en er komt meer koopkracht.
U hebt echt wel een inspanning gedaan in deze moeilijke tijden.

Maar dat maakt ons eigenlijk nog bozer.
Want waarom doet u voor ons niet dezelfde inspanning als voor iedereen? Omdat u bij zoveel tevredenheid verwacht dat het niet zo erg opvalt? Of omdat u vindt dat wij niet van tel zijn? Dat laatste durven we niet geloven, maar dat eerste, tja…

Alle werknemers in de Vlaamse social profit krijgen meer koopkracht. Hun eindejaarpremie wordt opgetrokken. Nog altijd geen volledige 13^de maand, maar kom, toch 95% ervan.
Goed zo, en dat zeggen we heel oprecht.

Gemiddeld krijgen de arbeiders per jaar 450 euro meer. Maar waarom krijgen wij minder?

Haast alle arbeiders in de sociale en beschutte werkplaatsen werken tegen het minimumloon. Heeft het idee misschien gespeeld dat die mensen gewoon zijn om met weinig rond te komen, dat zij het ook wel kunnen stellen met minder eindejaarspremie?
Gemiddeld 450 euro erbij voor alle andere arbeiders, 179 euro voor de sociale en beschutte werkplaatsen.

Wees gerust, geachte minister, wij hadden niet verwacht om ook 450 euro extra te krijgen. Maar we hadden wel verhoudingsgewijs eenzelfde inspanning verwacht. Of anders gezegd, we hadden verwacht dat u ons niet zou discrimineren. Dat zou toch het minste geweest zijn, in het warme Vlaanderen waarover zo’n hoge borst wordt opgezet.
Maar wat doet U? U brengt onze eindejaarspremie op 87% van een maandloon, en niet op gemiddeld 95% zoals bij alle anderen.

Weet U hoe groot het verschil is tussen 95% en 87%? Zullen we samen even tellen?
Het wil zeggen dat we per jaar 299 euro extra zouden krijgen, in plaats van 179 euro. Voor ons zou dat een maandelijkse loonopslag zijn van 25 euro, in plaats van 15 euro. Dat is 10 euro per maand verschil. Jawel, excellentie, zo rekenen wij, zo tellen mensen hun centen als ze het moeten doen met een minimumloon.

Nog een pittig detail : in tegenstelling tot alle andere werknemers die onder dit akkoord vallen hebben wij geen jaarlijkse loonsverhogingen .
Wij zijn daar niet jaloers op, we hebben zo’n jaarlijkse loonsverhoging nog nooit gevraagd. Maar dit betekent wel dat die179 € het enige is wat we de komende jaren kunnen verwachten. Dat maakt de pil wel heel erg bitter.

En weet u hoeveel het zou kosten om ons niet te discrimineren? 2,7 miljoen euro.
Vergeet niet dat het moeilijke tijden zijn, horen wij u zeggen. En u hebt gelijk.
Maar met het geld waarmee Vlaanderen de gemeentelijke holding nu moet opruimen kunt u dit bedrag 100 jaar lang betalen.

Die gemeentelijke holding, dat moet natuurlijk, maar een en ander stemt toch tot nadenken.

Wij zijn werknemers van de sociale en beschutte werkplaatsen, maar ook vakbondsafgevaardigden van het ABVV. Wij hadden mee het sociaal akkoord voor de Vlaamse social profit moeten ondertekenen.
Maar wij doen dat dus niet. Omdat we meer willen? Nee, helemaal niet.
Wij willen niet meer. Maar ook niet minder.
En dat zullen we blijven zeggen.

lijst van ondertekenaars: zie PDF-versie open brief

Zweden: schandalen in geprivatiseerde rusthuizen

2011-12-05T10:41:00.004+01:00

De tijd dat Zweden model stond voor de sociale welvaartsstaat ligt al een tijdje achter ons. Recent braken er schandalen uit (zeg maar gerust horrorverhalen) in de geprivatiseerde rusthuizen. Aangezien het in België dezelfde kant uitgaat met de commercialisering: laat volgend artikel een waarschuwing zijn voor de toekomst ...

Dit artikel is een vertaling uit het Engels van op de website socialistworld.net door socialisme.be

Zweden. Schandalen in geprivatiseerde rusthuizen

De afgelopen weken ontstond een golf van protest tegen schandalen in private rusthuizen in Zweden. De politici en ondernemers liggen onder vuur bij dit protest, ze doen er ondertussen alles aan om hun model van privatiseringen te redden. De directe aanleiding voor het protest was de poging van het privébedrijf Carema om het overlijden van een inwoner van een van haar rusthuizen te verdoezelen.

Artikel door Per-Åke Westerlund

Er kwamen gelijkaardige verhalen uit andere rusthuizen. Bejaarden werden vergeten en soms 12 uur achtergelaten op het toilet, elders moesten ze op de grond slapen, werd een pamper niet vervangen als deze niet vol genoeg was, moest een bejaarde twee weken wachten om een douche te kunnen nemen,… De voorbeelden houden niet meer op. In heel wat gevallen waren er verregaande gevolgen. In een rusthuis van Carema kwam een bejaarde vrouw om het leven als gevolg van bloedvergiftiging bij een geïnfecteerde wonde. Een andere bewoner kwam om van de honger.

De media hebben de situatie aangegrepen om de frustraties over de dalende standaard van de gezondheidszorg naar buiten te brengen. “Wie durft nog oud te worden?”, was de titel van een blog van het dagblad Aftonbladet. Een televisiedocumentaire bracht het verhaal van de verwaarlozing van bejaarden en de rol van investeerders in de sector van de rusthuizen. Er zijn intussen 150 ernstige klachten tegen Carema dat samen met Attendo Care goed is voor de helft van de private opvangplaatsen voor ouderen. Een derde van de klachten komt van personeelsleden.

Privatiseringen doden

Veel mensen beseffen dat dit het resultaat is van de privatisering van de Zweedse openbare diensten. Private bedrijven willen openbare diensten zoals rusthuizen, scholen en ziekenhuizen overnemen. Wie dit het goedkoopste kan, mag de openbare dienst overnemen en krijgt daar publieke middelen voor. “Gezondheidsbedrijven zijn goudmijnen in Zweden”, stelde het dagblad Dagens Industri eerder dit najaar. Voor oudere mensen betekent dit in de praktijk dat er minder personeel is en dat de dienstverlening veel slechter is.

Dit systeem werd ingevoerd door de rechtse regeringen begin jaren 1990 en het werd verder ontwikkeld vanaf 2006. Maar ook in de tussentijd hebben de regeringen onder leiding van de sociaaldemocraten hier niets tegen ondernomen. Er is weinig verschil merkbaar tussen lokale besturen geleid door de rechterzijde of deze geleid door de sociaaldemocraten. Het congres van de sociaaldemocratische partij stelde in 2009 nog dat het geen probleem had met winsten in gezondheidszorg of onderwijs.

Grote winsten

De nieuwe ondernemingen groeien snel en brengen veel op. In Stockholm is 73% van de rusthuissector in private handen, in 2006 was dat nog maar 38%. Het grootste private bedrijf in het onderwijs, Academia, is met 150% gegroeid op twee jaar tijd. In 2009 ging 6,45 miljard euro gemeenschapsmiddelen naar private bedrijven. Omdat ze nationaal nog maar 10 tot 13% van het onderwijs, gezondheidszorg en andere zorgsectoren in handen hebben, rekenen deze bedrijven op verdere groei.

De opbrengsten zijn enorm. Algemeen is er in de Zweedse economie een opbrengst van 8% op investeringen, in de zorgsector en het onderwijs is dat 15%. Voor Carema was het vorig jaar 33,4%.

De meeste bedrijven in de sector zijn in handen van kapitaalgroepen uit de Kaaimaneilanden, Jersey of andere belastingparadijzen. Het beruchte Carema is in handen van twee kapitaalgroepen: KKR uit de VS en het Zweedse (maar in Jersey ‘gebaseerde’) Triton. Die bedrijven maken miljardenwinsten door belastingen te ontduiken. Het gaat echter niet alleen om Carema. De discussie vandaag gaat over de noodzaak van een radicale verandering in het volledige zorgbeleid en de volledige publieke sector. De rusthuissector ligt al sinds de jaren 1980 onder vuur.

De vakbond van gemeentepersoneel stelde in een rapport: “Het aandeel van mensen van 80 jaar en ouder dat publiek gefinancierde zorgen geniet nam af van 62% in 1980 tot 35% in 2009. In de jaren 2000 is de overheidsfinanciering voor ouderen verder afgenomen, zowel in reële cijfers als qua aandeel van het bbp. Het aantal personeelsleden in de dienstverlening is afgenomen.” Vandaag heeft minder dan een op de tien gepensioneerden een vorm van thuiszorg. Het rapport stelt ook dat 100.000 werkenden, vooral vrouwen, deeltijds moeten werken of tijdelijk niet werken om te zorgen voor een familielid.

Nu vragen de politici zich plots af wat er gebeurd is. Maar vorig jaar was er nog een rapport dat vaststelde dat het “aantal bedden, instellingen en rusthuizen in de jaren 1990 fors is afgenomen en in de eerste helft van de jaren 2000 is blijven afnemen. Bijna de helft van de ziekenhuisbedden gingen verloren. In dezelfde periode werd zowat iedere vorm van institutionele zorg in de bejaardenzorg of voor mensen met een beperking stopgezet.”

Politieke beslissing

Dit is het resultaat van bewuste politieke beslissingen. De verantwoordelijkheid werd gedecentraliseerd of uitbesteed zodat de politici hun handen in onschuld kunnen wassen.

De werkgevers eisen al langer dat de volledige publieke sector wordt geprivatiseerd. De werkgevers hebben daarbij drie doelstellingen: het openen van nieuwe markten voor private bedrijven, het verzwakken van de vakbonden en het personeel en het indijken van een publieke sector waar de gemeenschap iets over te zeggen heeft.

De schandalen over wat de durfkapitalisten hebben aangericht in de zorgsector zijn schokkend. Er is nood aan een strijd tegen de privatiseringen en de gevolgen. De vakbonden, organisaties van gepensioneerden, familieleden van wie in rusthuizen zit,… moeten een initiatief nemen om duizenden gezinsleden, personeelsleden en anderen bijeen te brengen in een beweging tegen besparingen en privatiseringen.

Er is een enorm verzet tegen de winsthonger in de zorgsector. Twee jaar geleden gaf een peiling aan dat de helft van de Zweedse bevolking tegenstander was van winsten op basis van scholen, gezondheidszorg en de sociale sector. De recente onthullingen en schandalen zullen dat aantal nog fors hebben opgedreven.

Waar blijft het antwoord?

Ondanks de schandalen komt er geen ernstig antwoord. In de media blijven dezelfde traditionele politici en zelfs durfkapitalisten aan bod komen om te zeggen dat de schandalen, waar ze zelf voor verantwoordelijk zijn, ‘onaanvaardbaar’ zijn. De regering heeft nieuwe maatregelen beloofd tegen belastingontduikingen en de gemeenteraad van Stockholm heeft Carema aan de deur gezet in het rusthuis van waar het eerste schandaal bekend raakte.

De sociaaldemocratische partijleider Håkan Juholt verklaarde dat het verkeerd is als private bedrijven met winst als centrale doelstelling het voor het zeggen hebben. Maar hij gaat niet in tegen de heerschappij van die bedrijven, hij verklaarde dat hij een “breed akkoord” zoekt met de rechtse regering.

Jonas Sjöstedt, kandidaat-partijvoorzitter voor de Linkse Partij, stelde dat Juholt en de sociaaldemocraten net zoals de linkerzijde moeten opkomen voor “een verbod op winsten door de openbare diensten te plunderen.”

De sociaaldemocraten maar ook de Linkse Partij stellen het private bezit op zich niet in vraag. Hoe kan Juholt de durfkapitalisten stoppen als hij enkel wil samenwerken met de conservatieve regering? Wil hij deze kapitalisten ook weg uit de scholen en de gezondheidszorg? Stelt Sjöstedt het winstprincipe op zich in vraag of enkel indien er sprake is van een plundering van de openbare diensten?

Alleszins is het duidelijk dat nieuwe maatregelen of wetten snel zullen omzeild worden door de bedrijven die winsten willen boeken in de zorgsector. Rechtse politici zullen niet aarzelen om het privatiseringsbeleid voort te zetten en dit onder het mom van het “vergroten van de keuze”.

Beweging van onderuit

We kunnen niet op de gevestigde politici vertrouwen, maar moeten bouwen aan een beweging van onderuit. De rusthuissector moet gepland worden op basis van sociale behoeften. In de verkiezingscampagne van 2010 in Haninge (in het zuiden van Stockholm) stelde Rättvisepartiet Socialisterna (de Zweedse zusterpartij van LSP) dat het aantal gepensioneerden sinds 2002 met 2.998 was toegenomen, maar dat het aantal plaatsen in speciale huisvesting voor ouderen met slechts 29 was toegenomen. Wij eisten 275 nieuwe personeelsleden in de zorgsector in Haninge, meer accommodatie en huisvesting en betere arbeidsvoorwaarden.

In Luleå, in het noorden van Zweden waar RS eveneens gemeenteraadsleden heeft, heeft het door sociaaldemocraten geleide bestuur bespaard op gezondheidszorg. Dit leidde tot strijd van het personeel. Het verlagen van de lonen door de weekendpremies af te schaffen, zorgde voor heel wat ongenoegen.

Het probleem dat aan de basis van de huidige schandalen ligt, is de greep van de kapitalisten op de zorgsector. De bejaarden en hun familieleden hebben niets te zeggen. Dat geldt ook voor het personeel dat hun job goed wil doen maar daarbij steeds meer botst op een onhoudbare werkdruk, onzekerheid en deeltijdse betrekkingen met lage lonen.

Het protest tegen de schandalen treft ook de regering. Die hoopt op een passief protest en een zwaktebod van de zogenaamde oppositie en de vakbonden. Zal de vakbond van het gemeentepersoneel dat toelaten? Of zal deze vakbond een brede campagne opzetten tegen privatiseringen? De zwakte van de zogenaamde ‘oppositie’ van de sociaaldemocraten blijkt ook uit de peilingen die de partij op een historisch dieptepunt plaatsen. Partijleider Juholt kwam in opspraak omdat hij dubbele kostennota’s had ingediend. De crisis van de sociaaldemocratie is in essentie een politieke crisis: ze hebben geen alternatief op het beleid van de rechtse coalitie.

Niet te temmen

Wij steunen iedere stap die de macht van de private bedrijven en hun winsten kan beperken. Maar het is niet mogelijk om de private sector onder controle te krijgen of de winsthonger aan banden te leggen met regels. Het is niet mogelijk om te controleren wat je niet bezit. De strijd moet zich richten tegen het private kapitaal in wat mogelijk een van hun meest winstgevende sectoren is.

We moeten de behoeften onderzoeken en in kaart brengen. Dit moet gebeuren door wie nood heeft aan zorgverleningen, familieleden en het personeel in de sector. De arbeidsvoorwaarden en lonen moeten drastisch verbeteren, de lonen moeten stijgen en er is meer personeel nodig.

Hiertoe moeten we het protest verder organiseren met duidelijke eisen die ingaan tegen iedere private betrokkenheid in de zorgsector of het onderwijs. Meer publieke middelen voor gezondheidszorg en onderwijs gaan in tegen de logica van het kapitaal.

Wij eisen:

Rusthuizen terug in publieke handen!

200.000 nieuwe jobs in zorgsector! Hogere lonen, verlaging van de arbeidstijd

Zorgverstrekking op basis van sociale behoeften en onder de controle van de zorgbehoevenden, hun familieleden en het personeel in de sector

Vakbonden en organisaties van gepensioneerden moeten betogingen opzetten tegen de private greep op de zorgsector

Witte woede ook aanwezig op nationale betoging 2 december

2011-12-04T11:16:00.006+01:00

Een deel van de delegatie van BBTK-SETCa ziekenhuizen BHV
Affiche als straatnaambord: "Rue de l'Hôpital/hôpital de la rue"

Delegatie van CNE Non Marchand

Delegatie van LBC Non-Profit

Een overzicht van fotoreportages van de betoging vind je terug op
facebookgroep van Website voor Syndicalisten

Overzicht verslagen en fotoreportages van de actie van 25/11

2011-11-25T19:05:00.009+01:00

Vrijdagvoormiddag zakten een 500-tal vakbondsmilitanten van de federale gezondheidsdiensten (zoals ziekenhuizen, rusthuizen) af naar het Barricadenplein in Brussel. Het nieuws van Kanaal Z maakt gewag van 1000 betogers wat ons een "omgekeerde politietelling" lijkt. Het protest was dubbel: enerzijds tegen het uitblijven van een meerjarenakkoord voor de sector en anderzijds een aanklacht tegen de ongebreidelde besparingszucht in de gezondheidszorg van de onderhandelaars voor een nieuwe regering (zie grafiek)

Elke vakbond gaf zijn eigen ludieke invulling van de actie. De media was alvast talrijk aanwezig. LBC liet bedden en rolstoelen aanrukken waarmee men tijdens de betoging de boer opging in het centrum van Brussel.

BBTK-SETCa ensceneerde een veldhospitaal in ware “Tahrirplein-stijl” onder het motto “Rue de l’Hôpital/Hôpital de la rue” (ziekenhuisstraat/ziekenhuis op straat) … op het Barricadenplein: symboliek troef dus. Het hoge ludieke gehalte van de actie was gesneden koek voor de persfotografen en cameraploegen. Buiten LBC en BBTK-SETCa waren er ook militanten aanwezig van de Algemene Centrale, ACOD, CNE en het liberale ACLVB. Uiteraard was Polsslag ook present met eigen materiaal.

TV reportages:

Journaal VRT (klikken op rechterfoto om reportage te starten)

Nieuws Kanaal Z (vanaf 09:55)

Fotoreportages/verslagen:

1. foto's BBTK-SETCA

2. dewereldmorgen.be:

* fotoreportage: "Bloedarmoede in de gezondheidszorg"

* verslagje + fotoreportage: "Zorgse ctor geofferd op altaar financiële markten"

3. De Standaard (verslagje + 5 foto's)

4. foto's LBC

5. foto's socialisme.be

Pamflet en affiche/sticker Polsslag voor actie 25/11

2011-11-24T16:11:00.003+01:00

pamflet Polsslag in PDF

Moet de gezondheidszorg bloeden voor HUN crisis?

Besparingen in de gezondheidszorg: wie biedt meer?

De voorgestelde besparingen in de gezondheidszorg gaan na elke onderhandelingsronde voor een nieuwe regering de hoogte in. Het bedrag van 1,2 miljard Euro in de nota Di Rupo is ondertussen nét niet verdubbeld tot 2,3 miljard Euro op 20 november. Voor de liberalen gaat de sociale afbraak echter nóg niet ver genoeg. De volgende keer dat Alexander (alles voor mij en niks …) De Croo van zijn paard valt, kan hij maar zien dat hij zichzelf verzorgt in het ziekenhuis! In de groeinorm van de gezondheidszorg van 4,5% wordt zwaar de hakbijl gezet: deze zou nog maximaal 2% mogen bedragen. De groeinorm is vooral bedoeld om enerzijds de vergrijzing (van zowel patiëntenpopulatie als personeel) en anderzijds de stijgende kosten door de technologische vooruitgang op te vangen.

Miljarden voor de banken, apenootjes voor ons?

Er is 300 miljoen Euro voorzien voor een meerjaren-akkoord van de federale gezondheidsdiensten. Of dit een late aprilgrap is, dat laten we in het midden. Voor de 150.000 (*) werknemers van de Vlaamse sectoren werd recent een sociaal akkoord gesloten met een kostenplaatje van 210 miljoen Euro. Een belangrijke stap vooruit hier is het binnenhalen van een “bijna 13de maand” (94 à 95%) Als we dat vergelijken met het budget voor de 300.000 (*) werknemers van de federale sectoren zullen we dus niet ver springen …

(* bron: deredactie.be)

IF-IC geflikt?

De implementatie van de nieuwe functieclassificatie (IF-IC) met bijhorende barema’s zou op zich al een meerkost betekenen van 910 miljoen Euro. Ook al zou het de bedoeling zijn om de toepassing hiervan te spreiden over 2 opeenvolgende sociale akkoorden, moet men geen kernfysicus zijn om te beseffen dat de peulschil van 300 miljoen Euro ruim onvoldoende is.

Toen de banken in nood waren, had de regering maar een weekend nodig om met miljarden te gooien. Onze sector “wacht geduldig op Godot” sinds het afgeven van de eisenbundels op 2 februari 2010. Oh ja: we waren bijna het mini-akkoord (2011) vergeten. Dit tussen-de-soep-en-de-patatten akkoord van 50 miljoen Euro heeft zijn naam niet gestolen. De prioriteit van de regering van eeuwiglopende zaken is duidelijk: het redden van het grote geld terwijl de werknemers op hun honger blijven zitten en als toemaatje ziet het er naar uit dat wij de crisis dubbel en dik zullen mogen betalen.

De “denk(s)tank” Itinera …

In het asociale kringetje van Alexander De Croo hoort ook de zogenaamde denktank Itinira waarvan de specialisten te pas en te onpas in de media opgevoerd worden om de blijde neoliberale boodschap te verkondigen. Deze herauten van de commercialisering en privatisering schrikken niet terug voor boude uitspraken.

In Jobat van 14 november (volledig gewijd aan de zorgsector) stelt Brieuc Van Damme: “De groeinorm in de gezondheidszorg bedraagt momenteel nog 4,5 % bovenop de inflatie. Veel hoger dus dan de snelheid waarmee onze economie groeit. Dat betekent dat de gezondheidszorg beetje bij beetje de welvaart die in België geproduceerd wordt, kannibaliseert.” Wij als naiëve werknemers dachten nochtans dat het de beurshyena’s (banken, speculanten en bonusgeile CEO’s) zijn die onze economie naar de haaien helpen en ons zonder scrupules in de diepste crisis sinds WO 2 storten. Gelukkig zijn er nog de gemediatiseerde profeten van Itinera om ons het juiste pad te tonen …

Verder wordt er in het artikel gesteld dat de enige oplossing een grondige commercialisering is aangezien we sowieso evolueren naar een witte economie en het collectieve vangnet (de sociale zekerheid dus) het best beperkt wordt en er meer verantwoordelijkheid bij het individu moet komen te liggen. Ondertussen weten we tot wat dit geleid heeft in de Verenigde Staten. Miljoenen Amerikanen hebben geen toegang tot gezondheidszorg terwijl de CEO’s van de private zorgverzekeringsmaatschappijen bij de best betaalden onder hun soort horen. Het wordt pas echte horror als men stelt dat bij het gebruik van nieuwe dure medicatie of technologieën een kosten-baten analyse op zijn plaats is. Alvast een gevaarlijke denkpiste …

TINA (There Is No Alternative) ???

De medewerkers van Polsslag menen dat enkel een fundamentele reorganisatie van de gezondheidszorg een antwoord kan bieden op deze dreigende liberale beestenboel. Ons antwoord op de winstzucht van de farma-industrie, de sluipende commercialisering en de kanker van de prestatiegeneeskunde: de creatie van een ééngemaakte openbare en nationale gezondheidsdienst die de verschillende gezondheids-diensten overkoepelt, organiseert en coördineert in het belang van de volksgezondheid en niet van winst of prestige van diverse individuen en instellingen. Naar onze mening is dit niet mogelijk in het huidig kapitalistisch bestel dat zich vandaag de dag in een ware systeemcrisis bevindt. De strijd voor een andere gezondheidszorg maakt integraal deel uit van de strijd voor een andere maatschappij. Het wordt dan ook hoog tijd dat de georganiseerde arbeidersbeweging aansluiting vindt bij de nieuwe generatie jongeren die zowel in de Arabische wereld als in het klassieke Westen terugvechten als pleinbezetters, indignados, occupiers… Democratisch socialisme is volgens ons het enige alternatief.

Ons antwoord op TINA is de uitspraak van ROSA*: “Socialisme of de barbarij!”

(* Rosa Luxemburg: Duitse socialiste)

Besparingen in de gezondheidszorg: wie biedt nóg meer?

2011-11-22T19:11:00.004+01:00

In de afbeelding boven (uit "onverdachte" bron: De Tijd) vind je een overzicht van de evolutie van de belastingen en besparingen tijdens de verschillende onderhandelingsrondes voor een nieuwe regering (euh ...)

De besparingen in de ziekteverzekering/gezondheidszorg zijn nét niet verdubbeld van de nota Di Rupo (1,2 miljard euro) naar 2,3 miljard euro (voorstel 20/11) En kennelijk volstaat zélfs dit nog niet voor de liberalen? Volgende keer dat Alexander De Croo van zijn paard valt, mag hij zich in het ziekenhuis zélf verzorgen ...

Klik op de afbeelding voor een grotere, leesbare versie.

25 november: actie federale sectoren gezondheidszorg!

2011-11-18T13:22:00.006+01:00

Actie federale sectoren non/social profit:
vrijdag 25 november om 10u30
Barrikadenplein te Brussel

links naar pamfletten:

pamflet LBC in PDF
pamflet BBTK in PDF

Stemming VIA-akkoord: geen onverdeeld succes!

2011-10-31T14:27:00.012+01:00

In een vorig artikel deden we een voorzichtige voorspelling wat betreft de uitslag van de stemming bij de achterban van de diverse vakbonden over het VIA-ontwerpakkoord. Voor diegenen die de sector-woordenschat niet verstaan: het Vlaams Intersectoraal Akkoord (VIA) is het sociaal akkoord voor de Vlaamse sectoren van de non/social profit dat over meerdere jaren loopt (4 of 5 jaar). Het blijkt dat onze inschatting vrij correct was.

Bij de ACLVB was de inkt nog niet droog van het ontwerpakkoord of het werd nog op dezelfde dag (23 september) goedgekeurd. Dat is misschien toe te schrijven aan de "mini-achterban"? De LBC (die in de sector zowel bedienden als arbeiders vertegenwoordigt) nam ruim de tijd om de ontwerptekst te wikken en te wegen. Op 14 oktober zette LBC uiteindelijk het licht op groen voor het onderhandelingsresultaat tijdens een Staten-Generaal.

BBTK organiseerde een gedecentraliseerde consultatie van de achterban per afdeling waar de nieuwe federaal secretaris van BBTK Social Profit, Jan-Piet Bauwens, persoonlijk het ontwerp kwam toelichten, aangevuld met de nodige anekdotes van tijdens de vermoeiende onderhandelingen. Op 20 oktober verzond BBTK een persbericht waarmee men de goedkeuring van het VIA ontwerp meedeelde.

Echter in tegenstelling met het ACV zijn bij het ABVV 2 vakbondscentrales van betekenis betrokken partij: de BBTK voor de bedienden en de Algemene Centrale (AC) voor de arbeiders. De AC heeft een stevige werking in de beschutte en sociale werkplaatsen en is in de sector (Vlaamse Social Profit) bij het ABVV majoritair.

De Algemene Centrale wijst het ontwerpakkoord terecht af omwille van 1 punt dat echter zwaar doorweegt: de discriminatie van de arbeiders tegenover de bedienden wat betreft de (bijna) 13de maand. Door een andere berekeningswijze komen de arbeiders maar aan 87% van een volwaardige 13de maand terwijl bij de bedienden dit ongeveer 94 à 95 % bedraagt. In het licht van de voortdurende discussie over de gelijkschakeling van het arbeiders-en bediendenstatuut is dit inderdaad op zijn zachtst eigenaardig te noemen.

De mening van de medewerkers van Polsslag over het VIA-akkoord schommelt tussen "onthouding" en een tegenstem. "Onthouding" omwille van het feit dat we van mening zijn dat binnen de gegeven context van crisis en besparingsdrift het onderste uit de kan lijkt gehaald te zijn. Een "tegenstem" omdat we akkoord zijn met de terechte kritiek van de arbeiders van het ABVV en allerhande wantoestanden in de sector ofwel onveranderd blijven (bijvoorbeeld de inslapende waak bij de opvoeders) ofwel de verbetering onvoldoende is tegenover de reële noden op de werkvloer (bijvoorbeeld wél extra personeel maar niet genoeg)

Een uitgebreide analyse van het VIA-akkoord door de medewerkers van Polsslag volgt nog. Hierbij zullen we ook meteen de link leggen met de federale sectoren (en vice versa)

We kunnen wel al meegeven dat indien er voor de federale sectoren een gelijkaardig akkoord kan worden afgesloten, we een gat in de lucht mogen springen. Echter met een budget van 300 miljoen Euro voor een federaal meerjarenakkoord gaan we niet ver springen als je weet dat de volledige eisenbundel van de vakbonden een slordige 1,2 ... miljard Euro kost.

Naschrift 11/11/2011
Ter verduidelijking: Bij het ACV zijn buiten de LBC (met een absoluut overwicht) in de Vlaamse sectoren ook nog 2 kleinere arbeiderscentrales betrokken partij: ACV-Bouw en Industrie en ACV Voeding en Diensten. Voor de federale sectoren worden zowel bedienden als arbeiders vertegenwoordigd door LBC.

Voor de volledigheid geven we hieronder de mededeling van de diverse vakbondscentrales weer over het al dan niet goedkeuren van het VIA-akkoord.

LBC-NVK non-profit keurt voorakkoord Vlaamse non-profit goed

"De militanten van LBC-NVK non-profit hebben het voorakkoord voor de Vlaamse non-profit met een grote meerderheid goedgekeurd. Twee weken geleden werd het voorakkoord op een staten-generaal in Leuven aan hen voorgesteld. De voorbije weken legde LBC-NVK non-profit het akkoord regionaal en in sectorale belangengroepen voor. Vrijdag 14 oktober, op een nieuwe staten-generaal in Elewijt, keurden de militanten van LBC-NVK non-profit het voorakkoord dan uiteindelijk goed. Het akkoord slaat op de werknemers uit de opvoedingsinstellingen, de gezinszorg, de beschutte en sociale werkplaatsen, de socio-culturele sector, de kinderopvang en de centra voor geestelijke gezondheidszorg."

Persbericht BBTK van 20/10/2011:

"VLAAMS AKKOORD SOCIAL PROFIT

De BBTK keurt nu ook het akkoord voor de bijna 150.000 werknemers van de Vlaamse Social Profit goed. Extra jobs, een opstap naar de dertiende maand en uitzicht op nieuwe afspraken over de manier waarop personeelsnormen zullen worden bepaald, trokken de BBTK over de streep.

Al lang vragen de werknemers uit de sector een volwaardige 13e maand. Dit akkoord voorziet een stapsgewijze verbetering om daar binnen vier jaar toe te komen. Ook al is het nog niet helemaal hetzelfde, het wordt vergelijkbaar met wat de meeste andere werknemers hebben.

Er komen ook 3000 banen bij in de sector. Dat is goed voor de tewerkstelling, de wachtlijsten én het huidig personeel. Ook het personeel lijdt onder personeelstekort. Iedereen die in de sector werkt weet dat het niet eenvoudig is om bijvoorbeeld vakantie op te nemen… Elke collega extra kan bovendien helpen om de werkdruk, die erg hoog ligt in de sector, wat menselijker te maken.

Over de personeelsnormen –de afspraken die omschrijven hoeveel personeel er in een bepaalde zorgcontext nodig is- zijn er ook afspraken voorzien. Dat is van belang, omdat ook de manier van financieren verandert.

Het akkoord heeft ook aandacht voor de toenemende commercialisering. Overleg is voorzien om te voorkomen dat een commerciële logica voorrang zal krijgen op de belangen van de patiënten en de werknemers, bijvoorbeeld regelgeving bij het besteden van opgestreken winsten.

Dat betekent niet dat alle probleempunten zijn opgelost. Een belangrijk item, dat we ook nog in de komende jaren op tafel zullen blijven brengen, is de manier waarop met ‘permanentie’ wordt omgegaan. Zo bestaat er ook thuispermanentie, waarbij de werknemer thuis paraat moet staan om in te springen. Er bestaan geen eenduidige regels rond deze praktijk. Alvast één punt om aan te werken, maar er zijn er nog."

28 oktober : Arbeiders Social Profit niet akkoord met een ongelijke behandeling!

"Als Algemene Centrale, de grootste fractie van het ABVV in de Vlaamse social profit , hebben we onze achterban geconsulteerd over het ontwerp van Vlaams Intersectoraal Akkoord. Het akkoord moet de loon- en arbeidsvoorwaarden voor meer dan 150.000 werknemers vastleggen tot 2015.

Globaal gezien evalueren onze vakbondsleden het ontwerp positief. Er worden belangrijke stappen gezet op het gebied van bijkomende jobs, opleiding en vorming, terugbetaling van verplaatsingskosten en koopkrachtverhoging. Maar….

Eén onderdeel van het ontwerp is ronduit onaanvaardbaar. De arbeiders in de beschutte en sociale werkplaatsen worden immers ongelijk behandeld bij de voorgestelde verhoging van de eindejaarpremie.

Voor alle werknemers in de Vlaamse social profit wordt de eindejaarpremie opgetrokken. Maar voor de arbeiders in de beschutte en sociale werkplaatsen wordt een nadelige berekeningsformule gebruikt. Zij krijgen daardoor minder dan de andere werknemers.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier over mensen met een beperking of met een moeilijke sociale achtergrond. Onze vakbondsleden vinden het bijzonder onrechtvaardig dat net zij een slechtere behandeling krijgen. Is het zo al niet erg genoeg dat zij in de meeste gevallen tegen een minimumloon moeten werken?

Zij krijgen maar 87% van een volwaardige eindejaarspremie, voor de andere werknemers uit de Vlaamse social profit is dat gemiddeld 95%.

Omwille van dit breekpunt zal de Algemene Centrale het ontwerp van intersectoraal akkoord niet goedkeuren.

We beraden ons verder over acties om de eis van de werknemers kracht bij te zetten. U hoort nog van ons."

Link naar mededeling van ACLVB Non-Profit

LBC achterban beslist over ontwerpakkoord VIA op 14 oktober

2011-10-06T11:06:00.005+02:00

Op de Staten-Generaal van LBC-NVK van vrijdag 23 september werd het toen kakelverse voorakkoord voor de Vlaamse sectoren van de Non/Social Profit uitgelegd aan de militanten. In de komende dagen bestuderen zij het voorakkoord en op de Staten-Generaal van 14 oktober beslist men of het voorakkoord goedgekeurd wordt. Alvast een korte synthese van het voorakkoord op de website van LBC Non Profit: LBC-NVK non-profit sluit voorakkoord voor 130.000 werknemers Vlaamse non-profit

Aan de toon van dit artikel kan je al afleiden dat de LBC-top zal aanraden aan de militanten om dit voorakkoord goed te keuren, wat hoogstwaarschijnlijk ook zal gebeuren. Doorgaans volgen de militanten van LBC met zeer grote eensgezindheid de aanbevelingen van hun nationale vakbondsleiding. Bij het ABVV (BBTK en Algemene Centrale) is dit niet altijd zo zwart-wit ... Dit heeft uiteraard te maken met de verschillende tradities binnen de vakbonden en de manier waarop "de consultatie van de achterban" wordt georganiseerd. Bij LBC gebeurt dit tijdens nationale meetings van militanten, de zogenaamde Staten-Generaal, terwijl bij BBTK de nadruk eerder ligt bij "de autonomie van de afdelingen." Dit gecombineerd met een "meer tegendraads-oppositionele" traditie bij het ABVV zorgt ervoor dat in het verleden de beslissing over ontwerpakkoorden bij LBC steeds met een overdonderende meerderheid gebeurde (met een verwaarloosbaar aantal onthoudingen of oppositionele stemmen) terwijl bij het ABVV er toch steeds sprake was van een significante oppositionele minderheid die ontwerpakkoorden afschoot omdat deze te weinig tegemoet kwamen aan de reële noden in de sector. Zowel het gecentraliseerd "nationaal" organiseren van de consultatie van de achterban als de gedecentraliseerde afdeling per afdeling-methode hebben hun voor- en nadelen.

Het liberale ACLVB keurde het voorakkoord reeds goed op die bewuste vrijdag 23 september. Bij BBTK wordt de consultatie van de achterban afdeling per afdeling georganiseerd (voorbeeld in Aalst) Bij het ABVV valt het eindverdict op 24 oktober.

Ter herinnering verwijzen we nog eens naar de eisenbundel van ABVV Social Profit (BBTK - Algemene Centrale - ACOD Cultuur) aangezien dit het referentiepunt is voor de centrales van het ABVV om het voorakkoord te evaluren. Ook geven we de link mee naar de gemeenschappelijke eisenbundel (ACV-ABVV-ACLVB)

FAX: ontwerpakkoord Vlaamse sectoren non/social profit

2011-09-23T20:02:00.002+02:00

Het heeft veel voeten in de aarde gehad maar het is er uiteindelijk: de onderhandelaars van vakbonden, werkgevers en regering zijn na het overzomeren tot een ontwerpakkoord gekomen voor de Vlaamse sectoren van de non/social profit. Nu moet het nog voorgelegd worden aan de achterban.

artikel op deredactie.be
artikel Het Nieuwsblad
artikel De Morgen

Solidariteit met stakers CFM in Berlijn

2011-09-12T16:01:00.010+02:00

Dit jaar in mei ging er een historische staking door in het grootste universitair ziekenhuis in Europa: het Duitse Charité in Berlijn. Hierover hebben we uitgebreid bericht (zie witte woede internationaal) Ook de werknemers van het bedrijf in onderaanneming Charité Facility Management (CFM) gingen samen met het personeel van het ziekenhuis in staking voor het recht op een collectief loonakkoord dat nog steeds niet bestaat in CFM. Met de staking werd uiteindelijk afgedwongen dat de werkgevers zich akkoord verklaarden om aan tafel te zitten voor het afsluiten van het allereerste collectief loonakkoord in het bedrijf.

Na 3 maanden van onderhandelingen is er niet veel uit de bus gekomen. Het voorstel van de werkgevers is te belachelijk om te vernoemen omwille van het feit dat niet alle personeelsgroepen van CFM in het akkoord vervat zitten en voor de meeste werknemers de lamentabele arbeidsvoorwaarden amper of niet wijzigen. Gevolg: 98,6 % van de werknemers stemden voor staking die ingaat vanaf vandaag, maandag 12 september.

Meer info in het Engels:
Support the striking workers of the Charité Facility Management company (CFM) in Berlin!

De redactie van Polsslag stuurde dan ook een solidariteitsboodschap naar de stakers van CFM (in het Engels) dat we hieronder publiceren:

Dear colleagues,
We have heard through the comrades of the Sozialistische Alternative (SAV) in Germany, that you have gone on strike in order to win a collective bargaining agreement and fair wages.

We want to express our deepest solidarity for your struggle, which we regard as a very important step in the struggle against lowering wages and deteriorating working conditions imposed by capitalist privatisation politics.

We are convinced that the privatisation of parts or the whole of the health care sector does not bring about any improvement for the patients or the workers. It is one of a whole range of public services, including public transport, energy, water and all social services, that cannot be run on capitalism’s drive for profits without leading to worsening conditions for the working class.

We sincerely hope that you will reach your aims and push through the fulfilment of your demands. We are enraged to hear that in 2011 a full-time job in the largest European university hospital does not pay a wage that would even cover the basic demands of daily life.

A success in your struggle would be a great example for workers around the world to fight privatisation and precarious working conditions. Also, a successful struggle might impose political pressure on the Berlin government to reintegrate the CFM into the Charité, thus limiting the attractiveness of outsourcing.

We will spread the information on your strike hoping to support your struggle further. It is a common struggle that we lead. A struggle for one is a struggle for all.

In Solidarity,
Polsslag, blog and journal of combative and critical trade union activists in the healthcare and non-profit sector, Belgium

Meer info in het Duits:
* artikel 17/09/2011 Sozialismus.info: CFM-Streik: Kein Grund zum Feiern für die Geschäftsführung
* artikel 16/09/2011 Sozialismus.info: Nein zum Apfel-Kapitalismus der Geschäftsführung!
* artikel 15/09/2011 Sozialismus.info: CFM-Streik: Entschlossenheit und Wut wächst
* artikel 14/09/2011 Sozialismus.info: CFM-Geschäftsleitung setzt Kleinkrieg fort
* artikel 13/09/2011 Sozialismus.info: CFM-Streik: Wowereit stellt sich ahnungslos
* artikel 13/09/2011 in Junge Welt: Eskalation von Anfang an
* artikel 12/09/2011 Sozialismus.info: Erster Streiktag der CFM - Charité Facility Management: Provokationen der Geschäftsführung zurückgeschlagen

Bei Charité bahnt sich Streik an - TV Berlin Video
Bei der Charité droht ein unbefristeter Streik der Service-Kräfte. In den nächsten Tagen sei damit zu rechnen, dass die Maßnahmen beginnen, sagte Verdi. Die Arbeitgeber müssten endlich ein verhandlungsfähiges Ergebnis mit Verbesserungen für alle 1800 Beschäftigten der Tochtergesellschaft Charité Facility Management vorlegen. Sie kümmert sich etwa um Küchen und Patientenverpflegung, Krankentransporte und Reinigung. Bei einer Urabstimmung hatten bis Mittwoch 98,6 Prozent für einen Arbeitskampf gestimmt.

Tags: tvb tvberlin aktuell charité streik berlin

Video von tv-berlin

Is de teloorgang van het openbaar ziekenhuis en het ambtenarenstatuut in Vlaanderen onomkeerbaar ?

2011-09-06T18:08:00.004+02:00

Naar aanleiding van de aanhoudende perikelen in het Aalsterse ASZ (het openbare gedeelte verbonden met het OCMW) werpen we eens een blik op het sluipende privatiseringsproces van de openbare ziekenhuissector dat al vrij ver gevorderd is in Vlaanderen. In de Non/Social Profit spreekt men vaak over de commercialisering van de private ziekenhuissector maar over de teloorgang van de openbare ziekenhuizen en daarmee samenhangend het uitdovend ambtenarenstatuut hoort men al veel minder. De synergie van openbare en private sector in de ziekenhuizen zorgt voor heel wat syndicale kopzorgen aangezien dit dikwijls gepaard gaat met de afbraak van de verworvenheden van het personeel.

Kwantitatieve verschuivingen in de laatste 30 jaar

De afgelopen 30 jaar is het ziekenhuislandschap in Vlaanderen en België drastisch veranderd. Schaalvergroting is aan de orde van de dag waardoor het sympathieke wijkziekenhuis enkel nog in de herinnering bestaat. De cijfers spreken voor zich. In 1980 telde ons land nog 521 ziekenhuizen met in totaal 92 436 bedden. Tegen 2000 was dit al meer dan gehalveerd tot 223 ziekenhuizen en een afname van het totaal aantal bedden met meer dan 20 000 tot 72 304. In 2008 waren er nog 207 ziekenhuizen met in totaal 70 084 bedden. We moeten echter voor de volledigheid ook vermelden dat het aantal bedden in de rusthuizen (ROB en RVT) meer dan vertienvoudigde van 12 203 in 1990 naar 129 775 in 2008 (bron: Health Systems in Transition, volume 12 nr 5 2010, KCE) De grote ziekenhuisgroepen peuzelen als volleerde immobiliën-haaien de kleine ziekenhuizen op en verdelen de buit (gebouwen, bedden, personeel). De meest frappante voorbeelden vinden we in het Brusselse met o.a. het ter ziele gegane Frans Hospitaal en het uitkleden van St.-Etienne door het St.Jan ziekenhuis. De ziekenhuisbedden die hierbij “vrijkwamen” verhuisden in ruil voor harde valuta van Brussel naar Vlaanderen en Wallonië.

En kwalitatieve verschuivingen?

De overwegend katholieke privé-ziekenhuizen hebben zich ondertussen ontdaan van de laatste caritatieve zweem onder het mom van modernisering. Nu zijn “marktconformiteit”, “benchmarking”, “productie”, “concurrentie” de nieuwe wonderwoorden. Tegelijkertijd zien we de evolutie van zuiver openbare naar hybride ziekenhuizen, d.w.z. ziekenhuizen met zowel een openbare als een private component door verzelfstandiging en fusies met private ziekenhuizen. Een bijproduct van de huidige evolutie in de ganse ziekenhuissector is de reeds genoemde lucratieve handel in ziekenhuisbedden. Dit is een typisch Belgische manier om het moratorium op het aantal ziekenhuisbedden te interpreteren …

In Vlaanderen is er strikt gezien nog wel geteld 1 openbaar ziekenhuis: het Stedelijk Ziekehuis Roeselare. De Vereniging van Openbare Verzorgingsinstellingen (VOV), de Verso-federatie voor openbare ziekenhuizen, is verleden jaar opgegaan in ICURO, de Vlaamse koepel van ziekenhuizen met publieke partners. Vlaanderen telt nu 22 ziekenhuizen met een publieke partner in de raad van bestuur, meestal het plaatselijk OCMW. Zij tellen samen 22.600 werknemers en 11.300 bedden. Van die 22.600 werknemers is een slinkende minderheid van 8000 vast benoemd/ statutair.

Het is een bewuste politiek in Vlaanderen om de openbare ziekenhuizen en de statutairen naar de geschiedenisboekjes te verwijzen. Er worden zelden of nooit nog vaste werknemers statutair benoemd aangezien de lonen van de werknemers van privé en publieke sector gelijkgeschakeld zijn. De allerlaatste benoemingsronde in het ASZ verliep allesbehalve eerlijk maar daar moeten we geen tekeningetje bij maken. Tot de laatste vast benoemden hoorden uiteraard directieleden en personeelsleden “met connecties.” “Eerst oompje en dan oompjes kinderen,” lijkt de nieuwe slagzin van de directie in het ASZ.

De langdurige en moedige staking in het ASZ in 2009 was ontegensprekelijk historisch te noemen in de “stakingsarme ziekenhuissector.” De problematiek van het einde van de vaste benoemingen en daarmee gekoppeld de teloorgang van het openbaar ziekenhuis in Vlaanderen, dient door de vakbonden beantwoord te worden met een actieplan op nationaal vlak. In het Engels zegt men: “United we stand, divided we fall.” Het proces van sluipende privatisering door verzelfstandiging en fusies met privéziekenhuizen is te vergelijken met het dominospel: de dominostenen vallen één na één (denken we maar aan ZNA in Antwerpen, Turnhout, …) wat het voor de werkgevers gemakkelijker maakt om hun zin door te drukken. Het ziet er naar uit dat de “last man standing” het UZ Gent zal zijn … (zie verder)

Als je weet dat een meerderheid van de vast benoemden in Vlaamse openbare ziekenhuizen boven de 50 jaar is, kunnen we stellen dat indien de evolutie niet gekeerd wordt, binnen 10 jaar de last post geblazen wordt over het ambtenarenstatuut in de ziekenhuissector. In werkgeverstaal zegt men: “De groep van de vast benoemden dooft uit.”

Er is echter 1 uitzondering op de regel dat zoals het Gallische dorpje in de Asterix-strips met succes weerstand biedt: het UZ in Gent. In 2008 konden de vakbonden in het Gentse UZ de automatische statutarisering afdwingen. Op 1 januari 2009 kon men in het UZ de volgende cijfers voorleggen: 4143 statutairen tegenover 798 contractuelen. Een snelle rekenaar ziet dat het UZ in Gent meer dan de helft van het totaal statutairen in Vlaanderen voor zijn rekening neemt.

Zowel werkgevers als de vakbonden zijn vragende partij voor een harmonisering van de arbeidsvoorwaarden voor de werknemers afkomstig van de openbare en de private sector … maar dan wel in tegengestelde richting. De werkgevers willen de verworvenheden van de openbare sector afbreken en gelijk stellen met de private sector terwijl de vakbonden voorstander zijn van een harmonisering naar boven toe in plaats van naar beneden. De strijd van de werknemers van de openbare sector voor het behoud van de statutarisering en andere voordelen is in die zin ook een strijd voor de werknemers van de privésector.

Eenheid in actie van vakbonden in openbare en private sector meer dan ooit nodig!

We moeten spijtig genoeg vaststellen dat er op de communicatie tussen de vakbonden van de openbare en de privé-ziekenhuizen (in het ABVV bijvoorbeeld tussen enerzijds ACOD en anderzijds BBTK en Algemene Centrale) de nodige ruis zit, om het eufemistisch uit te drukken. Bij de herhaaldelijke mobilisaties van de federale sectoren van de gezondheidszorg (de witte woede) in het laatste anderhalf jaar was het zoeken met een vergrootglas naar delegaties van het ACOD. Bij het ACV lijkt de communicatie tussen de vakbondscentrales van de privé en openbare sector vlotter te lopen. Het gaat echter om hetzelfde budget voor een (meerjaren)akkoord waarvan zowel de openbare als de private sector elk hun deel van de koek krijgen. Via onder andere het netwerk van Polsslag bestaat er overleg tussen basismilitanten van de privé en de publieke sector en dit werkt verhelderend. Gezien het verschil tussen de “openbare” ziekenhuizen en de privé-ziekenhuizen zich steeds meer afspeelt op het niveau van de punten en komma’s, kunnen militanten van beide sectoren van elkaar leren. Dat de directie van het ASZ wat betreft verloning zich niet concurrentieel met de rest van ziekenhuisdirecties waant, is daar een uiting van. Dat het anders kan, bewijzen nochtans de Vlaamse sectoren van de Social/Non Profit waar ACOD, BBTK en Algemene Centrale samen vergaderen en mobiliseren naar acties. Voor 1 keer kunnen de vakbonden in de ziekenhuissector een voorbeeld nemen aan de werkgevers: ICURO en Zorgnet Vlaanderen (private koepel met katholieke oorsprong) doen 90 procent van hun activiteiten samen of via een taakverdeling. Zorgnet en ICURO verdelen de waar te nemen mandaten in officiële organen, en nemen daar ook de belangenverdediging van elkaars leden op.

Werkgevers slaan de communautaire trom …

In maart 2011 kwam de afgevaardigd bestuurder van ICURO met onheilspellend nieuws naar buiten. De Standaard titelde:”Pensioenbom onder openbare ziekenhuizen.” Die tijdbom zou 2,7 miljard Euro bedragen voor de uitbetaling van de pensioenen in de komende 25 jaar. Het officieus moratorium op vaste benoemingen in Vlaanderen zorgt er logischerwijze voor dat er veel minder geld gestort wordt in de kas voor de lokale openbare besturen (RSZPPO) Nu dragen er nog ongeveer 8000 mensen bij tot die kas maar dit aantal zal uiteindelijk uitdoven indien er geen nieuwe benoemingen komen. Hypothetisch gezien moet nadat de “allerlaatste vastbenoemde” op pensioen is, nog heel wat jaren pensioenen uitbetaald worden terwijl de pensioenkas geen inkomsten meer heeft uit bijdragen van statutairen. De oplossing die voor de hand ligt en door de vakbonden verdedigd wordt, namelijk terug heel wat mensen vast benoemen zodat de pensioenkas terug meer inkomsten krijgt, lijkt onbespreekbaar voor de werkgevers. Dit duidt eerder op een politiek-ideologische keuze dan op een berekening van het kostenplaatje.

ICURO en Zorgnet zijn ook boos op minister Onkelinx omdat 90% van het budget dat voorzien werd in het mini-akkoord 2011 van de federale gezondheidsdiensten om het aantal vaste benoemingen op peil te houden of zelfs te verhogen, naar Wallonië gaat. Het totaalbudget voor dit luik in het akkoord bedraagt 7,5 miljoen Euro terwijl de meerkost van de pensioenen in Vlaanderen voor de jaren 2012 tot 2014 op 20 miljoen euro geschat wordt. Het is maar logisch dat als men weigert over te gaan tot vaste benoemingen, men hier ook geen geld voor krijgt. “Eigen schuld, dikke bult,” is hier eerder op zijn plaats. Uiteraard moeten we ook rekening houden dat historisch gezien de openbare ziekenhuizen beter vertegenwoordigd zijn in Wallonië (42 privé tegenover 25 openbare) en Brussel terwijl in Vlaanderen sprake is van een absoluut overwicht van de privé-ziekenhuizen (90 privé tegenover 22 openbare)

Nog een interessant artikel over deze materie op wittewoede.be (website LBC Non Profit):
Eerste kleine stap in lange weg naar harmonisatie loon- en arbeidsvoorwaarden in AZ Turnhout

Sociale onrust in het ASZ: terug van nooit weggeweest.

2011-08-27T13:58:00.004+02:00

overgenomen van ROOD! Aalst

Sinds de staking in november 2008 is de rust nooit echt teruggekeerd in het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis (ASZ) met campussen in Aalst, Wetteren en Geraardsbergen. Daarna volgden nog heel wat stakingsdagen, betogingen en prikacties. Anno 2011 is nog steeds dezelfde problematiek reden van acties: het laten uitdoven van het ambtenarenstatuut (de vaste benoeming met alle voordelen), de schaamteloze zelfbediening van de directie en de oplopende werkdruk.

Terwijl het personeel gevraagd wordt in te leveren (5 dagen betaald sociaal verlof en vrije dagen voor bloed geven) wil de directie zich doodleuk een fikse opslag toekennen omdat hun verloning zogezegd niet concurrentieel is met die van andere ziekenhuisdirecties.

Deze zomer hadden er al 2 prikacties plaats tegen de “eerst oompje en dan oompjes kinderen” mentaliteit van de directie. De directie heeft zichzelf benoemd in de allerlaatste benoemingsronde terwijl heel wat personeel in de kou bleef staan en dus contractueel blijft. Ze moeten werken tot 60 jaar in tegenstelling tot het gewoon personeel (tot 65 jaar). Nu vinden ze dat ze te weinig verdienen en willen zichzelf een surplus geven van 500 euro en een onkostenvergoeding van 250 euro, beiden per maand.

Als compensatie eisen de vakbonden maaltijdcheques van 6 euro voor het personeel. Na het directiecomité van 5 september volgt er een personeelsvergadering waar er zal beslist worden over mogelijke acties. Wordt vervolgd …

Vorige acties ASZ: zie archief vakbondsacties ASZ & stadsdiensten

Naschrift:
De raad van bestuur en de vakbonden van het ASZ komen terug samen op 12 september. Tot dan wordt er geen actie gevoerd.

Het Nieuwsblad: Personeel ASZ beslist voorlopig niet te staken

Te veel gehandicapten en profiteurs? De Gucht en N-VA slaan de bal mis

2011-08-26T16:43:00.005+02:00

Op deze blog hebben we het al een paar keer gehad over de zogezegde "oneigenlijke gehandicapten" als een manier om de wachtlijsten op te kuisen. Karel De Gucht gaat echter een stapje verder en de NVA is er als de kippen bij om er nog een schepje bovenop te doen. Hieronder publiceren we gedeeltelijk het antwoord vanop de website van het ABVV

In het weekblad Humo gaf Karel De Gucht (Eurocommissaris Open VLD) naast uitspraken over Europa en de schuldencrisis ook zijn mening over de sociale zekerheid in ons land en stelde daarbij dat er te veel gehandicapten zijn.

Hij haalt zijn eigen rugproblemen aan als voorbeeld en zegt dat hij daardoor voor 75% arbeidsongeschikt zou kunnen verklaard worden, maar dat hij perfect kan werken.

Op basis van een persoonlijk letsel concluderen dat alle gehandicapten profiteurs zijn hadden we van een slim politicus niet verwacht. Of ligt deze uitspraak in de lijn van de ultraliberale denkpiste dat er flink bespaard moet worden op de sociale zekerheid?

Cynisch ook dat de N-VA er als de kippen bij was om met die quote de communautaire toer op te gaan. De Walen zouden weer eens de grote profiteurs zijn want daar zouden 50% meer gehandicapten dan in Vlaanderen een uitkering krijgen. Zo weten meteen ook hoe sociaal voelend die partij is!

De bevoegde Staatssecretaris, Jean-Marc Delizée (PS) liet al weten dat de cijfers waar de N-VA mee schermde bovendien niet kloppen en appelen met peren vergelijken.

De rest van het artikel kan je hier verder lezen.

Centra voor Kindzorg en Gezinsondersteuning: veel plaats voor zorgen, weinig voor zorg en ondersteuning

2011-08-17T11:39:00.002+02:00

Eén van de peilers van de kind-, jeugd- en gezinszorg in Vlaanderen staat onder zware druk. De Vlaamse regering wil in een ijltempo hervormingen doorvoeren in de Centra voor Kindzorg en Gezinsondersteuning (CKG). Begin 2012 wil Vlaams minister van Welzijn, Jo Vandeurzen (CD&V), de subsidiëring herzien en de opdrachten voor de CKG’s herdefiniëren. Dit staat in groot contrast met de onderhandelingssnelheid voor het nieuwe meerjarenakkoord voor de non/social profit als geheel, waar een slakkengang nog zwaar overdreven is. De vakbonden stellen zich grote vragen bij de snelheid waarmee men de hervormingen wil doorvoeren, maar ook bij de inhoud van de voorgestelde nieuwe regelgeving.

Hervormen en verwarren, daarna onderhandelen

De Centra voor Kindzorg en Gezinsondersteuning staan in voor een professionele tijdelijke opvang van kinderen die hier omwille van opvoedings- of andere problemen nood aan hebben. Op die manier krijgen de kinderen en hun ouders de tijd om hun problemen aan te pakken en op te lossen. Het gezin kan herademen en een ontsporing wordt voorkomen. Ook een doorstroom naar de bijzondere jeugdzorg kan op deze manier vermeden worden. Ondanks het groot maatschappelijk nut van de CKG’s, neemt de onzekerheid in de sector almaar toe. Al meer dan een jaar is er een stilstand.

De verwarring die de Vlaamse regering sticht, komt de sector niet ten goede. De centra blijven in het ongewisse of ze geplande investeringen moeten uitvoeren of niet. De kans dat ze gesloten worden is immers reëel en als ze open mogen blijven, dan is het onduidelijk welke modules ze mogen blijven aanbieden. Er staan bepalingen aan te komen voor het aantal residentiële plaatsen die een centra minimum moet hebben om deze opvang nog te kunnen behouden. Tegelijk verzekert men aan de werknemers dat de personeelsbezetting zal verhogen. Niet moeilijk om zoiets te beloven. Als je het ene CKG slui,t kan je wel een aantal werknemers overplaatsen naar een ander CKG. Alle voorgestelde hervormingen samen zullen de druk bij het personeel alleen maar verhogen. Hoewel het bij momenten nu al niet meer werkbaar is. Er is een minimum aan ondersteuning, lange werkdagen, onderbroken diensten en de toeslag voor avondwerk (binnen de thuishulp en coaching) is nog maar een jaar van kracht.

Minister Vandeurzen wil binnen de CKG’s meer de nadruk leggen op thuis- en ambulante hulpverlening hoewel niet alle personeelsleden de juiste kwalificaties hiervoor hebben en de zorgvraag dit niet altijd toelaat. Een gelijkaardige beweging zien we bij het beruchte artikel 107 dat gestalte geeft aan de hervorming van de psychiatrie. Een CKG zal minstens drie verschillende modules moeten aanbieden om open te mogen blijven (residentiële opvang, thuishulp, PPP, ambulante hulp, STOP-training, …). Daarnaast wil men de residentiële opvang extra regels opleggen. Zoals groepen niet langer opdelen per leeftijdscategorie, maar per zorgvraag. Kinderen voor korte opvang mogen niet langer samenwonen met kinderen voor lange opvang. Er zullen dus groepen komen met baby’s, kleuters en lagere schoolkinderen in één leefgroep. Een kind dat later dan zijn broertjes of zusjes opgenomen wordt, zal niet in dezelfde groep mogen wonen omdat de opvang van kortere duur zal zijn. Ook doet het gerucht zich de ronde dat de leeftijdsgrens terug naar beneden moet. Enkel opvang van -6 jarigen zoals vroeger, tegenover -12 jarigen nu.

Het is duidelijk dat de residentiële afdelingen het hardst getroffen zullen worden door de hervormingen die in de lucht hangen. En dit terwijl er binnen de CKG’s nu al wachtlijsten zijn tot meer dan een jaar, zowel in de residentiële als niet-residentiële modules. Voor de kinderen (en hun gezin) op deze wachtlijsten zijn er drie mogelijkheden. De vraag naar hulp is er na dat jaar niet meer óf er is na een moeilijk jaar eindelijk een plaats óf er is een escalatie van het probleem en het kind komt in de bijzondere jeugdzorg terecht. De laatste optie is spijtig genoeg de meest voorkomende.

Ministerie van Welzijn en Creatief Omgaan met Wachtlijsten

Vandeurzen is bezig met het wegwerken van de wachtlijsten in de sector, maar hij doet het zoals in de andere non-profitsectroren: creatief en op korte termijn. In de gehandicaptensector schrapt men de ‘oneigenlijke’ gehandicapten en wil men de personen met een handicap en ouder dan 65 doorsturen naar de bejaardensector. In de bejaardensector maakt men bedden vrij door de thuiszorg harder te belasten en door ‘zorgkringen’ te organiseren. Daarnaast zorgt de commercialisering en privatisering binnen de non/social profit voor een verdere verfraaiing van de cijfers.

Ook de jongerenzorg in Vlaanderen ontsnapt niet aan de creativiteit van de Vlaamse regering. Binnen de CKG’s wil men de wachtlijsten wegwerken door het doorsluizen van dossiers naar de bijzondere jeugdzorg en de pleegzorg, en door te hopen dat sommige problemen zich vanzelf oplossen. De wachtlijsten binnen de pleegzorg verklaart men integraal aan het gebrek aan pleeggezinnen. Een gebrek dat men toeschrijft aan een individualistische maatschappij en niet aan het ontbreken van middelen. De aangewende “creativiteit” voor de afbouw van de wachtlijsten binnen de bijzondere jeugdzorg leidt tot onaanvaardbare en tragische situaties. Gedragsgestoorde jongeren komen in de volwassenpsychiatrie terecht, kinderen zonder papieren dumpt men terug in de illegaliteit en mishandelde kinderen worden bij gebrek aan plaats terug naar huis gestuurd. Delinquente jongeren die na hun arrestatie niet doorgestuurd worden naar de jeugdrechter, komen evenmin voor in de officiële gegevens (tot ze echt ontsporen).

Geld voor nieuwe projecten, niet voor de uitwerking ervan

Nieuwe theorieën worden aangebracht, maar meer middelen om deze in de praktijk optimaal te kunnen uitwerken, komen er niet. Zo is men onlangs in de provincie Antwerpen begonnen met Tripple P of Positive Paranting Program. Het programma biedt ouders met kinderen tot 12 jaar praktische hulp bij dagelijkse opvoedingsvragen. De centrale boodschap is: positief opvoeden werkt. Het project wierp vrij snel zijn vruchten af en kreeg een uitstekende evaluatie. De voldoening bij het personeel en de herwonnen werklust verdwenen echter snel als men zag welke povere middelen er uitgetrokken worden voor dit dure, vanuit Australië aangekochte, project.

Niet verdelen, maar het globale plaatje zien

Het huidige beleid binnen de gezinsondersteuning en kind- en jeugdzorg is aan hervorming toe, maar niet zoals door Vandeurzen voorgesteld. LBC-NVK heeft gelijk wanneer ze eisen om de uitvoering uit te stellen tot 2014. Zo is er tijd voor degelijk onderzoek naar de noden en behoeften van de sector en tijd om na te gaan of de bijzondere jeugdzorg en pleegzorg wel klaar zijn om het verminderen van residentiële plaatsen binnen de CKG’s op te vangen.

In een sector als deze mag men zich niet beperken tot een deelaspect. Een hervorming van de ene deelsector heeft een effect op de andere. Een beleid dat niet in staat is om het globale plaatje te zien, zal ook niet in staat zijn om voor oplossingen te zorgen. Enkel de mensen op de werkvloer kennen de echte problemen en knelpunten. Het is van daaruit dat men moet vertrekken bij het zoeken naar oplossingen en verbeteringen. De traditionele partijen voeren een ‘top-down beleid’ (top naar basis). Er is nood aan een ‘basis-naar-top-beleid’.

Volgens ons is geen enkele huidige politieke partij hiertoe in staat en zal het nodig zijn om op termijn een nieuwe politieke kracht te vormen van, door en voor de ‘gewone mensen.’ Daarmee bedoelen we de werkende klasse in al haar facetten, dus naast loontrekkenden en hun gezinnen ook de werklozen, gepensioneerden en andere uitkeringstrekkers. De grote bedrijven die amper belastingen betalen en de speculanten die ongestraft ganse economieën in het verderf storten en een ongeziene sociale woestenij veroorzaken, worden op hun wenken bediend door de traditionele partijen en hun instellingen zoals de EU, OESO, IMF … De gewone man of vrouw betaalt echter het gelag en wordt buiten de vakbonden door niemand meer vertegenwoordigd. Daarom zijn de syndicalisten verzameld rond Polsslag bereid om mee te denken en te werken aan elke initiatief dat in de richting gaat van een nieuwe brede arbeiderspartij. Een partij die als enige doel heeft de noden en behoeften van de ganse maatschappij te behartigen. Maar in afwachting blijven we kritisch actief binnen de vakbonden van de non/social profit, ongeacht hun kleur of bevoegdheid.

Met Polsslag steunen wij de eisen van de vakbonden:

Tijd en ruimte voor degelijke onderhandelingen
Geen hervormingen voor er een akkoord is
Het beleid aanpassen aan de noden van de sector en niet omgekeerd
Rekening houden met het globale plaatje. Op mekaar afstemmen van CKG’s, bijzondere jeugdzorg en pleegzorg
Geen commercialisering van de zorg

PC 330 schiet wakker ...

2011-08-08T12:42:00.003+02:00

Gezien de komkommertijd in de sector zullen we even ingaan op het Paritair Comité 330 (federale gezondheidssectoren) dat onlangs wakker geschoten is en zowel in mei/juni als juli telkens 6 getekende CAO's afleverde.

Als we over dit paritair comité berichten op deze blog is het meestal om de totale stilstand en patstelling tussen vakbonden en werkgevers aan te klagen. Voor de verandering willen we eens een positieve noot brengen, al is het maar om het Belgische 'zomerweer' even te doen vergeten.

We moeten echter wel vaststellen dat er bij de fundamentele tegenstellingen nog steeds geen stap vooruit is gezet. De pas getekende CAO's hebben vooral betrekking op de uitvoering van het "mini-akkoord 2011" en de verlenging of aanpassing van reeds bestaande akkoorden.

Ter info geven we even een opsomming:

CAO's getekend op 9 mei en 6 juni 2011:
* Voltijds conventioneel brugpensioen vanaf 56 jaar (6 juni 2011)
* De loon en arbeidsvoorwaarden in de externe diensten voor bescherming en preventie op het werk en de gezondheidscentra (6 juni 2011)
* De loon en arbeidsvoorwaarden in de residuaire sectoren (6 juni 2011)
* Vormings-en tewerkstellingsinitiatieven in bepaalde subsectoren PC 330 (9 mei 2011)
* Vormings-en tewerkstellingsinitiatieven in ROB-RVT (9 mei 2011)
* Vormings-en tewerkstellingsinitiatieven in de privé-ziekenhuizen (9 mei 2011)

CAO's getekend op 13 juli 2011:
* Invoering en werking van de mobiele equipe in ROB-RVT
* De mobiele werknemer in de sector thuisverpleging
* Attractiviteitspremie
* Aanvulling op eindejaarstoelage in de "associations de santé intégrée de la Région wallonne"
* Opleiding van 120 uur van voorlopig geregistreerde zorgkundigen
* Vorming

Terug prikactie in Aalsterse ASZ

2011-07-20T12:19:00.004+02:00

Zoals reeds verleden maand aangekondigd hield het ACOD op dinsdag 19 juli terug een prikactie om te protesteren tegen de bonus die de directie zichzelf wil toewijzen terwijl de laatste jaren het personeel al heeft mogen inleveren. Hiervoor verwijzen we naar de vorige artikels op deze blog over de perikelen in het ASZ (artikel 1, artikel 2) Als tegemoetkoming eist het ACOD de invoering van maaltijdcheques voor het personeel.

Overige links:
* artikel Het Nieuwsblad: "Opnieuw vakbondsactie ASZ"
* reportage TV OOST vóór de actie (18 juli)
* reportage TV OOST over de actie (19 juli)

Tijd voor wat satire ...

2011-07-11T09:51:00.003+02:00

Meer satire door onze huiscartoonist vind je op Ronny Barracuda's Rode Vitriool

Onderhandelingen Vlaamse Non/Social Profit overzomeren.

2011-07-07T16:32:00.012+02:00

Op vrijdag 1 juli ging er een uitgebreid beroepscomité door van ABVV Social Profit (BBTK en Algemene Centrale) over de onderhandelingen voor een nieuw VIA-akkoord (Vlaams Intersectoraal Akkoord of in mensentaal: het akkoord voor de Vlaamse sectoren van de non/social profit) Er werd een stand van zaken gegeven zonder dat er echter een definitief ontwerpakkoord kon voorgelegd worden. In navolging van de nieuwste politieke trends zullen de onderhandelingen “overzomeren”: de zomervakantie zorgt voor een tijdelijke pauze maar vanaf 19 september nemen de onderhandelaars terug de draad op.

Eerst wat voorgeschiedenis

Op 2 februari 2010 werd in betoging de eisenbundel van de sector aan de Vlaamse regering bezorgd. Nadien volgde er een hele periode van radiostilte. Uiteindelijk na lang dralen (en vakbondsacties) kwam de Vlaamse regering in januari 2011 op de proppen met een budget en een onderhandelingsagenda. Er lag 147 miljoen Euro op tafel. Dit voorstel werd echter resoluut door het gemeenschappelijk vakbondsfront van tafel geveegd. We verwijzen hiervoor naar het vorige artikel op onze blog: Verslag Uitgebreid Beroepscomité ACOD-AC-BBTK Vlaamse Social Profit 26 januari )

Op 29 maart 2011 volgde er terug een grote betoging mét resultaat. Op 2 mei kwam de Vlaamse regering naar buiten met een nieuw voorstel en boden ze 63 miljoen Euro extra bovenop het eerste bedrag van 147 miljoen Euro wat neerkomt op 210 miljoen Euro in totaal. Daarop volgde 2 maand onderhandelingen tijdens 15 vergaderingen en nog enkele technische vergaderingen er boven op. Bedoeling was om vóór de zomervakantie een definitief ontwerpakkoord af te hebben. Maar ondanks dag en nacht onderhandelen op de 2 laatste dagen van juni, kwam de eindmeet niet in zicht.

De onderhandelingen

Er werden wel heel wat deelakkoorden “geparkeerd” maar zolang er geen definitief ontwerp van totaalakkoord is, heeft het weinig zin hier in detail op in te gaan. We willen wel een beeld schetsen in welke omstandigheden deze onderhandelingen doorgaan, al is het maar om de complexiteit van het gegeven te illustreren.

Aan de onderhandelingstafel zitten er 3 partijen: de Vlaamse regering, de werkgevers en de vakbonden (6 vakbondscentrales) De onderhandelingen worden opgesplitst onder 3 hoofdthema’s:

1. Méér jobs/ uitbreidingsbeleid

2. Kwaliteit (vorming, opleiding, tijdskrediet, verlofregeling, onregelmatige prestaties, woon-werk verkeer …)

3. Koopkracht (meer dan verdubbeling van het eerste voorstel in januari: van 29 miljoen Euro naar 70 miljoen Euro)

Het budget verdelen: geen sinecure!

Het totaalbudget van 210 miljoen Euro wordt volgens deze 3 thema’s verdeeld maar dat is nog niet alles. Het budget dient ook verdeeld te worden tussen de privésectoren (81%) en de openbare sector (19%) En dan zijn er nog eens de diverse subsectoren die elk hun budget moeten toegewezen krijgen. De grootte van de budgetten hangt dan nog af van het budget van het ministerie waaronder de subsector valt, dus niet altijd even logisch. De werknemers uit de socio-culturele sector, die onder minister Schauvliege vallen, weten waarschijnlijk wel al waar ze zich kunnen aan verwachten: een zeer rond getal. De kaasschaaf die door Schauvliege als een botte bijl gehanteerd wordt, blijft een regelrechte schande!

We zetten enkele subsectoren even op een rijtje:

Beschutte Werkplaatsen – Sociale Werkplaatsen en Lokale Diensteneconomie

Gezinszorg

VAPH (Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap)

Jongerenwelzijn

Kinderopvang

Socio-culturele sector

Het spreekt vanzelf dat men eerst moet uitzoeken hoeveel personeel er precies waar werkt: een oefening waar de overheid niet zo sterk in is … Er werken in totaal 111.000 VTE in de VIA-sectoren (wat ongeveer overeenkomt met 150.000 “koppen”) 107.000 daarvan zijn gesubsidieerd door de Vlaamse regering. Daarnaast is er nog een rest van 4000 VTE “anderen” o.a. de dienstencheques in de gezinszorg.

Commercialisering?

Een belangrijk punt in de eisenbundel van de vakbonden is de kwestie van de commercialisering. Er wordt dan ook gevraagd aan de Vlaamse regering om hier een duidelijk standpunt over in te nemen. Met de VOKA-knecht NVA in de regering lijkt dit niet zo vanzelfsprekend. Waar gaat het dan in concreto over? Wat doet men met de winsten die gemaakt worden in de sector? Winsten op basis van financiële middelen aangeleverd door de overheid dienen geherinvesteerd te worden in de sector. De winsten uitkeren aan privé-aandeelhouders is zeer onkies, om het nog zacht uit te drukken. Een tweede vraag is: “Wat te doen met de dienstencheques in de sector?” Tot hiertoe wordt er enkel in de gezinszorg met dienstencheques gewerkt. De vakbonden zijn vragende partij om dit tot de gezinszorg te beperken en geen dienstencheques in te zetten in de andere subsectoren. Een derde kwestie is die van de buitenlandse werknemers. Het kan niet de bedoeling zijn dat commerciële interimkantoren of headhuntersbureaus forse winsten boeken op het invoeren van buitenlandse werknemers. Werknemers zijn geen vee!

In navolging van de federale sectoren: functieclassificatie

Voor de thema’s “uitbreidingsbeleid” en “kwaliteit” werden er al verscheidene deelakkoorden geparkeerd in afwachting van een definitief ontwerpakkoord. Wat het thema “kwaliteit” betreft kunnen we wel meedelen dat er een voorakkoord (budget: 0,5 miljoen Euro) bestaat over de uitwerking van een functieclassificatie (IF-IC) in de Vlaamse sectoren naar het voorbeeld van de federale sectoren. Voor alle duidelijkheid: het gaat over het wetenschappelijk onderzoek, niet over de implementering ervan met bijhorende (nieuwe) loonschalen. In de federale sectoren heeft men er de nodige jaren over gedaan om tot een functieclassificatie op wetenschappelijke basis te komen. Over het thema “koopkracht” werd er echter nog geen woord gesproken. Het beste (of het moeilijkste?) houdt men voor het laatste.

De hete aardappel van de koopkracht

Wat betreft de koopkracht kunnen we misschien een korte stand van zaken geven van vóór de onderhandelingen. Tijdens het vorig VIA-akkoord (2005-2010) werd er gestart met de opbouw van een reserve voor een aanvullend pensioen. Vanaf 2011 wordt het aanvullend pensioen effectief opgestart maar in de praktijk stelt dit niets voor; de vergelijking met apenootjes lijkt ons zelfs nog overdreven. Het komt neer op nog geen 100 Euro per persoon… en voor alle duidelijkheid: dit is niet per maand, per jaar; dit is het totaalbedrag.

Wat betreft de 13^e maand (of beter gezegd: het streven naar een 13^e maand) zijn er momenteel 7 verschillende formules van kracht voor de eindejaarspremies. Het bereikte percentage ten opzichte van een volwaardige 13^e maand schommelt tussen de 0 en de 75%. Inderdaad: er zijn nog subsectoren waar men het meest ronde getal als eindejaarspremie krijgt.

To be continued in september ...

Prettige vakantie!

2011-07-01T15:28:00.003+02:00

De redactie en de medewerkers van Polsslag wensen alle lezers een welverdiende vakantie toe! Tijdens de zomer blijven we artikels publiceren maar op een verlaagd tempo.

Zo kan je binnenkort een artikel verwachten over de onderhandelingen in de Vlaamse sectoren van de non/social profit, die na een pauze tijdens de zomervakantie in september zullen verdergezet worden. Het 'overzomeren' wordt kennelijk een rage. Over de concrete inhoud van die onderhandelingen kunnen we weinig vertellen zolang er geen definitief (ontwerp)akkoord is. Maar we willen wel een beeld geven van wat er die onderhandelingen allemaal bemoeilijkt en wat de speerpunten zijn waar de vakbonden willen voor gaan.

Nederland: besparingen in de GGZ

2011-06-28T10:10:00.002+02:00

In België zet men de eerste stappen met de hervorming van de psychiatrie met het beruchte "artikel 107" wat in vakbondskringen al tot de nodige discussies heeft geleid.

In Nederland windt men er minder doekjes om en hanteert men de botte besparingsbijl in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ). Nu woensdag heeft er in Den Haag een betoging plaats tegen deze besparingen. We verwijzen hiervoor naar een artikel op de Nederlandse website Socialistisch Alternatief: "Bezuinigingen GGZ: te gek voor woorden!"

De index: van vitaal belang voor de werknemers van de non/social profit

2011-06-28T09:21:00.008+02:00

De werkgeversorganisaties en rechtse partijen in ons land voelen zich gesteund door allerhande internationale kapitalistische instellingen zoals het IMF, de OESO, de EU … om ons unieke indexsysteem naar de bladzijden van de geschiedenis te verwijzen. Daarvoor valt men zelfs niet omver van één leugentje meer of minder.

1. Algemene schets van de index

De automatische indexering van de lonen heeft niets te maken met loonsverhoging hoezeer het VBO en co dit ook herhaalt als een ware boeddhistische mantra. Het is de aanpassing van het loon aan de levensduurte om de koopkracht relatief op peil te houden. “Relatief” omdat de automatische indexering een correctiemechanisme is met een ingebouwde vertraging dat achterloopt op de reële prijsstijgingen.

Het is immers de gezondheidsindex die als basis dient voor de indexering van de lonen, de sociale uitkeringen en de huurprijzen. De gezondheidsindex is een index die gebaseerd is op een korf producten waar benzine, alcohol en tabak uitgelicht werden. De gezondheidsindex stijgt minder snel dan de index van de consumptieprijzen waardoor de indexering van de lonen en sociale uitkeringen wordt vertraagd. De slimme lezer heeft ook al door dat de index kan gemanipuleerd worden door de keuze van de producten in de indexkorf.

Nog een ander ‘leugentje’ is het feit dat België het enige land zou zijn waar de automatische indexering (nog) bestaat. Buiten België bestaat het systeem ook nog in Luxemburg, Malta en Cyprus.

2. De index en de crisis

Ondertussen heeft de financiële crisis en de draconische besparingsprogramma’s die er op volgden heel wat sociale ravage aangericht in tal van Europese landen. Ons indexsysteem in België heeft een massale verarming van de werkende bevolking tot hier toe voorkomen. En dát wil men nu net afschaffen. Een situatie zonder indexering wordt perfect weergegeven door de bovenstaande cartoon. Men zou gaan twijfelen aan de geestelijke gezondheid van de werkgevers en rechtse partijen of zou het dan toch waar zijn dat zij enkel geïnteresseerd zijn in de portefeuille van de rijken?

3. De index en de non/social profit

Het afschaffen van de automatische indexering van de lonen zou een complete ramp zijn voor onze sector en dit omwille van verschillende factoren.

Voor de federale sectoren van de non/social profit is onze laatste echte loonsverhoging (+ 1%) reeds meer dan 10 JAAR GELEDEN (2000). In onze sector wordt er met sociale akkoorden van 4 of 5 jaar gewerkt terwijl voor de privésectoren het zogenaamde IPA (interprofessioneel akkoord) het kader schetst voor de loon- en arbeidsvoorwaarden voor 2 jaar. Met andere woorden: om de 2 jaar kan men sneller op de bal spelen dan om de 5 jaar. Geen wonder dat de loonkloof (15%) tussen non/social profit en de profitsectoren amper wordt ingehaald.

Zo ook hebben de werknemers van onze sector minder drukkingsmiddelen om hun (loon)eisen kracht bij te zetten: de onderneming volledig lamleggen door een staking is bij ons in de ziekenhuizen, rusthuizen en dergelijke niet mogelijk. En uiteraard zitten we met het “dubbel karakter” van de sector: enerzijds zijn er de “directe werkgevers” maar anderzijds is er de regering die voor het bulk van de centen moet zorgen. Als die regering dan fors wil besparen …

Bij een afschaffing van de automatische indexering zouden de vakbonden in de sterke profitsectoren in theorie om de 2 jaar (IPA) voldoende looneisen kunnen stellen en afdwingen om de koopkracht tenminste te behouden. Maar dit is allesbehalve vanzelfsprekend voor de zwakkere sectoren zoals de non/social profit. En diegenen die afhankelijk zijn van sociale uitkeringen zijn dan zeker de dupe.

We kunnen gerust stellen dat de afschaffing van de automatische indexering in onze sector de werknemers tot de bedelstaf zou veroordelen. Vandaar zou het niet slecht zijn mocht de witte woede ook wat meer aandacht schenken aan de verdediging van de index.

Meer info:

Uitgebreid dossier op de website van het ABVV

Alle cijfers van de verschillende indexen en handige huurcalculator op website FOD Economie

Personeel ASZ Aalst is woedend om directiebonus!

2011-06-23T11:36:00.008+02:00

"Het management wordt al stevig verloond, maar zichzelf bedienen is een beetje de cultuur in Aalst"
(uit artikel Het Laatste Nieuws van 21 juni 2011: "ASZ-directie geeft zichzelf bonus.")

Een understatement voor wie het reilen en zeilen van het "kleine Charleroi aan de Dender" kent. Een redactielid van Polsslag nam contact op met een vakbondsmilitant van het ASZ en kreeg wat toelichting van binnenuit.

Dat het zéér hoog zit bij het personeel blijkt uit de grote opkomst op de werkonderbreking op dinsdag 21 juni tussen 14 en 15 uur ondanks het feit dat de actie holderdebolder diezelfde ochtend nog werd aangekondigd via een pamflet van de ACOD (zie afbeelding) dat zich op zijn beurt baseerde op een artikel uit het Laatste Nieuws van diezelfde dag. Zoals reeds gezegd was er een grote opkomst van alle diensten van het ziekenhuis: zowel verpleging als administratief en onderhoudspersoneel.

Het bestuur had de intentie om het voorstel van de bonussen voor zichzelf (63.000 Euro te verdelen over 7 directieleden) die bewuste dinsdag te laten stemmen op een algemene vergadering, uiteraard als een 'variapunt' zodanig het ongemerkt zou passeren. Vandaar dat niet alle politici op de hoogte waren wat er op til stond. Maar helaas pindakaas: de informatie werd vroegtijdig gelekt in de pers. Uiteindelijk bleek de jacht op het lek belangrijker voor de directie dan het bonusvoorstel zelf. Resultaat; eerst hebben ze elkaar de vinger gewezen WIE ??? deze informatie doorgegeven had, nadien durfde uiteindelijk niemand meer te stemmen en is het punt verdaagd tot de vergadering van volgende maand. Dit uitstel geeft de vakbond de nodige tijd om verdere acties te ondernemen.

De redenen van de grote opkomst op de ad hoc vakbondsactie zijn divers maar kunnen gemakkelijkheidshalve beschreven worden als een woede om het directie-principe van "Eerst oompje en dan oompjes kinderen" maar we zullen ze toch nog eens op een rijtje zetten:

1. Eerst benoemt de directie zichzelf (de statutaire benoemingen bij het personeel zijn stopgezet wegens "te weinig geld", vandaar de vorige stakingen in het ASZ)
2. De directie heeft geen geld voor personeel, de helft van de diensten zijn onderbemand , zieke verpleegkundigen worden niet vervangen of worden vervangen door verzorgenden.
3. Het personeel is 4 dagen betaald sociaal verlof kwijt + de dagen verlof voor het bloedgeven.
4. De directie vindt dat ze te weinig verdient (in hun eigen woorden: "We zijn niet concurrentieel met de privéziekenhuizen") en geeft zichzelf een fikse opslag van 750 euro per maand.

Dat de voorzitster van de raad van bestuur van het ASZ, Daisy van Gheit, van SP.a-signatuur is, maakt deze zoveelste blunder des te pijnlijker.
Wordt ongetwijfeld vervolgd ...

Meer info:
* We verwijzen ook naar het vorige korte artikel op de Polsslag over de actie: FAX: werkonderbreking in het ASZ (Aalst)
* reportage op TV Oost

FAX: werkonderbreking in het ASZ (Aalst)

2011-06-21T20:02:00.005+02:00

Op dinsdagnamiddag 21 juni legde een deel van het personeel van het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis (ASZ) in Aalst kort het werk neer. Steen des aanstoots is een extra premie van 9000 Euro die de directieleden zichzelf willen toekennen. De bonus wordt door de directie verdedigd met het argument dat ze minder verdienen dan hun collega's in privéziekenhuizen.

In totaal gaat het over een bedrag van 63 000 Euro dat verdeeld wordt over de 7 directieleden.

Op de redactie.be meldt men: "Ze (de vakbonden en personeel - redactie) vrezen dat de bonus ten koste zal gaan van nieuwe aanwervingen en het verminderen van de werkdruk. De socialistische vakbond ACOD zegt niets tegen de premie te hebben, maar wil dat minstens een deel ervan naar het personeel gaat. Daisy Van Gheit, voorzitter van het ASZ, benadrukt dat er nog niets beslist is. De raad van bestuur moet zich nog buigen over het voorstel."

Voor de stakingen in het ASZ in het verleden verwijzen we naar een verzamelpagina op onze blog.

artikel Het Nieuwsblad 22/06/2011

Blog in verbouwing!

2011-06-14T19:41:00.002+02:00

Om de blog gebruiksvriendelijker te maken en ook wat "up te pimpen" zullen we de komende dagen wat verbouwen. Onze excuses voor eventueel ongemak.