Dossier federale sectoren gezondheidszorg: acties om het immobilisme te doorbreken.

Na een relatieve windstilte van enkele jaren (de laatste echte

nationale staking in de private sector is ondertussen al 8 jaar geleden) kondigde de socialistische vakbond BBTK-SETCa op donderdag 12 september na het “Federaal Beroepscomité Gezondheidszorg” een nationale staking aan op 8 oktober. Eerder werd een stakingsaanzegging ingediend door alle vakbonden die ingaat vanaf 17 september. Over de beweegredenen van de acties gaan we later in de tekst uitgebreid op in. 

1. Over actieplannen, koudwatervrees en … 

Op het bewuste Federaal Beroepscomité werd een voorstel van actieplan voorgelegd aan de aanwezige vakbondsafgevaardigden en secretarissen waar in grote lijnen zowel de afdeling Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) als de medewerkers van Polsslag zich kunnen in vinden. In de discussie die volgde, leek de afdeling BHV echter vrij geïsoleerd te staan door het volledige actievoorstel te steunen.

Anderzijds lijkt het ons ook niet zo verstandig om 8 oktober eenzijdig als nationale stakingsdag af te kondigen zonder dit vooraf met de LBC te bespreken, gezien het absolute overwicht van deze vakbond in Vlaanderen. De Franstalige tegenhanger van LBC, de CNE, liet alvast weten hetzelfde actieplan te volgen. Het is echter een publiek geheim in de sector dat BBTK-SETCa en CNE meestal in combo optreden, soms tegen LBC in. Wat gaat er in Vlaanderen gebeuren als LBC iets compleet anders beslist? We kunnen alleen maar vaststellen dat de profileringsdrang van sommige vakbondslui spijtig genoeg de (noodzakelijke) samenwerking tussen de diverse vakbonden niet meteen in positieve zin beïnvloedt.

Naschrift 18/09/2013: Wat LBC betreft, lijkt het weinig waarschijnlijk dat zij op de kar springen van BBTK-SETCa/CNE aangezien hun volgende nationale belangengroep (in BBTK-termen is dit "beroepscomité") voor de ziekenhuizen pas op 18 oktober doorgaat ...

Naschrift 24/09/2013: Vandaag maakte LBC op zijn website, wittewoede.be, bekend ook actie te voeren op 8 oktober. Dit is blijkbaar beslist door een college van LBC-secretarissen.

Het oorspronkelijke voorstel tot actieplan dat voorlag, was het volgende en verliep in 3 fasen:

1. Van 17 september tot 30 september een informatiecampagne in de instellingen door pamflettenacties, personeelsvergaderingen enz.
2. Van 30 september tot en met 4 oktober: roterende provinciale actiedagen (elke dag in een andere provincie) Zo blijven de acties een volledige week in de media.
3. Op 8 oktober nationale staking

De tweede fase van het actieplan waarrond kennelijk heel wat Babylonische spraakverwarring bestond, werd afgeschoten door de woordvoerders van de Waalse afdelingen en de Vlaamse afdelingen kunnen in de praktijk niets concreets beslissen zolang LBC zijn plannen niet heeft bekendgemaakt. Uiteraard moeten we in het achterhoofd houden dat de krachtsverhoudingen in BHV en Wallonië gunstiger uitpakken voor de socialistische vakbond. Een extra complicerende factor is natuurlijk ook het feit dat heel wat instellingen wél degelijk over lokale CAO’s beschikken die op nationaal vlak nét het struikelblok vormen. 

2. Lessen trekken uit positieve ervaringen. 

BBTK-SETCa BHV trok 8 jaar geleden stoutmoedig op eigen kracht in de regio een actieplan op gang waarbij de andere vakbonden geen enkele andere keuze hadden dan te volgen. De toenmalige mosterd werd gehaald bij de mijnwerkersstakingen in Groot-Brittannië begin jaren ’80, uiteraard aangepast aan de sector en de concrete situatie. BBTK-SETCa BHV is meteen ook de grootste afdeling en heeft dan nog eens extra gewicht wegens de grote concentratie van universitaire en andere grote ziekenhuizen in het Brusselse. Zulke positieve en leerrijke  ervaringen zorgen ervoor dat de militanten van BHV doorgaans een andere kijk op de zaken hebben … En misschien er toch even aan herinneren dat de afdeling bestaat uit zowel Nederlandstaligen als Franstaligen terwijl de andere vakbonden in de regio gesplitst zijn op basis van taal.

Gezien de autonomie van de afdelingen bij BBTK kan het natuurlijk nog alle kanten op. De afdeling BHV komt pas op maandag 23 september samen met het “Regionaal Beroepscomité Ziekenhuizen” waar mogelijke acties definitief zullen bediscussieerd en beslist worden. In de persmededeling van BBTK laat men de mogelijkheid van acties bij werkgeversfederaties open. Laat ons hopen dat de verschillende acties in de verschillende landsdelen bij de verschillende vakbonden een “creatieve en cumulatieve kakafonie” vormen die daadwerkelijk de druk kunnen verhogen op de werkgevers én geen omgekeerd (demobiliserend) effect hebben. 

3. De druk wordt ook op andere terreinen opgevoerd. 

Buiten het actieplan worden er ook nog andere methoden ingezet om de druk op de werkgevers te verhogen. Zolang de situatie geblokkeerd zit, zullen de vakbonden niet langer zetelen in de sociale fondsen van de sector. Ook wordt er aan de individuele vakbondsdelegaties gevraagd om de druk op te voeren door in de eigen instelling een bepaald document niet te ondertekenen. Het gaat hem om de attestering voor het ministerie met betrekking tot het barema 1.35 voor de zorgkundigen. De periode voor de attestering loopt af op 31/10/2013. Geen attestering betekent ook géén financiering …

Sommige delegaties hebben echter dit document al getekend. De werkgevers die om strategische redenen echter steeds tot op het laatste moment wachten om documenten (waar financiering aan vast hangt) te laten ondertekenen in de Ondernemingsraad, zullen nu bedrogen uitkomen. 

4. Even ter verduidelijking 

De term “paritair comité” (PC) heeft voor doorwinterde syndicalisten geen geheimen maar alvorens we van wal steken met ons verhaal zullen we dit misschien eerst eens kort uitleggen zodanig onderstaande tekst ook leesbaar is voor gewone stervelingen.

Wat is een paritair comité? 

Een paritair comité is een Belgisch overlegorgaan tussen werkgevers en werknemers waar men voornamelijk onderhandelt over collectieve arbeidsovereenkomsten (CAO’s) en toezicht houdt op de uitvoering ervan. Per sector bestaat er een paritair comité (met toebehorend nummer) dat samengesteld is uit een gelijk aantal vertegenwoordigers van de grote vakbonden en van de werkgeversorganisaties. Akkoorden die in het PC afgesloten worden, zijn bindend voor de hele sector. Het PC heeft echter ook de opdracht om geschillen tussen werkgevers en werknemers te voorkomen of bij te leggen en advies te verlenen aan de Nationale Arbeidsraad (NAR) en de regering. 

5. Relaas van een processie van Echternach … 

Dat het afsluiten van collectieve arbeidsovereenkomsten steeds gepaard gaat met de nodige vertragingsmanoeuvres, is niet echt nieuws in het PC 330 voor de federale sectoren van de gezondheidszorg. Maar het geduld van de werknemers en hun vakbonden kent ook zijn grenzen. In een pamflet van ABVV Social Profit (mei 2013) lezen we dat tijdens het Paritair Comité in mei: “ (…) er misschien geen mirakel maar dan toch een half mirakel heeft plaatsgevonden.” Er werden immers niet minder dan 3 (drie!) CAO’s ondertekend! In andere paritaire comités is dit misschien de gewoonste zaak van de wereld maar niet in dat van de federale gezondheidsdiensten: daar worden reeds maandenlang heel wat CAO’s geblokkeerd door de werkgeversfederaties. We geven even kort een overzicht van die getekende CAO’s in  mei:

1. De CAO over de risicogroepen waardoor er middelen voor vorming voorzien worden.
2. Verderzetting van het beruchte “project 600” waardoor jaarlijks 200 werknemers (de opleiding duurt 3 jaar waardoor er dus steeds 600 personen in het systeem zitten) uit de sector de opleiding verpleegkunde kunnen aanvangen in dagonderwijs met behoud van loon mét bijkomende financiering voor de vervanging voor de werkgever.
3. De CAO die de mobiele equipes regelt in de rusthuizen. De mobiele equipes in de ziekenhuizen ( Colla + Onkelinx) zijn reeds langer operationeel.

Echter heel wat andere CAO’s blijven tot op vandaag onaangeroerd liggen:

1. Tijdskrediet conform CAO 103 van de Nationale Arbeidsraad: 1/5 de tijdskrediet vanaf 50 jaar na 28 jaar anciënniteit en recht op 36 maanden halftijds tijdskrediet met motief
2. Brugpensioen op 58 jaar. De wet laat toe deze CAO nog met 1 jaar te verlengen tot eind 2014. Het is vooral werkgeversfederatie Santhea die koppig weigert deze CAO te ondertekenen. De andere werkgevers zijn kennelijk solidair …
3. Brugpensioen op 56 jaar na 20 jaar nachtdienst
4. Harmonisering naar barema 1.35 voor alle zorgkundigen. In het “mini-mini sociaal akkoord 2013” hebben de vakbonden met de regering afgesproken dat alle zorgkundigen barema 1.35 moeten krijgen. De regering heeft hiervoor 1.250.000 Euro uitgetrokken. Indien het barema 1.35 niet toegepast wordt, verliest een zorgkundige minstens 150 Euro per maand! De werkgevers weigeren echter halsstarrig hierover een CAO op sectorniveau af te sluiten. Werkgevers kunnen kennelijk zonder probleem een regeringsbesluit naast zich neerleggen. Twee maten, twee gewichten …
5. Vormingsinspanningen waarbij dit een individueel recht is.
6. Jaarlijkse vakantie van 2 opeenvolgende weken met 3 weekends

6. De echte inzet

Het is eigenaardig om vast te stellen dat in heel wat instellingen (indien dat juridisch mogelijk was) gelijkaardige CAO’s op bedrijfsniveau wél werden ondertekend. We hebben zo een donkerbruin vermoeden dat de werkgevers de ondertekening van de betreffende CAO’s koppelen aan andere dossiers.

Sommige werkgevers zijn van mening dat het personeel al méér dan genoeg verlof krijgt vooral met betrekking tot de zogenaamde “landingsbanen” die inhouden dat men vroeger vanaf 50 jaar 4/5den KON gaan werken in het systeem van tijdskrediet. Zonder sector-CAO is dit enkel nog mogelijk vanaf 55 jaar. Achter gesloten deuren durven werkgevers ook wel al eens het systeem van ADV-dagen (ArbeidsDuurVerkorting) in twijfel trekken omwille van het personeelstekort. Het systeem van ADV-dagen is uniek voor de sector en heeft al bewezen de uitstroom daadwerkelijk tegen te gaan. We moeten immers volgens regering en patronaat met zijn allen langer aan de slag blijven … Dankzij dit systeem blijven de werknemers in onze sector in vergelijking met de andere het langst actief op de werkvloer.

Het systeem van ADV-dagen in de sector verschilt van doelgroep tot doelgroep maar voor de verpleegkundigen geldt de meest gunstige regeling. Verpleegkundigen krijgen vanaf 45 jaar voor een voltijdse betrekking één dag extra verlof per maand, vanaf 50 jaar  2 dagen per maand en vanaf 55 jaar 3 dagen per maand. Men kan ook de ADV-dagen (per individuele schijf) weigeren en in de plaats kiezen voor een extra premie of beide combineren. De keuze tussen ADV-dagen en premie geldt enkel voor de verpleegkundigen. De premie kan serieus oplopen: op 45 jaar bedraagt de premie 5,26 % van het loon, op 50 jaar 10,52 % en op 55 jaar 15,78 %. Dit ADV-systeem wordt dan ook meer dan terecht door de werknemers en hun vakbonden beschouwd als “het fort van de sector” dat door harde strijd is verworven en waar de werkgevers met hun fikken moeten afblijven.

Het uitblijven van dergelijke collectieve arbeidsovereenkomsten op nationaal vlak laat heel wat werknemers in de onzekerheid leven en laat hen met heel wat vragen achter. Hoe zit het met de zogenaamde landingsbanen: zal ik vanaf 50 jaar op 1/5 tijdskrediet kunnen of pas vanaf 55 jaar? Kan ik nog op 58 of op 56 (na 20 jaar nachtarbeid) op brugpensioen of moet ik tot mijn 62^e op mijn tanden bijten? Waarom word ik als zorgkundige niet uitbetaald aan het barema 1.35 terwijl dit bij 90% van mijn collega’s al het geval is? (De instellingen krijgen hiervoor sowieso de passende financiering maar kennelijk verkiezen sommige werkgevers de rest rechtstreeks in hun zakken te steken) 

7. Chronologie 

Op maandag 10 juni gingen BBTK-SETCa en de CNE over tot actie tijdens de vergadering van PC 330 in het Ministerie van Werk. Spijtig genoeg vond de vakbondsleiding van zowel de liberale vakbond als de LBC het kennelijk nog te vroeg om uit hun sloffen te schieten. Ongeveer 250 vakbondsafgevaardigden deden de vertegenwoordigers van de werkgeversfederaties spitsroede lopen. Sommige vertegenwoordigers namen het nogal sportief op terwijl er anderen waren die er veel minder konden om lachen en een minderheid durfde zelfs de werknemers niet onder ogen komen: zij verkozen een alternatieve vluchtroute tot het gebouw.

De werkgevers bleven echter doof voor de eisen van de actievoerders: tijdens de vergadering van het PC lieten de werkgevers terloops nog even horen dat ze wel bereid waren “verder te onderhandelen.” BBTK-SETCa verliet onmiddellijk de zaal, de andere vakbonden wachtten nog 5 minuten tijdens dewelke nog eens formeel gevraagd werd of er iets ondertekend ging worden en stapten bij het te verwachten antwoord vervolgens ook naar buiten.

Op woensdag 12 juni kwam het gemeenschappelijk vakbondsfront bijeen om zich over de problematiek te beraden. Daar werd besloten om op het paritair comité van maandag 8 juli een ultimatum te stellen: ofwel wordt er dan een reeks van 5 CAO’s ondertekend (2 van brugpensioen, tijdskrediet, harmonisering 1.35 en vorming) ofwel wordt er ter plaatse een stakingsaanzegging gedaan voor september. De enige CAO die als spreekwoordelijke wortel kan dienen voor de werkgevers is die van de vorming waar een financiering aan vast hangt van 0,10 % van de totale loonmassa in de sector. Bij het uitblijven van een akkoord dreigt deze financiering de sector te verlaten.

Op donderdag 13 juni ging een Federaal Beroepscomité door van BBTK-SETCa Gezondheidzorg. Hier werd de discussie gevoerd welke “hardere acties” er na de vakantie dienen gevoerd te worden. Uiteraard moet BBTK ook overleggen met de andere vakbonden. Bij sommige vakbondsleiders is er de laatste tijd echter weinig animo voor actie te bespeuren … Het idee dat door BHV naar voor geschoven werd, heeft zijn nut al bewezen tijdens de stakingen in 2005 en wordt ook door de medewerkers van Polsslag verdedigd, uiteraard in een vorm aangepast aan de huidige situatie.

Maandag 8 juli: “All is quiet on the Western front.” Zoals verwacht, beweegt er niets op de vergadering van het laatste PC voor de vakantie. Voor de stakingsaanzegging wordt gewacht tot het PC van 9 september aangezien er tijdens de zomermaanden toch geen actie kan gevoerd worden.

Maandag 9 september: Nog steeds noppes en een schouderklopje. Een stakingsaanzegging wordt ingediend door alle vakbonden die ingaat vanaf 17 september.

Op maandag 14 oktober gaat het paritair comité “van de waarheid” door.

8. Hoe de medewerkers van Polsslag “harde actie” en een “actieplan” zien.

Van de folkloristische kermisoptochten in Brussel waarvoor de witte woede ondertussen gekend is, liggen de werkgevers niet wakker. “Vingerknipstakingen” in de volledige sector voor een langere tijd werken niet: pogingen in het verleden hebben dit meer dan genoeg bewezen. Dit komt er meestal op neer dat enkel de harde kern van delegees zich in staking zet zonder echter enig effect te hebben op de werking van het ziekenhuis. Onder “harde actie” verstaan we een actie die zowel efficiënt (met zo weinig mogelijk inspanning maximaal effect bekomen) als gepland is (gecoördineerd en passend in een actieplan dat indien nodig de acties geleidelijk aan kan uitbreiden)

Het concrete voorstel houdt in dat er in elke regio (Vlaanderen, BHV en Wallonië) telkens 1 ziekenhuis wordt gekozen (waar bij voorkeur nog geen gelijkaardige CAO’s op bedrijfsvlak zijn ondertekend) om een ECHTE staking te organiseren. Bedoeling is de staking in elk betreffend ziekenhuis op een andere dag in de week te organiseren - dinsdag, woensdag en donderdag wegens de specifieke (anti-)stakingswetgeving in de sector - zodanig de acties een ganse week in het nieuws blijven én het tevens ook mogelijk maakt om met vliegende piketten uit andere vakbondsafdelingen en instellingen de stakingsactie te ondersteunen. Een piket van 10 man of één van 100 … maakt een enorm psychologisch verschil en is ook heel wat praktischer om de toegang(en) af te sluiten en te controleren. Indien na deze actieweek de werkgevers volharden in de boosheid kan dezelfde methode herhaald worden tot ze van gedacht veranderen.

Coördinatie via een regionaal stakerscomité

Zo een aanpak veronderstelt uiteraard dat er onder de verschillende vakbonden ook duidelijke afspraken gemaakt worden om de acties in goede banen te leiden. Een voorbereidend regionaal stakerscomité dat bestaat uit zowel secretarissen én vakbondsafgevaardigden van de verschillende vakbonden én instellingen kan hier een niet-onbelangrijke rol spelen. Vanuit de praktijk weten we dat centralisme en verticale communicatie (het beruchte “top-down”) in de vakbond verstikkend én verdelend kan werken. Horizontale communicatie kan de betrokkenheid van de militanten en het wederzijds begrip verhogen en zo de samenwerking enkel maar ten goede komen. Samen sterk … want we vechten voor hetzelfde!

9. Besparingen: gezondheidszorg overal kind van de rekening in Europa

We zouden haast vergeten dat dit alles zich afspeelt in een context van zware besparingen wat deels de onwil van de werkgevers in het sociaal overleg verklaart (die via deze weg de regering onder druk willen zetten om “meer melk” te geven)

De gezondheidszorg is een gemakkelijke prooi voor de besparingshaaien: het is immers een sector waar heel veel geld mee gemoeid is (en dus veel valt weg te halen ook) én door allerhande (anti-)stakingswetten efficiënt verzet door de werknemers zeer moeilijk (maar niet onmogelijk!) te organiseren is. Het gaat hem ook niet over megawinsten van multinationals of banken die een soort van koninklijke onschendbaarheid genieten voor de besparingshakbijlen maar over diensten aan de bevolking waarvan we weten dat politici er niet bepaald wakker van liggen. In Spanje wil de regering de publieke gezondheidzorg verregaand privatiseren en in Griekenland is de gezondheidszorg gedegradeerd tot één van een beter ontwikkelingsland. In Nederland dreigen in de thuiszorg alleen al 50.000 jobs verloren te gaan en 170.000 mensen hun zorg te verliezen. Aanvankelijk was er sprake van 100.000 geschrapte jobs …Honderden verzorgingshuizen moeten de deuren sluiten wegens besparingen. Een mooi voorbeeld waartoe verregaande commercialisering van de zorg kan toe leiden. In België moet de regering voor 2014 een extra 3,5 miljard euro besparen en raad eens twee keer welke sector opnieuw het gelag zal betalen …

Creatief in besparen …

Het is dan ook meer dan normaal dat in deze omstandigheden de sociale vrede met moeite kan behouden worden. De regering draait de geldkraan meer en meer toe voor de instellingen die op hun beurt moeten saneren wat op zijn beurt ook zijn impact heeft op het personeel en de patiënten. Wat die saneringen in de ziekenhuizen betreft, tonen de werkgevers heel wat inspiratie: betalend maken van de personeelsparking, uitbesteding van diensten (zoals bijvoorbeeld de dienst sterilisatie, de schoonmaak, de keuken) niet-vervanging van personeel dat op pensioen gaat, het terugbrengen van de minimumpersoneelsbezetting ’s nachts op de PAAZ (psychiatrische afdeling in een algemeen ziekenhuis) van de wettelijk verplichte 2 naar 1 “via een omwegje”… Onlangs maakte werkgeversfederatie Verso bekend dat de openstaande vacatures in de ziekenhuizen die tot voor kort jaar na jaar stegen, plots gehalveerd (- 50%!) zijn. Dit wordt verklaard door enerzijds de toevloed in de studierichting verpleegkunde waardoor vacatures vlotter ingevuld worden maar ook door de regeringsbesparingen.

Sommige directies geven de voorkeur aan “slimme besparingen” door de efficiëntie te verhogen door bijvoorbeeld de stocks te halveren, de kosten voor materiaal te drukken door groepsaankopen (wat voor een regionaal ziekenhuis al snel tot enkele 100.000’en euro’s per jaar kan oplopen) Zulke besparingen zijn echter geen optie voor ziekenhuizen die nu al op hun tandvlees zitten (en de impact van de besparingen zal zich maar zwaar laten voelen vanaf 2014)

Onder het mom van de crisis worden de sociale verworvenheden en ons sociaal opvangnet teruggeschroefd en afgebroken aan een steeds sneller tempo terwijl de multinationals en de banken buiten schot blijven. Het gaat hier duidelijk over politieke keuzes: het behoud van megawinsten voor de enkelingen of een deftig leven voor de “99%.”

Voor ons is de optie voor een democratisch-socialistische maatschappij die voorziet in de behoeften van de bevolking dan ook meer dan vanzelfsprekend. De syndicale strijd heeft dan ook meer dan ooit nood aan een politiek verlengstuk dat durft te breken met de neoliberale besparingslogica en het kapitalisme tout court.

Pamflet BBTK over immobilisme werkgevers + persbericht 26/03

Federale sectoren gezondheidszorg – PC 330

  Verwoestend immobilisme van de werkgeversfederaties 
 

In de sector laat de lente al jaren op zich wachten!

Al maandenlang – tot vele jaren toe – werd geen enkele voelbare sociale vooruitgang meer geboekt in de federale gezondheidssectoren. Op enkele uitzonderingen na houdt het merendeel van de werkgeversfederaties in het Paritair Comité van de gezondheidsinstellingen en -diensten het bij een categoriek ‘NJET’. Net als het verwoeste bos op de foto lijken de werkgeversfederaties zodoende op kale boomstronken, vastgeroest in hun immobilisme. Door dit totale gebrek aan sociale dynamiek vervalt het sociaal overleg niet alleen in grote onverschilligheid maar blijven vooral de sectoren van de gezondheidszorg verstoken van de aantrekkelijke voorwaarden waaraan ze zo hard nood hebben..

Heel wat dossiers zitten op een dood spoor.

Nochtans is voor een aantal maatregelen wél financiering voorzien. Andere kosten niets of dienen louter organisatorisch te worden geregeld:

1. Loonharmonisering van de zorgkundigen op schaal 1/35

2. Twee opeenvolgende weken jaarlijkse vakantie (met 3 weekends)

3. Verlenging van de CAO brugpensioen op 58 jaar tot eind 2014

4. Mogelijkheden tot tijdskrediet conform CAO 103:

...............- 1/5de tijdskrediet vanaf 50 jaar/28 jaar anciënniteit

...............- Recht op 36 maanden halftijds tijdskrediet met motief

5. Opleidingsmogelijkheden, individueel recht

6. Eerlijkere barema-inschaling van nieuwe of niet-ingeschaalde beroepen (rusthuisanimator, opvoeder, diverse technische en administratieve functies, …)

De werkgeversfederaties dragen de volledige verantwoordelijkheid voor die situatie. Om een CAO te kunnen sluiten en die op sectoraal vlak algemeen verbindend te verklaren, is er een unaniem akkoord nodig. Nu eens hebben de enen geen mandaat, dan weer zijn het de anderen, maar steeds met hetzelfde gevolg: onmogelijk om tot enig akkoord te komen. We weten nochtans dat heel wat werkgevers op het terrein niet de mening van de werkgeversfederaties delen, gunstiger regelingen toepassen en bedrijfs-CAO’s hebben gesloten wanneer dat juridisch mogelijk was.

Het is hoog tijd dat de werkgeversfederaties stoppen met die systematische ‘NJET’. Het is niet alleen de regering die verantwoordelijk is voor de aantrekkelijkheid van de sector van de gezondheidszorg. Aangezien chaos en grote conflicten dreigen te ontstaan, moeten de werkgeversfederaties heel dringend hun verantwoordelijkheidszin terugvinden en de werknemers een positief signaal geven. Dat kan door de CAO’s die al veel te lang op een akkoord wachten eindelijk te deblokkeren.

Pamflet in PDF


Persbericht BBTK 26/03/2013:

Lastenverlaging in de Social Profit : verbintenissen voor 2015

Naar aanleiding van het onderhoud bij de Eerste Minister vandaag (26/03) heeft de BBTK de verbintenissen gekregen dat ook de Social-Profitsectoren lastenverlagingen zouden kunnen genieten vanaf 2015. Ondanks de uitsluiting van fase 1, zal de Social Profit dus, zoals de andere sectoren, kunnen genieten van de 2de en 3de fase van die maatregel, die van 2015 tot 2018 loopt. Het kabinet van de Eerste Minister heeft zich er eveneens toe verbonden dat binnen de regering een vervroeging van de maatregel voor de Social Profit vanaf 2014 zal worden besproken.

Op basis van een voorstel van de Groep van 10 had de regering immers besloten om de Social Profitsector volledig uit te sluiten van de maatregel voor lastenverlaging. De enveloppe van € 370 miljoen voor 2013 is dus uitsluitend bestemd voor de profitsectoren. Deze koerswijziging is niet vreemd aan de mobilisatie van de werknemers op 31 januari jl.

De BBTK heeft eveneens in herinnering gebracht dat de enveloppe bestemd voor de Sociale Maribel niet geïndexeerd werd, hoewel de loonkost stijgt. Zonder nieuw initiatief of aanpassing van dit mechanisme, komt de tewerkstelling mogelijk in gevaar. 

Voor de toekomst zal het onontbeerlijk zijn dat de Social-Profitsectoren rechtstreeks worden betrokken bij de onderhandelingen tussen de Groep van 10 en de Regering.

De Social Profit komt op straat voor “het rechtmatig deel van de koek” …

Gisteren kwam de Social/Non-Profit in Brussel op straat met een kleine duizendtal betogers wat helemaal niet slecht is voor een “vingerknipmobilisatie” op enkele dagen tijd. De laatste 2 jaar was er vooral in de rangen van de federale sectoren een zeker defaitisme geslopen wat betreft actievoeren met alle gevolgen van dien (of was het zoals met de kip en het ei?) Voor de volledigheid dienen we wel te vermelden dat ALLE sectoren van de Social Profit bij de mobilisatie betrokken waren wat ons sterkt in onze overtuiging: samen staan we sterker, apart spelen de politici en de werkgevers sowieso met onze voeten. De sector heeft alle redenen om te manifesteren maar de concrete aanleiding deed toch menig wenkbrauw fronsen bij doorwinterde syndicalisten. Heel wat militanten liepen dan ook met een dubbel gevoel rond in Brussel.

Op de website van GVA werd de dag voor de actie (30 januari) een artikel aangekondigd met volgende titel: “IPA - Non-profit voert morgen actie voor lastenverlaging en trekt naar Di Rupo.” Vakbonden die gaan betogen voor lastenverlaging (een "oereis" van de werkgevers) komt een beetje op hetzelfde neer als vloeken in de kerk of een betere Monty Python sketch ... Een mooi voorbeeld voor de discrepantie tussen de “dagelijkse syndicale praktijk” en de “grote principes.” Dat de sectorvakbonden hand in hand met hun werkgevers ten strijde trekken tegen de eigen vakbondsvertegenwoordigers in de groep van 10 (want daar komt het uiteindelijk op neer) is op zijn minst ook een beetje vreemd … 

Ordewoord voor de betoging

Alvorens we de achtergrond schetsen waarin deze eigenaardige situatie zich kon ontwikkelen toch nog een woordje over de concrete oproep voor de betoging. Waar knelt het schoentje? In het interprofessioneel overleg dat verder gezet wordt na het op de klippen lopen van het IPA (Inter Professioneel Akkoord) wordt de Social Profit uitgesloten wat betreft de lastenverlagingen voor de mooie totaalsom van 370 miljoen euro. Deze buit wordt exclusief voor de privésector voorbehouden. Dit komt er eigenlijk op neer dat “de ArcelorMittals en Fords van deze wereld” nóg meer winst in hun zakken gaan steken zonder dat daar 1 extra job tegenover staat. De ondertussen grijs gedraaide mantra hierbij is de zogenaamde “concurrentiepositie van onze bedrijven.” 

Hier wordt dan het systeem van de Sociale Maribel in de Social Profit tegenover gesteld. Elke euro lastenverlaging gaat hier naar extra tewerkstelling: de lastenverlaging bij elke individuele werkgever komt in een grote nationale pot terecht en dit geld wordt dan herverdeeld naar de instellingen in extra jobs. Gezien het aandeel van de Social Profit in de totale tewerkstelling 12% bedraagt, zou dit neerkomen op een deel van de koek waarmee ongeveer 1500 extra jobs kunnen gecreëerd worden. Vanuit deze optiek begrijpelijk voor een sector die kampt met chronisch personeelsgebrek en werkdruk die echter ook niet ontsnapt aan de symptomen van de crisis zoals personeelsinkrimping ten gevolge van besparingen.

Sociale Zekerheid: quo vadis?

Anderzijds moeten we als vakbondsmilitanten benadrukken dat lastenverlagingen de financiële basis van de Sociale Zekerheid ondergraven. Hoe groter die put wordt, hoe meer er dient bespaard en zo geraken we in een straatje zonder einde. Om het ietwat plastisch uit te drukken: de sociale maribel graaft ondiepe greppels, de lastenverlaging bij de profit graaft grote vijvers. Het unieke aan de Social Profit is natuurlijk dat de financiering voor een groot deel uit die bewuste Sociale Zekerheid zelf komt en er via de sociale maribel een soort van terugverdieneffect ontstaat. Het blijft echter een lapmiddel en vormt allesbehalve een fundamentele oplossing voor de problemen in de sector.

De achtergrond

Sinds het aflopen van het laatste sociaal meerjarenakkoord voor de federale sectoren (2005-2010) is men er niet meer in gelukt tot een ernstig sociaal akkoord te komen. De Vlaamse sectoren hebben meer geluk en zijn er nét op de valreep toch nog in geslaagd. Voor het jaar 2011 werden we getrakteerd op een mini-akkoord dat in 2012 spijtig genoeg opvolging kreeg van een heus mini-bijna akkoord, een pruts die desalniettemin botste op een njet van de werkgevers en buiten extra tewerkstelling niet veel inhoudt. Het feit dat de vakbonden hierover niet communiceren zegt al genoeg: er valt voorlopig immers niets of weinig over te vertellen.

Zolang er ernstige meerjarenakkoorden afgesloten werden in de sector (die een reële vooruitgang betekenden voor de werknemers) lag er niemand van wakker dat de sector geen uitstaans had met het IPA. Dit veranderde echter met de crisisjaren toen de Social Profit plots wel van de interprofessionele riem kreeg als het over inleveringen ging. De laatste jaren kunnen we  echter spreken van een allesblokkerende stellingenoorlog tussen werkgevers en vakbonden in het Paritair Comité 330. Is dit de reden waarom een deel van de vakbondsleiding plots zijn heil zoekt “op een ander?” We kunnen alleen maar betreuren dat dit resulteert in een gevecht om een deel van de koek die eigenlijk geen koek is maar een k … euh gat in een zak. 

Met een blik op de toekomst …

Heeft de Social Profit redenen om op straat te komen? Zeker en vast maar laat dit dan gebeuren onder klare en ondubbelzinnige ordewoorden en niet onder een zogenaamde “pragmatisch-syndicale hersenkronkel” die op de koop toe de interne verdeeldheid in de vakbonden zelf nog eens blootlegt. De vertrouwde actierecepten van de witte woede van weleer gaan niet op in tijden van crisis. Een tijd van bezinning dringt zich op aan de sector … om daarna met nieuwe recepten tot actie over te gaan. Bij BBTK  is die denkoefening alvast bezig, laat ons hopen bij de rest ook …

link naar fotoreportage LBC

link naar artikel dewereldmorgen.be

link naar reportage VRT
link naar reportage Kanaal Z

Nationale actie 31 januari: persbericht

Betoging 31/01 : de Social-Profitsector uitsluiten van de lastenverlaging is slecht voor iedereen

Nu donderdag 31 januari 2013 voert de social-profitsector bij hoogdringendheid een protestactie tegen de mogelijke uitsluiting van de sector in de maatregel van de lastenverlaging.

De actievoerders, vanuit alle sectoren van de social-profit, uit alle landsgedeelten en vanuit alle betrokken vakbondscentrales komen samen om 10.30 uur te Brussel.

De manifestatie gaat naar de Eerste Minister Elio Di Rupo, vertegenwoordiger van de federale regering, aan wie steun zal gevraagd worden om de sector niet in de steek te laten én de sector toe te laten om met het rechtmatig deel van de lastenverlaging maar liefst 1.500 effectieve jobs te creëren.

De federale regering mag de social-profitsector bij de beslissingen over het interprofessioneel overleg niet in de steek laten.

Een effectieve jobcreatie van 1.500 nieuwe én nodige jobs in de zorg is mogelijk! Maar enkel en alleen als de social-profitsector niet brutaal wordt uitgesloten en gediscrimineerd in de maatregel van lastenverlaging.

In het kader van het interprofessioneel overleg heeft de “groep van 10” aan de federale regering voorgesteld om het budget van 370 miljoen euro voor lastenverlagingen volledig en exclusief toe te kennen aan de profitsector. Enige voorwaarde of garantie op jobcreatie of behoud staat daar niet tegenover.

In dat voorstel wordt de social-profitsector compleet uitgesloten, zonder gegronde reden. Het is uitgerekend die social-profitsector die er sinds vele jaren in slaagt om elke euro lastenverlaging volledig om te zetten in effectieve, bijkomende jobs. Die omzetting in effectieve jobs biedt niet alleen werk aan vele mensen, het zijn tegelijkertijd onmisbare jobs om de vergrijzing en de stijgende zorgnoden van de bevolking op te kunnen vangen. Bovendien dragen deze jobs op hun beurt in belangrijke mate bij in meer sociale bijdragen en minder uitgaven in de werkloosheid.

De federale Regering zal zich eind deze week uitspreken over de voorstellen van de groep van 10. De social-profitsector, die momenteel 12 % van de globale tewerkstelling in België bedraagt, vraagt niet meer of niet minder dan zijn rechtmatig deel in de maatregel van de lastenverlaging, en garandeert dat zij die integraal zal aanwenden voor bijkomende werkgelegenheid.

Het gemeenschappelijk vakbondsfront van de social-profitsector, samen met de werkgeversorganisaties van de social-profitsector, roepen de federale regering en de groep van 10 op om de social-profitsector niet uit te sluiten in de maatregel van de lastenverlaging. We herinneren eraan dat deze federale regering expliciet heeft bepaald dat de 370 miljoen euro voor lastenverlaging gericht moet worden op een maximaal tewerkstellingseffect.

Afspraak aan VBO : 12u

Afspraak bij de 1ste Minister : 13u

Het gemeenschappelijk vakbondsfront van de social-profitsector,
LBC-NVK, BBTK-SETCa, Algemene Centrale ABVV - Centrale Générale FGTB, CNE, ACV/CSC BIE, ACLVB/CGSLB

Naschrift redactie Polsslag: 

De medewerkers van Polsslag hebben bij deze oproep de nodige vragen en opmerkingen maar daar komen we later uitgebreid op terug.

8 naakte ontslagen bij Rode Kruis Vlaanderen

Nog maar eens een bevestiging van de anti-sociale én anti-syndicale reputatie van de "humanitaire organisatie": 8 naakte ontslagen bij Rode Kruis Vlaanderen als donderslag bij heldere hemel. Hieronder vind je de link naar het pamflet van het gemeenschappelijk vakbondsfront op de website van het ABVV-Rode Kruis: 

Witte woede, rode colère

CHU Brugmann. Personeel in actie tegen parkeermeters

 

Eind september vernam het personeel van het Brugmann-ziekenhuis dat de stad Brussel in het kader van een nieuw mobiliteitsplan het betalend parkeren zou invoeren in de straten rond het ziekenhuis. Omdat het ziekenhuis zelf onvoldoende parkeerruimte heeft, moeten veel personeelsleden in de buurt een plaatsje zoeken. Voortaan zouden ze een parkeerkaart van 750 euro per jaar moeten kopen! Het verzet liet niet lang op zich wachten... 

Interview met Karim Brikci, delegee ACOD-Brugmann

overgenomen van socialisme.be

Hoe werd de woede georganiseerd?

Karim: “De directie had het personeel niet ingelicht over de wijzigingen. De stilte vanuit die hoek was oorverdovend. Het parkeerprobleem is niet nieuw, er is een gebrek aan plaats in de buurt rond het ziekenhuis en op de eigen parking van het ziekenhuis gelden er strikte privileges. We besloten om in actie te komen.

“Samen met onze collega’s van verschillende werkgevers op de site Horta organiseerden we een personeelsvergadering in gemeenschappelijk vakbondsfront. Er waren maar liefst 400 aanwezigen. Er werd gediscussieerd en we beslisten democratisch over onze eisen: een gratis bewonerskaart, volledige terugbetaling van het openbaar vervoer en herziening van de criteria voor toegang tot de interne parking. Het ordewoord was duidelijk: wij gaan niet betalen!” 

Het gebeurt niet veel dat acties op deze manier worden georganiseerd met personeelsvergaderingen waar het eisenplatform wordt bediscussieerd en gestemd. Hoe zijn jullie zo ver gekomen?

Karim: “Ik hoop eerst en vooral dat deze werkwijze steeds minder uitzonderlijk zal worden. Het is immers enthousiasmerend. Sinds meer dan een jaar organiseren we elk kwartaal een personeelsvergadering om iedereen te informeren en te mobiliseren over diverse thema’s. Er waren ook specifieke vergaderingen voor bepaalde diensten (zoals de schoonmaak). Ik denk dat dit nodig was om geleidelijk aan te bouwen en ervoor te zorgen dat we uiteindelijk kwamen tot personeelsvergaderingen met een erg grote betrokkenheid. We hebben op een maand tijd vier pamfletten gemaakt, een blog opgezet en ook een nieuwsbrief. Op die manier blijven alle personeelsleden op de hoogte en kunnen we de actieve betrokkenheid maximaliseren.” 

Wat zijn de voordelen van deze werkwijze?

Karim: “Het zijn de personeelsleden zelf die op een vergadering de beslissingen nemen over zowel de eisen als de wijze waarop de strijd wordt georganiseerd. Het is ook voor iedereen duidelijk dat ieder resultaat van onderhandelingen op zo’n personeelsvergadering moet voorgelegd worden om er te stemmen over onze houding. Dat heeft het vertrouwen tussen het personeel en de syndicale vertegenwoordigers versterkt. Het is ook mogelijk om op deze manier de druk hoog te houden, ook als ze ons willen uitputten.” 

Hoe zal het nu verder gaan?

Karim: “De stad Brussel heeft rap ingebonden. De toepassing van het mobiliteitsplan wordt uitgesteld tot 1 januari. De stad hoopt dat ze hiermee tijd kan winnen om ons uiteindelijk toch te laten betalen, zelfs indien het aan een lager tarief is. De personeelsvergadering was echter duidelijk: we willen geen cent betalen. Na eerdere acties volgt er op 8 november een nieuwe actie: “Bezet de parking”. We zullen de interne parking die normaal enkel beschikbaar is voor de directieleden openstellen voor alle personeelsleden.

“Er is ook een groeiende steun voor het idee dat we met alle Brusselse werknemers moeten reageren. Er werd meermaals gesproken over de mogelijkheid van een gezamenlijke actie voor het stadhuis in Brussel. Op 8 november is er ’s avonds een vergadering van de volledige ACOD-werking rond deze problematiek. Wij zullen er voorstellen om onze acties uit te breiden om met alle Brusselse personeelsleden gratis woon-werk verkeer te eisen.” 

Is er bij jullie iets voorzien op de Europese actiedag van 14 november?

Karim: “Onze sector zal op 14 november effectief in staking gaan tegen het besparingsbeleid. We zullen onze volgende lokale actiemomenten gebruiken om zoveel mogelijk collega’s te informeren over het besparingsbeleid in Europa, maar ook over wat ons de komende maanden in eigen land te wachten staat. We hopen dat de stakingsoproep uitbreiding kent. Na de aangekondigde sluiting bij Ford Genk wordt het tijd om een echt actieplan op te zetten, 14 november kan daar een stap in zijn.” 

Blog van de ACOD-delegatie Brugmann

Meer foto's van de actie 

Actie federale gezondheidsdiensten 31 mei: verslagen, foto's en video's

Gisteren betoogden een 500-tal militanten (wel degelijk geteld en niet "geschat" door onze medewerkers) opnieuw voor een sociaal meerjarenakkoord voor de federale sectoren van de non/social profit. Er werd net zoals verleden week verzameld aan het station van Brussel Centraal om 10u30. Van daaruit werd er kort halt gehouden aan de actie van het FAN (Financieel Actie Netwerk) in de buurt. Vervolgens ging het luidruchtig richting kabinet van minister Onkelinx waar een delegatie ontvangen werd. Voor de uitkomst van het overleg verwijzen we naar het persbericht van ABVV Social Profit (zie ook hieronder)

Links naar:
fotoreportages

LBC

BBTK

dewereldmorgen.be

artikels

artikel deredactie.be

artikel Belga op Knack.be/Trends.be

video's

LBC

fragment VRT nieuws

Persbericht ABVV Social Profit van 31/12/2012:

Gezondheidszorg : venster op een smalle kier voor sociaal akkoord

Opnieuw verzamelden de militanten van de sector van de gezondheidszorg zich op 31/05 in Brussel voor een symbolische actie. Tijdens de voormiddag werden de verantwoordelijken van het gemeenschappelijk vakbondsfront ontvangen door de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Laurette Onkelinx. Daarbij werden de eisen van de werknemers besproken en de situatie de sector. Een aantal elementen konden uit deze ontmoeting worden meegenomen.

Gezien de houding die de regering tot nu toe ingenomen heeft mbt de budgettaire situatie heeft het gemeenschappelijk vakbondsfront gekozen zijn eisen rond twee prioriteiten vast te leggen: tewerkstelling creëren via het stelsel van de sociale maribel en het bekrachtigen van de nieuwe functieclassificatie. De werknemersorganisaties legden deze voormiddag deze beperkte eisenbundel op tafel.

De minister stond positief tegenover de nieuwe voorstellen en heeft zich voorgenomen deze te verdedigen ten aanzien van de regering. Ze zal ze ook voorleggen op de interministeriële conferentie van 18 juni e.k. Een werkgroep zal voordien de technische details van de voorstellen uitpluizen.

Uit het onderhoud bleek ook dat de maatregelen die in het sociaal akkoord 2011 waren voorzien wederkerend zouden zijn. Dat zou worden geregeld in de programmawet gezondheid van juli. Dat gaat onder meer over de bedragen die werden toegekend aan de tweede pensioenpijler.

De Minister zou ook een aantal specifieke maatregelen bespreken met haar collega, de Minister van Werk, Monica De Coninck.
We kunnen toch enkele elementen uit de ontmoeting meenemen. Een aantal pistes tekenden zich af. Het draait er nu om dat Minister Onkelinx haar engagementen nakomt en deze elementen tegenover de andere leden van de regering verdedigt. We hopen dat dit eindelijk zal toelaten een meerjarenakkoord af te sluiten voor de jaren 2012, 2013 en 2014.

Verslagen en fotoreportages actie 24 mei

Fotoreportages:
Fotoreportages LBC
Fotoreportage BBTK
Fotoreportage dewereldmorgen.be

Video's:
video nieuwsbericht VRT op Standaard.be
videoreportage LBC

artikels:
artikel dewereldmorgen.be
artikel Belga op Knack.be/ Trends.be

Pamflet LBC: "Respect voor de zorgsector"

Het pamflet van de LBC voor de acties van 24 en 31 mei kan je hier lezen.

Kwestie van politieke keuzes ...

Aanvankelijk kregen de federale sectoren van de gezondheidszorg 300 miljoen voor een sociaal meerjarenakkoord. Echter in de loop van de aanslepende onderhandelingen voor een nieuwe regering kalfde dit bedrag af tot een miezerige 40 miljoen Euro die enkel naar extra personeel mag gaan en dus noppes wat betreft koopkracht. Ondertussen krijgt Crembo in 2012 242 miljoen Euro voor het aanschaffen en optimaliseren van nieuw destructief speelgoed. In 2013 komt daar nog eens 212 miljoen bij. Politiek is een kwestie van keuzes maken ...

Artikel in de GVA

Affiches BBTK-ABVV acties gezondheidszorg op 24 en 31 mei

Foto's en kort verslag van de actie van de federale gezondheidsdiensten vandaag

Enkele honderden militanten van de federale sectoren van de Non/Social Profit kwamen vandaag op straat in gemeenschappelijk vakbondsfront om het gebrek aan middelen voor de sector aan te klagen. De 40 miljoen € beloofd door de regering voor 2013 is ruim onvoldoende om tegemoet te komen aan de grote noden in de sector. Maar om de regering te laten toegeven, zal het nodig zijn de strijd te organiseren, met stakingen en meer ernstige/massale mobilisaties. Lees hier het pamflet van Polsslag dat op de actie werd verspreid. 

Er werd verzamelen geblazen vanaf 10u30 op het Barricadenplein in Brussel. Van daar ging het dan in betoging naar de Wetstraat. Er heerste een beetje een déjà vu gevoel: op 25 november 2011 werd er al een soortgelijke actie gevoerd. De militanten werden in de Wetstraat begroet door de traditionele nadarhekkens en oproerpolitie. Deze kreeg vrij snel extra versterking met troepen én het waterkanon (onderste foto) werd ook van stal gehaald. Het stalen monster diende echter enkel ter intimidatie: het bleef droog. Toch wel een zeer vreemde manier om de werknemers van de zachte sector te verwelkomen? Nadien mocht een officiële delegatie van de vakbonden het gaan uitleggen aan regeringsvertegenwoordigers maar zoals verwacht, was het resultaat ... nougatbollen.

Verdere acties komen er zeker aan maar er zal een potje gediscussieerd mogen worden over hoe en wanneer ... Er zijn al enkele data vrijgegeven: 24 en 31 mei. Wat dat betreft ondersteunt Polsslag alvast de voorstellen van BBTK BHV die je op de laatste paragraaf van het polsslagpamflet kan lezen.

Verdere links:

* BBTK persbericht van 25 april
* BBTK: Actie zorgsectoren 26 april

* De Standaard: Social Profit betoogt in Brussel

* De Morgen: artikel + fotoreportage

* De Wereld Morgen: artikel + fotoreportage

* Meer foto's op socialisme.be
* Foto's op wittewoede.be

Onder vind je een eerste selectie van foto's die we her en der vanop facebook en het internet opgepikt hebben. Onze dank aan de militanten voor deze foto's :-)

Pamflet Polsslag op actie van 26 april

… stadswandeling in Brussel, ludieke actie in het ziekenhuis, flashmob op het ministerie …

TIJD VOOR ECHTE ÉN EFFICIËNTE ACTIE!

Pamflet van Polsslag voor de actie van de federale gezondheidszorg morgen. PDF

Onze sector is overduidelijk het kind van de rekening. De komende jaren zullen er miljarden Euro’s bespaard worden in de gezondheidszorg. Zowel patiënten als personeel zullen dit duidelijk voelen. Hoeveel keren nog gaat men ons doen opdraaien voor de crisis? Een crisis die WIJ niet veroorzaakt hebben. Ondertussen blijven de banken en grote bedrijven megabonussen uitbetalen aan bedrijfsleiders alsof er niets aan de hand is. Echter om te zorgen dat we in de toekomst niet in een rampscenario terechtkomen voor de gezondheidszorg (toenemende vergrijzing van de bevolking maar ook van het personeel) zou de regering eerder miljarden extra moeten investeren in plaats van de besparingshakbijl te hanteren.

De loonkloof met de profitsectoren bedraagt ongeveer 15% . De laatste baremieke loonsverhoging in de ziekenhuizen is ondertussen al … 12 jaar geleden (+1% in 2000) Ondertussen willen de werkgevers en de rechtse politieke partijen de automatische aanpassing van de lonen aan de index afschaffen of “aanpassen.” Dit zou voor onze sector een regelrechte ramp zijn. Sinds 2008 kenden we al 8 automatische aanpassingen (van 2%) van ons loon. Zonder dit indexmechanisme zouden we nu in vergelijking met 2008 dus ongeveer 1/6 van onze koopkracht verloren zijn.

RESPECT verdomme!

Zijn wij tweederangswerknemers? Nemen wij genoegen met “lege apenootjes” terwijl de banken en grote bedrijven hun zakken openzetten? Onze sector is gesubsidieerd maar hoe noem je dan de grote cadeaus aan de bedrijven? (notionele intrestaftrek, maribel zonder voorwaarden qua tewerkstelling …) 

Sinds 2002 is het Instituut voor Functieclassificatie (IF-IC) bezig om op wetenschappelijke basis de functies in de ziekenhuizen te beschrijven en te plaatsen in een functietapijt (tabel waarin de verschillende functies met elkaar afgewogen worden) De loonontwikkeling volgens barema werd ook in nieuwe, meer logische curven gegoten. Dit titanenwerk is nu ten einde. De volledige implementatie van de nieuwe functieclassificatie met bijhorende barema’s zou op zich al een meerkost betekenen van 910 miljoen Euro. Ook al stellen zowel vakbonden als werkgevers voor de toepassing van IF-IC te spreiden over opeenvolgende sociale akkoorden: de regering blijft potdoof en is enkel bereid een miezerige 40 miljoen Euro te besteden in 2013.

Terwijl de 130.000 werknemers van de Vlaamse sectoren van de Social/Non Profit een niet onaardig sociaal meerjarenakkoord (210 miljoen Euro) wisten af te sluiten met o.a. een bijna volledige 13de maand, blijven wij van de federale sectoren (300.000 werknemers) op onze honger zitten. Tussen de soep en de patatten werd er een mini-akkoord (zowel qua inhoud als budget: 50 miljoen Euro) afgesloten voor het jaar 2011. Voor de rest beperkt het bod van de regering zich tot 40 miljoen Euro in 2013 dat volledig aan extra tewerkstelling dient besteed te worden (ongeveer + 800 voltijdse banen) Het budget voor onze sector bedroeg aanvankelijk 300 miljoen Euro maar dit slonk tot 40 miljoen naarmate de onderhandelingen voor een nieuwe regering “vorderden.” 

De beperking van het budget tot extra tewerkstelling is wel “een beetje tegenstrijdig” met het feit dat de besparingsdrift van de regering in onze sector hier en daar die zogezegde prioritaire tewerkstelling in gevaar brengt. Het ontkennen van het bestaan van zware beroepen in onze sector en dus het stevig kortwieken van systemen zoals de landingsbanen (1/5 tijdskrediet vanaf 55 jaar i.p.v. 50 jaar) en het brugpensioen zijn ook niet echt bevorderlijk. En wat onze koopkracht betreft: noppes en een schouderklopje. Maar dat zal waarschijnlijk allemaal maar een detail zijn … Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de sectoronderhandelingen met de regering eind maart zijn afgesprongen.

Hoe een staking efficiënt organiseren ?

Het is overduidelijk dat de regering de werknemers van onze sector niet ernstig neemt. De chiro-eske acties boezemen niet echt angst in. Vandaar dat er militanten ijveren voor ECHTE acties die efficiënt georganiseerd worden en waar het resultaat van belang is: reële druk zetten op de regering(spartijen) via hun tentakels bij invloedrijke ziekenhuisdirecties. 

Samen met die militanten roept Polsslag dan ook op om een 24-urenstaking te organiseren in juni maar wel onder specifieke condities. Per regio 1 of 2 grote ziekenhuizen uitpikken waar men alle krachten op concentreert om een effectieve staking te organiseren: inclusief piketten die de lijsten met opgevorderde personeelsleden controleren. De militanten van de andere instellingen kunnen dan hun collega’s ondersteunen. 

Als deze waarschuwing niet volstaat, stellen we een stakingsweek voor in september (alleszins na de grote vakantie) waar dezelfde manier van werken in een licht aangepaste versie wordt toegepast. Een opeenvolging van 24-urenstakingen in een beurtrol: dinsdag ziekenhuis X, woensdag ziekenhuis Y en donderdag ziekenhuis Z. De militanten van de andere instellingen ondersteunen telkens de piketten. Met dit systeem omzeilen we een deel van de beperkingen van het stakingsrecht in onze sector. In 2005 testte BBTK BHV dit stakingsplan mét succes uit. Nu is onze vraag: is de nationale vakbondstop bereid deze noodzakelijke stap te zetten om het defaitisme en demotivatie van sommige militanten en werknemers te counteren?

Actie 26 april: pamflet LBC

pamflet LBC (klik op titel voor link):
DAT DE FEDERALE REGERING DE ZORGSECTOR IN DE STEEK LAAT IS ONAANVAARDBAAR!