vrijdag 26 augustus 2016

Werkgevers vergissen zich: dit is geen “rusthuis-bashing” maar roep om goede zorg

Werkgevers van Zorgnet-Icuro klagen over “rusthuis-bashing” en “negatieve beeldvorming” 
De stroom reacties over problemen in de zorgsector is stilaan indrukwekkend. Mensen klagen hoe hun ouders of grootouders behandeld worden, personeel laakt het gebrek aan middelen. Een  brief van een jonge verpleegkundige legde de vinger op een zere wonde. “Als je je tijd verdeelt over de patiënten, heb je een dikke vijf minuten per persoon. En dat voor het helpen bij de hygiënische zorgen, het aandoen van de nachtkledij en het verplaatsen in bed.”  Er volgde een reactie van enkele koks die klagen dat er in verschillende woonzorgcentra  drie maaltijden per dag voorzien worden voor een prijs van samen amper 3 euro. Onderzoek van de vakbond LBC-NVK gaf aan dat 84% van het personeel vindt dat de werkdruk de voorbije jaren is toegenomen. Bijna 60% zei te weinig tijd te hebben om te luisteren naar de bewoners of om even met hen te praten.
De commercialisering van de sector en het chronische gebrek aan middelen ondermijnt de kwaliteit van de zorg en legt een onhoudbare werkdruk op aan het personeel. Is dit hoe we onze ouders en grootouders wensen te behandelen?
De werkgeversfederatie Zorgnet-Icuro voelde zich genoodzaakt om te reageren. Dit gebeurt niet door de problemen te erkennen, maar met een aanklacht tegen wat het een “reeks ‘rusthuis-bashing’” noemt.  Volgens de werkgevers gaat het om een campagne van “negatieve beeldvorming” en  verdienen “de vele woonzorgcentra en hun medewerkers een dergelijke negatieve douche niet.” Volgens Zorgnet-Icuro is er “veel goodwill en engagement om er met de schaarse middelen iets van te maken. Er zijn zoveel mooie praktijkvoorbeelden. Alleen halen die de media meestal niet, die vooral lijken te zoeken naar wat er niet goed loopt in de samenleving.”
Volgens de belangrijkste werkgeverskoepel in de zorg, Zorgnet-Icuro, is er dus voornamelijk een probleem van perceptie bij verslaggeving over de bejaardenzorg. Je hoeft heus geen vakbondsmilitant in de zorg te zijn om te weten dat er heel wat andere zaken gaande zijn dan enkel een foute perceptie vanwege de media. De publieke opinie kan duidelijk het verschil maken tussen de dagdagelijkse inzet van het personeel en het gebrek aan middelen en “allesbehalve ideale omstandigheden” waarin ze moeten werken. In tegenstelling tot wat Zorgnet-Icuro beweert, voelt het personeel in de bejaardenzorg zich niet aangevallen door de krantenartikels maar voelt zich eerder “erkend” : eindelijk eens iets in het nieuws van wat wij dagelijks meemaken!
Er is nood aan een campagne van zowel personeel als bewoners en hun familieleden om meer middelen te eisen en een zorgsector die niet op de winst gericht is, maar op het aanbieden van kwaliteitsvolle zorg. Dit vereist voldoende personeel en lagere kosten voor een verblijf in een rusthuis. De afgelopen vijf jaar nam de prijs met 20% toe. Een gemiddelde basisprijs loop al snel op tot 1.600 euro per maand, een gemiddeld pensioen bedraagt 1.250 euro. Wordt een rusthuisverblijf enkel iets voor de “happy few”? Ook moet de privé uit deze sector gehaald worden: zorg is te belangrijk om er winst op te laten maken. Meer publieke investeringen in personeel en infrastructuur is nodig. “Meer van ons is beter voor iedereen,” zegt de slogan van deze actieblog.
Stop de commercialisering, stop de besparingen: samen voor meer publieke middelen in kwaliteitsvolle zorg. De middelen zijn er: kijk maar hoe de regering momenteel bezig is met het organiseren van een nieuw en zoveelste miljardencadeau aan de werkgevers in de vorm van een tweede taxshift, of naar de vele miljarden die naar belastingparadijzen worden doorgesluisd …


donderdag 9 juni 2016

Pamflet voor betoging Vlaamse sectoren op 10 juni


SAMEN IN STRIJD VOOR EEN UITGEBOUWDE HULP EN ZORG !

STOP DE BESPARINGSPOLITIEK OP ZORGBEHOEVENDE EN ZORGVERSTREKKER!

WACHTRIJEN  WORDEN EEN INDIVIDUEEL PROBLEEM VAN DE ZORGBEHOEVENDE

Het tekort aan middelen in de gehandicaptenzorg in Vlaanderen is algemeen bekend. Door de lange wachtlijsten krijgt bijna 1 op de 3 van de mensen met een beperking niet de zorg die ze nodig heeft. De Vlaamse Overheid kiest ervoor dit “aan te pakken” door zwaar in te zetten op de vermaatschappelijking van de zorg. Zorgbehoevenden zullen verplicht worden om mee te stappen in een ondersteuningsplan dat er op gericht is om zo veel mogelijk van de zorgen door hun eigen netwerk (familie en vrienden) en reguliere diensten (thuisverpleging, familie-en poetshulp en welzijnsdiensten) te organiseren. Pas als er dan nog een ondersteuningsnood overblijft, zal men via een erkenning door het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH) beroep kunnen doen op de niet rechtstreeks toegankelijke gespecialiseerde zorg. 

Daarbij kiest men voor een tweetrapssysteem. Iedereen met een erkende handicap én een aantoonbare ondersteuningsnood zou een basisondersteuningsbudget (BOB) krijgen van slechts 300 euro. Hiermee kan men zorg inkopen bij reguliere diensten en de rechtstreeks toegankelijke zorg. Aan de hand van het verplichte ondersteuningsplan gaat men dan na of er nog noden zijn. Wanneer dit het geval is kan men een persoonsvolgend budget (PVB) krijgen. Dit bedrag wordt niet bepaald door de reële zorgnood, maar door de nood die nog overblijft na aftrek van de inzet van het persoonlijk netwerk en wat men kan inschakelen via het BOB. Hiermee verengt men de toegang tot de gespecialiseerde (dure) zorg en laat men het nu al erg zwaar belaste netwerk gratis inspringen.

WIE HULP VRAAGT, WORDT KOOPWAAR.

De hervorming deelt de sector op in vergunde en niet-vergunde zorg die met elkaar moeten concurreren op de zorgmarkt. In de vergunde zorg, die door de hervorming minder subsidies zal krijgen, zullen kwaliteitsnormen en personeelsvoorwaarden nog door de overheid bewaakt kunnen worden. De niet-vergunde zorg kan zowel qua prijs, kwaliteitsnormen als personeelsvoorwaarden onder die kwaliteitsnormen gaan. In een situatie waar de BOB en PVB niet zullen volstaan om alle nodige zorg in te kopen, zal al snel de goedkopere, niet vergunde, zorg de bovenhand halen. Het gevaar voor een neerwaartse spiraal binnen de zorgsector wordt zo reëel.

Een gelijkaardige tendens zien we in de Antwerpse sociale sector waar men recent besliste om een aantal daklozenprojecten op de markt te gooien. Verschillende spelers, ook commerciële, zullen met elkaar concurreren om de projecten binnen te halen. Ook hier dreigt, in navolging van Nederland waar reeds een groot deel van de sociale sector vermarkt werd, een daling van kwaliteit van de hulpverlening en van de arbeidsvoorwaarden. Op 30/05 werd een eerste succesvolle waarschuwingsactie georganiseerd door het Sociaal Werk Actie Netwerk. SWAN kondigde reeds nieuwe acties aan en oriënteert zich daarvoor op het actieplan van de vakbonden.

HULP VERLENEN TEN KOSTE VAN DE EIGEN GEZONDHEID

Minister Muyters heeft midden mei eenzijdig beslist om de Vlaamse premie voor de landingsbaan (tijdskrediet) af te schaffen voor niet-hulpverlenend personeel. Administratieve bedienden, onthaalmedewerkers aan de balie, logistiek personeel, ICT, … zullen bij het uitbollen na een lange carrière in de zorgsector veel inkomen verliezen, of ze moeten blijven werken tot de verhoogde pensioenleeftijd. Dit in een sector waar alle werknemers geconfronteerd werden met een verhoogde werkdruk. Vandeurzen beknibbelde afgelopen jaar nog op de portefeuilles, waardoor voor vele werknemers het water aan de lippen staat. Ook voor niet-hulpverlenend personeel die binnen beperkte uren meer werk moeten verzetten.

De tax shift zou in de zorgsector extra jobs opleveren. Dat is echter een vergiftigd geschenk: door de lasten te verlagen wordt in de sociale zekerheid beknibbeld. Het uitgestelde loon van werknemers vermindert op deze wijze. De extra man- en vrouwkracht komt bovendien niet tegemoet aan de noden van de sector: de vragen stijgen, ze worden steeds complexer en ze vragen meer registratie. Het nieuwe VIA akkoord dat vanaf september onderhandeld wordt, kan een aantal directe verbeteringen brengen: bijkomende jobs, portefeuilles gekoppeld aan anciënniteit, de toenemende registratie compenseren, verbeteringen in het statuut van zorgverstrekker, … Deze eisen zijn echter geen garantie. 5 jaar geleden kwam er een 13e maand bij, slechts door opbouwende acties. Strijd loont! Vanaf september zal dit nog meer nodig zijn dan 5 jaar geleden! 

Het overleg in de sector kent zijn grenzen: Muyters beslist eenzijdig om de premie voor de landingsbaan te beperken, Vandeurzen bespaart op personeel, de werkgeversorganisaties gaan mee in commercialisering, … Slechts door ons te organiseren en collectief strijd te voeren, zullen we besparingen stoppen en vooruitgang realiseren!

ALS HET REGENT IN DE VLAAMSE SECTOREN, DRUPPELT HET IN DE FEDERALE SECTOREN … ?

In het kader van de besprekingen over de uit te voeren besparingen in het RIZIV, zou in een voorstel dat momenteel op tafel ligt sprake zijn van besparingen op personeel van de gezondheidszorg in een aantal federale sectoren. In 2005 was in het kader van het sociaal meerjarenakkoord een eindeloopbaanmaatregel verkregen die, in verschillende fases (45 jaar, 50 jaar en 55 jaar) de werklast diende te verlichten van het personeel.

Concreet zou het voorstel dat de Minister van Volksgezondheid vandaag overweegt, inhouden dat de leeftijd van 45 jaar wordt verhoogd naar 46 jaar om 2 uur per week vrijstelling of een gelijkwaardige premie van 5,26 % berekend op het voltijds loon te kunnen genieten. Dit is onaanvaardbaar aangezien hiermee terug de spiraal van moeilijke werkomstandigheden op gang komt. Integendeel, door de langere loopbanen, zou er een bijkomende trap in de arbeidsduurvermindering moeten voorzien worden op 60 jaar.

SAMEN IN  VERZET TEGEN DE BESPARINGSPOLITIEK VAN VLAAMSE EN FEDERALE REGERING!

Op alle beleidsniveaus worden er harde besparingen doorgevoerd. De afschaffing van de 38-uren week en het invoeren van onbeperkte interimarbeid zijn maar een greep uit de recentste maatregelen. De rechtse regering krijgt haar beleid niet meer verkocht. Het ongenoegen over deze politiek ligt aan de basis van een stakingsgolf die over het land trekt.

Wie denkt dat deze regering op haar maatregelen terug zal komen, is naïef of van kwade wil. Deze regering kent een unieke samenstelling, daarvan geen gebruik maken om “het DNA van België te wijzigen” zoals Michel zei, is geen optie. Enkel door deze regering ten val te brengen, kunnen we haar maatregelen stoppen. Dit moet de inzet van het huidige actieplan zijn.

Dat zal enkel lukken wanneer het actieplan breed gesteund wordt. De eerste betoging was met 80.000 aanwezigen geslaagd. We moeten onze collega’s die nog niet mee zijn, overtuigen. Organiseer personeelsvergaderingen op het werk of vraag het aan een vakbondsafgevaardigde. Geef er toelichting, maar leg ook het actieplan voor zodat het gedragen wordt door een collectieve beslissing. Denk na over hoe je een piket zal organiseren en werk specifieke eisen uit voor een werking van het bedrijf en de sector in het belang van heel de gemeenschap in plaats van de winst. Zo moet zorg terug volledig in publieke handen komen en dit onder controle van zorggebruikers en personeel om de kwaliteit van de zorg en dus ook van de arbeidsvoorwaarden te garanderen.

“Polsslag” zag het levenslicht in 2004 tijdens de Witte Woede als een actieblad van en voor strijdbare en kritische vakbondsmilitanten in zowel ACV als ABVV. Dit netwerk ontstond op initiatief van vakbondsafgevaardigden en militanten van de Linkse Socialistische Partij (LSP / socialisme.be) maar staat open voor elke strijdbare activist in de sector.

In 2007 startte de gelijknamige blog. Op facebook zijn we te vinden onder de naam “RESPECT voor de werknemers in de ZORG.” Als je regelmatig op de hoogte wenst gebracht te worden van de handel en wandel in de non/social profit en bijvoorbeeld ook de leerrijke ervaringen van de witte woede in het buitenland wil volgen: aarzel dan niet om lid te worden van deze facebookgroep.

Weg met TINA ! There Is No Alternative ?

De regering zegt dat er geen alternatief is op haar besparingsprogramma. Dat is er wel: een samenleving gebaseerd op solidariteit. Dat verkrijgen, vereist een kordaat politiek initiatief dat open staat voor nieuwe sociale bewegingen, de PVDA en andere krachten van radicaal links, ook LSP. Wij zijn ervan overtuigd dat dergelijk initiatief een verpletterend enthousiasme kan opwekken. Wil je daarop niet wachten, maar helpen bouwen aan een solidaire, echt democratische en socialistische maatschappij, niet alleen in woorden of ergens in een verre toekomst, maar vanaf vandaag? Neem dan contact op met LSP.

donderdag 18 juni 2015

MEER VAN ONS IS BETER VOOR IEDEREEN!

Tekst van de katern van Polsslag voor de betoging van 19 juni 2015

Materiaal om te downloaden:
* katern Polsslag in PDF
* affiche "Meer van ons ..." in PDF

Voor bovenstaande slogan zijn we even leentjebuur gaan spelen bij de strijdbare delegatie van de Duitse dienstenvakbond Ver.di van het Charité in Berlijn (het grootste universitair ziekenhuis in Europa) Eind april had hier een waarschuwingsstaking van 48 uur plaats voor meer personeel.  De cijfers van deze eerste actie zijn naar Belgische maatstaven vrij impressionant: 500 stakers, 500 gesloten bedden, 400 geannuleerde operaties en een betoging van 1500 personeelsleden op de laatste dag van de staking. De Duitse “grundlichkeit” blijkt geen mythe want zo een resultaat neerzetten, vraagt heel wat voorbereiding. Na het succes van deze eerste actie heeft meer dan 90% van de vakbondsleden gestemd voor een staking van onbepaalde duur die vanaf 22 juni van start gaat.
Enerzijds is onze campagneslogan een pleidooi voor meer personeel op de werkvloer maar anderzijds drukt het ook het verzet uit tegen commercialisering en privatisering van de zorg; “van ons” = de gemeenschap in plaats van aandeelhouders en particulieren. De zorg in al zijn facetten wordt in eerste instantie gesubsidieerd vanuit de sociale zekerheid … en die is van ons! De voor 2015 beloofde extra jobs kunnen we alvast keizerlijk op onze buik schrijven: de federale regering stelde die eenzijdig uit.
Een blik terug … om vervolgens vooruit te kijken
Het akkoord voor de Vlaamse sectoren loopt dit jaar af. Buiten enkele kanttekeningen betekende dit meerjarenakkoord (2011-2015) zeker en vast een vooruitgang voor de werknemers in de sector. Het behalen van een bijna volwaardige 13e maand dient hierbij zeker vermeld te worden.
Bij de federale sectoren zagen we minder beertjes broodjes smeren … Hier moesten we ons tevreden stellen met apennootjes in de vorm van 2 mini-akkoorden in 2011 en 2013. “Mini” qua duur én inhoud. De overgang van bepaalde delen van de federale sectoren (o.a. de rusthuizen en gespecialiseerde ziekenhuizen) naar de gewesten door de zesde staatshervorming biedt zowel kansen als gevaren. De witte woede staat het sterkst als we in 1 blok ageren: alle sectoren samen in actie dus. Gezien de huidige context van besparingen zal het echter niet van een leien dakje lopen. Er zal een doordacht actieplan nodig zijn om reële overwinningen te boeken.
Verder zijn er natuurlijk ook nog de interprofessionele dossiers zoals bijvoorbeeld de pensioenen, de indexsprong, de eindeloopbaan … die niet aan onze aandacht mogen ontsnappen. Een actieplan van onze sector kan echter perfect geïntegreerd worden in toekomstige interprofessionele acties.
We betreuren dan ook de beslissing van de top van de Franstalige SETCa, zowel in Wallonië als in Brussel, om afwezig te blijven op de betoging van 19 juni en dit onder het mom van voorrang te geven aan de interprofessionele acties. Wij hebben alvast meer het gevoel dat men eerder de PS (zowel in Wallonië als in Brussel in de regering) uit de wind wil zetten …
We denken niet enkel aan het personeel maar ook aan onze patiënten en cliënten!
Uiteraard denken we ook aan onze patiënten en cliënten. Wat dat betreft moeten we toch even aanhalen dat de basisprijs voor een verblijf in een rusthuis problematische proporties aanneemt. De laatste 5 jaar verhoogde de prijs met 20%. De gemiddelde basisprijs bedraagt nu 1500 euro per maand (zonder medicatie, doktersbezoek, kapper …)  Dit zou de volgende jaren evolueren naar 1800 euro terwijl het gemiddeld pensioen in ons land amper 1200 euro bedraagt. Als liefdevolle attentie van de regering krijgen we er nog eens de indexsprong bovenop. Ondertussen maakt Europa nu ook een probleem  van de BTW-vrijstelling voor de rusthuizen : wordt een rusthuisverblijf enkel iets voor de “happy few”?
Zorgmultinationals  =  maffia ?
Ondertussen varen de commerciële rusthuizen er wel bij. Niet gestoord door enige gène  maken ze vette winsten op de kap van bewoners en personeel met gemeenschapsgeld. De kapitalistische invulling van naastenliefde zeker? Sommige van die zorgmultinationals deinzen er niet voor terug om regelrechte  maffiapraktijken te hanteren tegen eigen personeel.
Eind april konden we in De Tijd lezen over de zieke praktijken van Orpea in Frankrijk waar 3 beroepsacteurs werden ingehuurd om vakbondsactiviteiten in de onderneming in het oog te houden. “Ze dienden na hun aanwerving eerst banden te smeden met collega’s en dan verder hun vertrouwen te winnen door zich kandidaat te stellen bij sociale verkiezingen. Ze brachten niet alleen verslag uit over vakbondsactiviteiten, maar verklikten bijvoorbeeld ook personeelsleden die drugs gebruikten. De drie ‘spionnen’ kregen voor hun werk elk 12.500 euro per maand.” Toen dit bekend werd, probeerde Orpea de vakbond CGT tevergeefs om te kopen: De communistische vakbond CGT, die zich geviseerd voelde, diende een klacht in tegen het bedrijf. Als klap op de vuurpijl trachtte Orpea CGT te paaien met 4 miljoen euro zwijggeld, bericht de Franse internetkrant Mediapart. In ruil voor het intrekken van de klacht zou Orpea de vakbond 4 miljoen betalen. Maar die weigerde categorisch.”
Het lijkt een scenario voor een B-film maar helaas pindakaas …  Orpea is een van de grootste spelers in Europa in zijn sector. In België is de groep actief vanaf 2006 en baat ondertussen al meer dan 60 vestigingen uit.
Terug opbouwen van een stevige syndicale traditie in de sector
Dat een opbouwend actieplan heel wat enthousiasme kan losweken, ondervonden we tijdens de interprofessionele acties van het gemeenschappelijk vakbondsfront in november-december 2014 dat uiteindelijk eindigde in een nationale staking. Historisch was ook de betrokkenheid van onze sector in de interprofessionele acties. Hier werd door een nieuwe laag van vakbondsmilitanten de nodige ervaring opgedaan en het eventuele defaitisme bij een oudere generatie doorbroken. De laatste massale witte woede die naam waardig ligt immers al 10 jaar achter ons (2004-2005) Een dergelijk opbouwend actieplan hebben we ook nodig voor de non/social profit. Klassieke (stakings)acties in onze sector liggen wat moeilijk maar voorbeelden in het  buitenland tonen aan dat moeilijk ook gaat.
Voor kermisparades met ballonnen of een witte woede “met ballen?”
Militantenconcentraties, betogingen, werkonderbrekingen en uiteindelijk echte stakingen kunnen ook in onze sector efficiënt georganiseerd worden maar de vraag is natuurlijk of onze vakbondsleiders  daartoe bereid zijn … Of moeten we een paar keer gaan paraderen in Brussel louter omwille van de sociale verkiezingen in 2016?
De beperkingen door de reglementering voor stakingen in de privéziekenhuizen bijvoorbeeld kunnen met de nodige creativiteit omzeild worden. De stakingen van de ziekenhuizen in Brussel-Halle-Vilvoorde in  2005 vormen nog steeds een leerrijke blauwdruk  om effectief de druk op de regering op te voeren. Toen werd er besloten om beurtelingse stakingen te organiseren waarbij alle militanten van de ziekenhuizen verzameld werden als vliegend piket. Dinsdag staking bij ziekenhuis x, woensdag ziekenhuis y en donderdag ziekenhuis z. Toen het de beurt was aan UZ VUB in Jette stond zelfs het waterkanon paraat … Voordeel van zo een plan is dat je dit indien nodig een paar weken kan volhouden. Het gratuit afkondigen van een staking “tot de finish” zonder dat daar een ernstige planning bijhoort, lijkt ons een slag in het water aangezien dat meestal neerkomt op 1 dag reële staking in de onderneming/instelling en de rest van de dagen enkel de delegees die thuisblijven.
Voor de rusthuizen lijkt eerder een systeem van beurtelingse werkonderbrekingen aangewezen aangezien daar het personeelstekort nog veel nijpender is dan bij de ziekenhuizen én er eigenlijk geen diensten zijn die je 1 dag kan sluiten in tegenstelling tot de ziekenhuizen (operatiezaal, dagkliniek, …)
De sectoren van gewesten en gemeenschappen tellen dan op hun beurt heel wat versnipperde VZW’s met relatief weinig personeelsleden.  Hoewel zich hier de afgelopen periode een trend ontwikkelt  naar meer concentratie van personeel door (gedwongen) fusies: denken we maar aan de CAW’s die tot 500 personeelsleden tellen.
Creatief met klassieke vakbondsrecepten
Gezien de enorme diversiteit van de non/social profit zal het wel degelijk een diepgaande denkoefening vergen om voor elke organisatievorm een zo efficiënt mogelijke actiemethode uit te dokteren. Daarvoor zal er in zekere zin “out of the box” (maar niet zoals managers en consultants dat bedoelen) moeten gedacht worden. Wat niet wil zeggen dat we de klassieke vakbondsrecepten voor actie meteen overboord moeten gooien. Het komt er eerder op aan om ze op een andere manier toe te passen.  Als je dan op een gecoördineerde, gefaseerde  manier de verschillende actievormen bij de verschillende organisaties op elkaar kan afstemmen en opbouwen dan krijg je een mooie symfonie met een spetterend, bombastisch einde à la Carmina Burana van Carl Orff. Onze excuses voor diegenen die de Carmina Burana niet kennen: dat ligt niet aan u maar aan de barbaren van de Vlaamse regering  die watertanden van de besparingen in cultuur ;-)
Als we willen gaan voor “een witte woede met ballen” dan zal dit de nodige discussie, overleg en planning vooraf in en tussen de verschillende syndicale delegaties, beroepscomités (ABVV) en belangengroepen (ACV) vragen. En uiteraard ook overleg tussen de verschillende vakbonden in een constructieve en open geest zonder de traditionele animositeit door naderende sociale verkiezingen … Polsslag is 10 jaar geleden als actieblad door een groep van vakbondsafgevaardigden van zowel ACV als ABVV opgezet niet enkel om louter te informeren maar ook om dergelijke discussies van zuurstof te voorzien.  En we hoeven u er niet aan te herinneren dat zuurstof een catalysator voor vuur is …
Verder hopen we uiteraard dat de vakbonden van de (snel slinkende) openbare sector in de zorg ook op de kar springen: de effecten van privatisering zijn daar zéér tastbaar. Daarvoor willen we o.a. verwijzen naar de perikelen in het Aalsters ASZ (deels openbaar, deels privé) waarvan we regelmatig op onze blog verslag uitbrachten over voorbije acties.
Fundamentele hervormingen: welk antwoord?
Niet enkel een nieuwe ziekenhuisfinanciering maar een fundamentele hertekening van het volledige zorglandschap kondigt zich aan. Het tijdperk van het ziekenhuis als eilandje is passé en is plaats aan het maken voor ziekenhuisgroepen die op verschillende niveaus met elkaar samenwerken en anderen beconcurreren, deels onder dwang van (komende) regeringsmaatregelen. Wat concentratie van personeel betreft, zullen de ziekenhuizen naar de toekomst toe in belang verminderen en zal er een verschuiving plaats grijpen naar de rusthuizen en de thuisverpleging. Vanaf 1 januari 2018 zullen de rusthuizen onder Vlaamse bevoegdheid vallen. Wat pro-actief optreden voor deze evolutie betreft, krijgt de Vlaamse regering een mooi rond getal op het rapport.
Het tweekoppig monster van uitbesteding en (semi-)externe, gecentraliseerde diensten
Dit betekent onder andere ook een “uitzuivering” van de sector.  Een niet nader genoemd algemeen directeur van een Zorgnet-ziekenhuis verwoordde het als volgt op een ondernemingsraad: “De ziekenhuizen zullen zich in de toekomst enkel bezig houden met de corebusiness: de zorg.” Wat impliceert dat de ondersteunende diensten vroeg of laat in externe constructies (uitbesteding) zullen ondergebracht worden.  Bij wijze van voorbeeld: er wordt momenteel een studie gemaakt over centralisering  van de logistiek (voor magazijnfunctie, aanschaf apotheekrobot en bijhorende software, …) tussen 4 ziekenhuizen: Sint-Maria Halle, Jan Portaels Vilvoorde, UZ VUB Jette en het ASZ in Aalst. Op basis van de resultaten van de studie zullen al dan niet stappen gezet worden en bepaald hoe deze constructie er concreet zal uitzien. Dit voorbeeld toont ook aan dat de eens zo sterke “zuilentraditie” in de ziekenhuizen ernstig afgezwakt is.
Enerzijds kunnen we ons niet principieel verzetten tegen het rationeel en zo efficiënt mogelijk inzetten van de slinkende middelen door de aanhoudende besparingen, anderzijds moeten we waken over zowel de arbeidsvoorwaarden van de werknemers die in deze constructies terechtkomen als de kwaliteit van de geleverde diensten. Uitbesteding betekent doorgaans dat de diensten goedkoper aangeboden worden (hoewel dat ook niet altijd het geval is: consultancy-toestanden zijn doorgaans peperduur) én er bovenop winst uit gepuurd dient te worden voor de aandeelhouders.  De arbeidsvoorwaarden van het personeel, met niet in het minst de lonen, en de geleverde kwaliteit zijn hier meestal het kind van de rekening. We moeten niet ontkennen dat deze “dubbele taak” voor de vakbonden soms een moeilijke evenwichtsoefening zal worden. Er zijn verschillende voorbeelden waar de vakbonden er in geslaagd zijn om de uitbesteding van de dienst sterilisatie tegen te houden (St.-Jan in Brussel en AZ Groeningen) maar dan wel degelijk op basis van argumenten (ondersteund door actie uiteraard) die steek houden en niet omwille van een zogezegd“conservatieve of dogmatisch-principiële vakbondshouding” om het eens in N-VA-taal te stellen.
Sociaal overleg … ?
Het was een beetje wachten op Godot voor de vakbonden eer minister De Block even tijd had. Pas zeer recent werd er een modus operandi voorgesteld aan de vakbonden voor overleg met de minister over heel wat dossiers. Echter als de federale minister van Volksgezondheid hetzelfde elan volgt als de voltallige regering, moeten we niet veel van dat overleg verwachten. Zonder een ernstig actieplan dreigt de spreekwoordelijke berg nog minder dan een muis te baren.
Vlaamse sectoren: 20 maart was niet voldoende … nu verder !
In het voorjaar van 2015 roerden zich reeds een aantal deelsectoren die gesubsidieerd worden door de Vlaamse Gemeenschap. Werknemers uit de Bijzondere Jeugdzorg, Gehandicaptensector, de CAW, de CKG, … voerden op 20 maart actie tegen de besparingen van de Vlaamse Regering. De portefeuilles telden minder centjes, waardoor er jobs verloren gingen en de werkdruk nog toenam. Want bijvoorbeeld de Centra Algemeen Welzijnswerk (CAW) kregen er gratis nog enkele opdrachten bij, wel te verstaan met minder (!) werknemers. Dit gaat gepaard met afslanking van het hulpaanbod, langere wachtlijsten en het totaal stoppen van activiteiten. Het antwoord van de Vlaamse Regering op de actie luidde:“We kunnen niet garanderen dat er in de loop van 2015 niet nog verder zal bespaard worden.” Dit tot woede van de deelnemers (waaronder ook werkgevers), waarna besloten werd om verder te gaan met de strijd. De waarschuwingsactie van 19 juni vormt voor de werknemers van deze subsector de verdere uitbouw van een beweging. Genoeg is genoeg!

WITTE WOEDE internationaal

Staking van onbepaalde duur in het grootste universitair ziekenhuis van Europa
Het conflict in het Charité ziekenhuis in Berlijn escaleert verder na de waarschuwingsstaking eind april (zie  inleiding) Gezien het tekort van 162.000 verpleegkundigen in de Duitse ziekenhuizen vraagt de vakbond Ver.di een wet om de bestaffing per patiënt te reglementeren. De werknemers van het Charité willen echter niet wachten totdat de regering in actie schiet maar eisen een lokale CAO (collectieve arbeidsovereenkomst) om de verhouding van aantal patiënten per verpleegkundige vast te leggen.
Zoals eerder vermeld hielden de werknemers van het Charité voor de eerste keer in de Duitse geschiedenis een 48-uren waarschuwingsstaking voor deze eis. Hierna volgde een stemming onder de vakbondsleden: 96,43 % sprak zich uit voor een staking van onbepaalde duur die op 22 juni zal ingaan.
Indien de eisen van de vakbond volledig ingewilligd worden, zou dit de creatie van 600 extra plaatsen in de zorg betekenen. Het ziekenhuis telt 13.100 personeelsleden, in 2003 was dit nog 15.000 … Het huidige voorstel van de directie beperkt zich tot de creatie van 80 extra arbeidsplaatsen voor de intensieve diensten en de nacht. Eén van de vakbondseisen is de verplichting van minimum 2 verpleegkundigen per dienst tijdens de nachtshift.
Voor de eerste dag van de staking (22 juni) waren er van nu dinsdag al in totaal 26 diensten gekend die volledig gesloten zullen zijn, 38 andere diensten gaan over tot een gedeeltelijke beddensluiting. Dit heeft de directie de dag nadien er toe aangezet om via de rechtbank de staking alsnog proberen te verbieden.
Deze staking is van nationaal en zelfs internationaal belang ondanks het feit dat het plaats heeft in maar 1 ziekenhuis. Maar een succes zal anderen er toe aanzetten om het goede voorbeeld te volgen.


Tijdens het federaal beroepscomité van BBTK-SETCa Gezondheidszorg op 11 juni werd het conflict toegelicht en besloten tot het zenden van een solidariteitsbericht voor de werknemers van Charité:

"Beste,

Tijdens het federaal beroepscomité BBTK-SETCa Gezondheidszorg in vergadering op 11 juni, werden wij in kennis gesteld van jullie strijd voor meer personeel en de geplande staking vanaf 22 juni.

Overal in Europa is de ziekenhuissector het slachtoffer van harde besparingen terwijl er juist nood is aan extra investeringen. In België is dit niet anders. Op 19 juni zullen we in Brussel betogen voor een nieuw sociaal akkoord  in onze sector; waarschijnlijk het begin van een lange strijd.

Jullie strijd is niet enkel een voorbeeld voor Duitsland maar ver er buiten. Onze steun en sympathie hebben jullie alvast en we hopen dan ook op een klinkende overwinning!"
We volgen de actie van dichtbij op via onze facebookgroep: 

maandag 11 mei 2015

maandag 23 maart 2015

vrijdag 17 oktober 2014

Facebook: "RESPECT voor de werknemers in de ZORG"


Aangezien tegenwoordig alles te doen is op Facebook kan Polsslag niet achterblijven. Een bestaande Facebookgroep waar we sowieso al systematisch berichten plaatsten, werd omgeturnd in "RESPECT voor de werknemers in de ZORG" gezien de drastische besparingen in de gezondheidszorg (2,6 miljard euro) en een aanval op de arbeidsvoorwaarden in de sector ( annualisering arbeidstijd, afbouw eindeloopbaanregelingen ...)

Een (bredere) groep leek ons democratischer dan een pagina aangezien hier niet enkel de redactie berichten kan plaatsen maar elk lid van de groep. Uiteraard hoeven we er niet bij te vermelden dat discriminerende uitingen, van welke aard ook, niet zullen getolereerd en dus meteen verwijderd worden.

woensdag 10 september 2014

Overzicht artikels en reportages staking ASZ

We kunnen gerust stellen dat de staking in het ASZ op maandag 8 september een groot succes was, zowel wat betreft mobilisatie als opvolging. Het operatiekwartier dicht, het magazijn ging voor de eerste keer in de actiegeschiedenis van het ASZ ook plat enz. De aanwezigheid op het stakingspiket was ook een indicatie van de actiebereidheid van het personeel: op het hoogtepunt bevonden er zich tussen de 70 en de 100 personeelsleden op de stakingspost. Er waren ook vakbondsafgevaardigden van andere bedrijven en sectoren uit solidariteit aanwezig. 

Het resultaat van de staking is een tijdelijke wapenstilstand tot 30 september om ruimte te bieden aan onderhandelingen (zie bericht BELGA onder)

Wij willen alvast de militanten feliciteren die een centrale rol speelden in de aanloop naar en de staking zelf. Een succesvolle staking in de ziekenhuissector is verre van evident en gezien het actie-palmares van het ASZ mogen we gerust stellen dat de syndicale delegatie én het personeel tot de meest strijdbare in België behoren en meteen ook een voorbeeldfunctie vervullen voor de volledige sector. Het is dan ook geen verrassing dat de redactie van Polsslag de situatie in het ASZ al sinds 2008 van dichtbij volgt.

Bericht BELGA 08/09/2014:


Staking ASZ Aalst - Akkoord tussen directie en vakbonden om alternatieve besparing uit te dokteren.

Directie en vakbonden bij het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis in Aalst zullen tegen 30 september op zoek gaan naar alternatieve besparingsmogelijkheden om de tweede pensioenpijler voor hun personeel "maximaal" veilig te stellen. Dat zegt Dirk Van Himste (ACOD) en bevestigt de ziekenhuisdirectie na afloop van een Bijzonder Overlegcomité.
"Er is bereidheid van de directie en het bestuur om naar alternatieven te zoeken, er is bereidheid van ons om daaraan mee te werken", aldus Van Himste. Een geplande raad van bestuur op 16 september, om het besparingsplan goed te keuren, werd uitgesteld naar 30 september. "Er wordt gezocht naar andere modaliteiten om tot een beter aanvaard akkoord te komen, weliswaar met behoud van de initiële doelstelling", zegt ziekenhuiswoordvoerster Katleen Van Der Biest. Om de tweede pensioenpijler "maximaal veilig te stellen", moet dus elders 580.000 euro bespaard worden.
De vakbonden engageerden zich om tot die datum geen acties meer te voeren, tenminste als ze met de directie "on speaking terms" kunnen blijven. Daarnaast werd ook afgesproken dat er voor de 24 urenstaking maandag een minimumbezetting gegarandeerd wordt. De Aalsterse burgemeester Christoph D'Haese (N-VA) dreigde er anders mee om de gemeenlijke fase en/of het medisch interventieplan af te kondigen. "Eigenlijk heeft de directie nagelaten om een minimale dienstverlenging te garanderen, dit is niet iets voor de vakbonden", merkt Van Himste wel op. De actie loopt nog tot dinsdag 06.00 uur.

Volgende week vindt een eerste overleg plaats.

Reportage op VTM
Reportage op TV OOST
Reportage op kanaal Z
Artikel op DE REDACTIE.BE
Verslag op DE RODE DENDER waar je ook een archief terugvindt over de acties in het ASZ vanaf 2008
Verslag en foto's op socialisme.be
Artikel op HLN.BE REGIO
Voor een korte historiek van de vorige acties verwijzen we graag naar het solidariteitspamflet van Polsslag dat aan het piket werd uitgedeeld.

dinsdag 9 september 2014

Pamflet Polsslag bij staking ASZ

stakingspiket ASZ op 8/09/2014 (HLN.BE REGIO)
ZIEKENHUIZEN CONTINU ONDER VUUR DOOR BESPARINGSDRIFT

Dit is de tekst van ons pamflet in solidariteit met de actievoerders van het ASZ. Het is tevens  een eerste aanzet tot een artikelenreeks dat de komende weken op onze blog zal verschijnen.

De besparingstsunami werd op gang gebracht door de regering Di Rupo die voor miljarden in de gezondheidszorg snoeide o.a. door het verlagen van de beruchte groeinorm van het budget van 4,5 % naar achtereenvolgens 2% voor 2012 en 3% voor 2013 en 2014. Deze groeinorm is nodig om o.a. de stijgende kosten van vergrijzing op te vangen. De federale Zweedse coalitie in wording wil de groeinorm verder verlagen tot 1,5%.

Zorgnet Vlaanderen (de grootste werkgeverskoepel in de sector) raamt de jaarlijkse stijging van de vergrijzingskosten op 2,3%.  ‘Als de verwachte halvering eraan komt, komen de ziekenhuizen jaarlijks 1.500 jobs te kort’, zegt gedelegeerd bestuurder van Zorgnet, Peter Degadt. ‘Doordat de nodige omkadering zal ontbreken, zullen we per patiënt minder verpleegkundigen hebben.’

Verdere besparingen via de kaas­schaafmethode zullen dieper en dieper in het weefsel van de ziekenhuizen snijden. Op basis van een analyse van de financiële bilans beweert Santhea (werkgeverskoepel van Franstalige publieke en niet-confessionele privéziekenhuizen)  dat 25,6 % van de algemene ziekenhuizen in gevaar zijn en dat hun toekomst verre van verzekerd is.

Uiteraard moeten we de “alarmbellen” van de werkgevers in de juiste context plaatsen. De sluipende privatisering en commercialisering van de sector zorgt ervoor dat de winsten geprivatiseerd worden (o.a. richting aandeelhouders en artsen) De gemeenschap blijft dus opgescheept met de kosten … Een fundamentele hervorming van de gezondheidszorg dringt zich dan ook op om komaf te maken met de “melkkoefunctie van de zorg”, waarvoor uiteindelijk personeel en patiënten de rekening betalen.  Minister Onkelinx zette op het einde van haar mandaat een stappenplan in gang om de ziekenhuisfinanciering te hervormen. Of haar opvolger die draad verder gaat opnemen, is natuurlijk koffiedik kijken.

Bij de eerste besparingsgolf van Di Rupo  werd  op verschillende manieren gereageerd. De financieel gezonde ziekenhuizen hadden “nog wat vet over” om te gaan voor zogenaamde “slimme besparingen.” Dit betekent o.a.:  uitstellen van investeringen, organiseren van groepsaankopen met verschillende ziekenhuizen om de kosten te drukken, geen te grote haast maken met het vervangen van personeel enz.  Bij de ziekenhuizen die het water toen al aan de lippen stond, werd  wel degelijk overgegaan tot inkrimping van het personeelsbestand en andere maatregelen die het personeel rechtstreeks raakten. Bij een volgende “kaasschaaf” zouden sommige van deze ziekenhuizen wel eens kunnen verzuipen. Dat in dit geval “de politiek” zou ingrijpen, valt te betwijfelen, aangezien vooral de rechterzijde van mening is dat er tot 25% te veel ziekenhuis­bedden in België zijn … In de praktijk heeft er nu een “survival of the fittest” plaats in een sector waarbij de zuiver commerciële logica doorgetrokken wordt in wat ooit publieke dienstverlening was die voor iedereen toegankelijk moest zijn.

De specifieke situatie van de “hybride ziekenhuizen” in Vlaanderen.

Op de keper beschouwd is de publieke ziekenhuissector in Vlaanderen aan het uitdoven. Zo omschrijft werkgeversorganisatie ICURO (sinds 2010) zich als “vertegenwoordiger van de Vlaamse ziekenhuizen met publieke partners.” Het uitdoofscenario heeft ook betrekking op de betere arbeidsvoorwaarden die voorheen van toepassing waren in de publieke ziekenhuizen. Het ASZ is een schoolvoorbeeld hoe men die arbeidsvoorwaarden naar beneden toe wil nivelleren naar het niveau van de private sector. Sinds 2008 is er in het ASZ een continue aanval op die arbeidsvoorwaarden (zie kader) De specifieke structuur van het ziekenhuis maakt het de directie heel makkelijk om verschillende personeelsgroepen tegen elkaar op te zetten: de statutairen en contractuelen in het publieke gedeelte, de contractuelen bij MSSZ (beter gekend als “de VZW van de dokters”) Het groot aantal vakbonden actief op het terrein maakt ééngemaakte strijd er ook niet makkelijker op.

WAT TE DOEN?  
LESSEN TREKKEN UIT HET VERLEDEN!

De mobilisatiekracht van de witte woede werd ernstig ondergraven door het begin van de crisis in  2008. Deze werd door de regering als excuus gebruikt om komaf te maken met de traditie van meerjarige sociale akkoorden (4 à 5 jaar) in de federale sectoren van de gezondheidszorg. In de plaats kregen we een reeks van mini-akkoorden in de maag gesplitst. “Mini” slaat zowel op de duur van de akkoorden als op de inhoud. Eéngemaakte nationale acties met grote mobilisaties tegen de besparings­plannen bleven dan ook uit. Syndicale delegaties die geconfronteerd werden met ernstige besparingsmaatregelen in hun ziekenhuis mochten zelf hun boontjes doppen. De mobilisaties die wel doorgingen, beperkten zich meestal tot militantenconcentraties van enkele honderden voor de verlenging van bijvoorbeeld de cao’s voor brugpensioen. Er zal moeten gediscussieerd worden hoe we de dynamiek van de massale witte woedes van weleer terug op gang kunnen krijgen. In deze discussie, die zo breed mogelijk dient georganiseerd te worden, spelen basismilitanten een belangrijke rol aangezien zij de situatie op het terrein het beste kennen.

De rechtse regeringen in de steigers bereiden een ongeziene brutale aanval voor op alle groepen in de maatschappij!

De Zweedse coalities (zowel Vlaams als Federaal) willen komaf maken met alle zogenaamde taboes van de vakbonden: de index, het stakingsrecht, het brugpensioen … Tegelijkertijd doet men een aanval op alle groepen en sectoren in de maatschappij. Vorige regeringen pasten vooral de salamitechniek toe om onze sociale verworvenheden beetje bij beetje aan te vreten en speelden daarbij voorkeur verschillende groepen tegen elkaar uit. Denken we maar aan het generatiepact waar men de jongeren tegen de ouderen trachtte op te zetten.

Buiten de bedrijven  en de rijken die overladen worden met cadeau’s (verlaging van de sociale lasten met een kwart: van 33% naar 25%) gaat nu iedereen voor de bijl. Denken we maar aan de jongeren met de verhoging van de inschrijvings­gelden voor het onderwijs, de gepensioneerden en bejaarden, de socio-culturele sector die op water en brood wordt gezet, verdere besparingen in de gezondheidszorg, verhoging van de BTW van 21 naar 22 % en zo kunnen we wel even doorgaan … De enige manier om deze tsunami van sociale afbraak tot staan te brengen is een ééngemaakte massabeweging van alle groepen en sectoren in de maatschappij die moeten opdraaien voor de winsthonger van de bedrijven en de rijken. In principe kan zo een massabeweging maar één doel hebben: het ten val brengen van deze antisociale, rechtse regeringen. Met het bijschaven van de scherpe kantjes zijn we, gezien de ernst van de aanvallen, niets. Hiervoor kunnen we alleen maar rekenen op onze eigen kracht als werknemers en  jongeren, via onze organisaties (vakbonden, middenveld en consequent linkse partijen) en niet op de zogenaamde “progressieve oppositie­partijen” die in de feiten niet fundamenteel breken met het besparingsverhaal.

Ter herinnering: de voorbije acties in het ASZ …

In november 2008 had een eerste staking van drie dagen plaats tegen het verbreken van de belofte van de directie i.v.m. de vaste benoemingen. Meer dan 300 personeelsleden waren geslaagd voor een examen dat uitzicht gaf op zo een benoeming. In 2007 beloofde de directie dit uit te voeren maar uiteindelijk besliste ze om over te gaan tot het benoemen van in de veertig uitverkorenen (familie en entourage van politici en hogere kaders) waaronder minder dan de helft verpleegkundigen. De manier waarop er door de toenmalige burgemeester en politie, werd omgegaan  met het stakingsrecht was allesbehalve: personeelsleden werden 's ochtends vroeg door een politiecombi opgehaald (zonder bevel van de gouverneur!) en aan het ziekenhuis afgezet. Soms gebeurde dit op een brute wijze. In Wetteren plukte de politie doodleuk personeelsleden uit het stakingspiket om ze te dwingen aan het werk te gaan.

Op 5 maart 2009 begon een vervolgstaking die duurde tot 17 maart (meteen een stakingsrecord voor de sector) Men staakte tegen het afvoeren van de vaste benoeming, voor het stoppen van de sluipende privatisering en een oplossing voor de grote werkdruk. Deze staking ging ook gepaard met intimidaties van de directie tegenover individuele werknemers: “Uw C4 ligt al klaar …”

In maart en april 2009 volgden nog acties aan de Aalsterse gemeenteraad tegen de hardnekkige onwil van de directie om te onderhandelen. Niettemin werd de vaste benoeming uiteindelijk geschrapt en als troostprijs kwam er een tweede pensioen­pijler voor de contractuelen.

Op 21 juni 2011 legde een deel van het personeel opnieuw kort het werk neer. Steen des aanstoots was een extra premie van 9000 Euro die de directieleden zichzelf wilden toekennen. De bonus werd door de directie verdedigd met het argument dat ze minder verdienenden dan hun collega's in privéziekenhuizen. In totaal ging het over een bedrag van 63 000 Euro voor 7 directieleden. Op dinsdag 19 juli 2011 volgde nog een prikactie …


Anno 2014 wil men de tweede pensioenpijler voor de contractuelen terugschroeven en de werknemers drie halve dagen vakantie afpakken terwijl in het recente verleden er ook al vakantiedagen voor de bijl gingen.

Pamflet Polsslag in PDF

vrijdag 22 november 2013

Een kritische kijk op de nieuwe Federale Raad voor Verpleegkunde

Het had veel voeten in de aarde maar op 5 november had eindelijk de installatievergadering plaats van de “Federale Raad voor Verpleegkunde” (FRV) in de gebouwen van de FOD Volksgezondheid. De FRV is in de woorden van het NVKVV “het hoogste adviesorgaan voor verpleegkundigen in België.” Op de website van het ministerie van volksgezondheid stelt men het zeer ambtelijk als volgt: “Het Koninklijk Besluit nr. 78 van 10 november 1967, art. 21undecies § 1 definieert de opdrachten van de Federale Raad voor Verpleegkunde: De Federale Raad voor Verpleegkunde heeft tot taak aan de Minister tot wiens bevoegdheid de Volksgezondheid behoort, op diens verzoek of op eigen initiatief, advies te verstrekken over alle aangelegenheden in verband met de verpleegkunde, meer bepaald betreffende de uitoefening van de verpleegkunde en de kwalificatie hiertoe.” 

Dat het een zware bevalling was, getuigt het feit dat er 5 jaar verstreken is tussen de aankondiging van de hervorming van de oude “Nationale Raad voor Verpleegkunde” (NRV) naar de FRV en de uiteindelijke concrete realisatie ervan. Nog maar eens een illustratie van de gebruikelijke slakkengang in de wereld van de adviesraden.

Op de startvergadering van de oude NRV in augustus 2008 op het kabinet van Onkelinx maakte de minister met veel toeters en bellen haar “Plan voor het verhogen van de aantrekkelijkheid van het verpleegkundig beroep” wereldkundig. De hervorming van de NRV in de FRV maakte hier integraal deel van uit. In tegenstelling tot toen moest de startvergadering van de nieuwe FRV zich nu tevreden stellen met iemand van het kabinet van de minister … met een lager showgehalte voor die eerste zitting tot gevolg.

Wat is het verschil tussen de oude NRV en de nieuwe FRV buiten dat ene woord? In de samenstelling van de nieuwe raad zijn toch enkele belangrijke verschuivingen: nieuw is de vertegenwoordiging van de zorgkundigen (4 effectieven en 4 plaatsvervangers) en de verschillende erkende verpleegkundige specialismen: elke Bijzondere Beroepstitel/ Bijzondere Beroepsbekwaamheid heeft een aparte vertegenwoordiging (2 effectieven en 2 plaatsvervangers per BBT/BBK) buiten het contingent dat de “basisverpleegkundigen” vertegenwoordigt.

De vertegenwoordigers worden door de minister gekozen uit voordrachtlijsten van de beroepsorganisaties en de vakbonden. De minderheidspositie van de vertegenwoordigers van de vakbonden in de voormalige NRV wordt nog verder versterkt in de FRV. Zo telt bijvoorbeeld het NVKVV alleen al 10 vertegenwoordigers in de nieuwe raad terwijl het aantal vertegenwoordigers van de vakbonden status quo blijft.

De nieuwe voorzitter van de FRV heeft op informele wijze na afloop van de installatievergadering zijn wens uitgedrukt voor een constructieve samenwerking met de vakbonden en zou dan ook een aanwezigheid van de vakbonden in het Bureau (dagelijks bestuur) van de FRV appreciëren. In tegenstelling tot de oude NRV waar o.a. ook de ondervoorzitters en leden van het Bureau door de minister benoemd werden, zullen nu (buiten de voorzitter) de leden van het Bureau verkozen worden door de plenaire vergadering.

Verder bestaat de FRV net zoals bij de oude NRV uit een groep ambtenaren en dokters. Positief is toch dat onder de handvol veteranen van de NRV enkele vertegenwoordigers van de vakbonden een 2e mandaat opnemen in de FRV wat de continuïteit enkel maar ten goede kan komen. In de oude NRV verliep de samenwerking in gemeenschappelijk vakbondsfront vlot en in een constructieve sfeer: laat ons hopen dat het zo blijft.

De gewijzigde samenstelling zorgt er wel voor dat de FRV veel omvangrijker is dan de oude NRV. De oude NRV had dan ook de nodige bedenkingen over het functioneren van de toen nieuw op te richten FRV. Het betreffende advies dat straal genegeerd werd door de minister kan je hier lezen: advies van Nationale Raad voor Verpleegkunde betreffende een wijziging van de samenstelling en de werking van de Federale Raad voor Verpleegkunde

Een extra complicatie voor een efficiënte functionering zijn de harde besparingen in het ministerie zelf. Zo wordt bijvoorbeeld maar 1 op de drie personeelsleden van de administratie die op pensioen gaan, vervangen wat nefaste gevolgen heeft voor de praktische omkadering van de adviesraden. De verhoging van de werklast voor de overblijvende ambtenaren is er één van. Het vertalen van teksten wordt tot een absoluut minimum beperkt wat natuurlijk voor de nodige vertragingen en misverstanden kan zorgen in een orgaan waar de 3 taalgemeenschappen vertegenwoordigd zijn (Nederlands, Frans en Duits) De administratie zal enkel nog een éénmalige vertaling doen van de officiële adviezen wat de discussie enkel maar kan bemoeilijken. In de praktijk weten we dat er zoiets als “een perfecte versie van de eerste slag” niet bestaat. Allerhande werkdocumenten zullen niet meer vertaald worden door de FOD op uitzondering van de verslagen van de plenaire vergaderingen en de vergaderingen van het Bureau. Eigenlijk verwacht men van de deelnemende organisaties dat indien zij een werktekst inbrengen, zij ook zelf voor de vertaling zorgen. In de praktijk zal vlotte tweetaligheid meer dan aangewezen zijn, zeker voor de werkgroepen in de schoot van de FRV … maar daar is natuurlijk geen rekening mee gehouden bij de keuze van de vertegenwoordigers. Voor de werkgroepen in de schoot van de FRV zal geen simultaanvertaling meer voorzien worden en PV’s zullen evenmin door de administratie opgemaakt worden. Babylonische spraakverwarring verzekerd!

Wat niet veranderd is in vergelijking met de oude NRV is de “sociale samenstelling” van de vertegenwoordigers. De beroepsorganisaties worden overwegend vertegenwoordigd door diensthoofden, middenkaders en directieleden terwijl de vakbondsvertegenwoordigers vooral gewone verpleegkundigen of zorgkundigen zijn die aan het bed van de patiënt komen, de “frontsoldaten” quoi. Dit verklaart waarschijnlijk waarom de beroepsorganisaties soms al eens overkomen als “verkapte werkgeversvertegenwoordigers” én uiteraard is er ook nog het typische corporatisme …

Hopelijk wordt het geen valse start voor de FRV want het ministerie gaat al in maart over tot “lopende zaken” omwille van de verkiezingen. De vorige NRV was een verhaal van “10 kleine negertjes” waarbij op het laatste met heel veel moeite de noodzakelijke aanwezigheidsquota bereikt werden om geldig te kunnen stemmen en /of te vergaderen. De slakkengang waartoe adviesraden klaarblijkelijk veroordeeld zijn en het gebrekkig functioneren hadden duidelijk een invloed op het enthousiasme en dus op de aanwezigheid op de vergaderingen. In het begin van de vorige NRV gingen de plenaire vergaderingen om de maand door maar gaandeweg werd dat ritme bijgesteld tot 1 keer om de 6 weken én langer. De plenaire vergaderingen van de FRV zullen tweemaandelijks doorgaan. Laat ons hopen dat de FRV niet hetzelfde lot is toebedeeld als de NRV …