donderdag 18 juni 2015

MEER VAN ONS IS BETER VOOR IEDEREEN!

Tekst van de katern van Polsslag voor de betoging van 19 juni 2015

Materiaal om te downloaden:
* katern Polsslag in PDF
* affiche "Meer van ons ..." in PDF

Voor bovenstaande slogan zijn we even leentjebuur gaan spelen bij de strijdbare delegatie van de Duitse dienstenvakbond Ver.di van het Charité in Berlijn (het grootste universitair ziekenhuis in Europa) Eind april had hier een waarschuwingsstaking van 48 uur plaats voor meer personeel.  De cijfers van deze eerste actie zijn naar Belgische maatstaven vrij impressionant: 500 stakers, 500 gesloten bedden, 400 geannuleerde operaties en een betoging van 1500 personeelsleden op de laatste dag van de staking. De Duitse “grundlichkeit” blijkt geen mythe want zo een resultaat neerzetten, vraagt heel wat voorbereiding. Na het succes van deze eerste actie heeft meer dan 90% van de vakbondsleden gestemd voor een staking van onbepaalde duur die vanaf 22 juni van start gaat.
Enerzijds is onze campagneslogan een pleidooi voor meer personeel op de werkvloer maar anderzijds drukt het ook het verzet uit tegen commercialisering en privatisering van de zorg; “van ons” = de gemeenschap in plaats van aandeelhouders en particulieren. De zorg in al zijn facetten wordt in eerste instantie gesubsidieerd vanuit de sociale zekerheid … en die is van ons! De voor 2015 beloofde extra jobs kunnen we alvast keizerlijk op onze buik schrijven: de federale regering stelde die eenzijdig uit.
Een blik terug … om vervolgens vooruit te kijken
Het akkoord voor de Vlaamse sectoren loopt dit jaar af. Buiten enkele kanttekeningen betekende dit meerjarenakkoord (2011-2015) zeker en vast een vooruitgang voor de werknemers in de sector. Het behalen van een bijna volwaardige 13e maand dient hierbij zeker vermeld te worden.
Bij de federale sectoren zagen we minder beertjes broodjes smeren … Hier moesten we ons tevreden stellen met apennootjes in de vorm van 2 mini-akkoorden in 2011 en 2013. “Mini” qua duur én inhoud. De overgang van bepaalde delen van de federale sectoren (o.a. de rusthuizen en gespecialiseerde ziekenhuizen) naar de gewesten door de zesde staatshervorming biedt zowel kansen als gevaren. De witte woede staat het sterkst als we in 1 blok ageren: alle sectoren samen in actie dus. Gezien de huidige context van besparingen zal het echter niet van een leien dakje lopen. Er zal een doordacht actieplan nodig zijn om reële overwinningen te boeken.
Verder zijn er natuurlijk ook nog de interprofessionele dossiers zoals bijvoorbeeld de pensioenen, de indexsprong, de eindeloopbaan … die niet aan onze aandacht mogen ontsnappen. Een actieplan van onze sector kan echter perfect geïntegreerd worden in toekomstige interprofessionele acties.
We betreuren dan ook de beslissing van de top van de Franstalige SETCa, zowel in Wallonië als in Brussel, om afwezig te blijven op de betoging van 19 juni en dit onder het mom van voorrang te geven aan de interprofessionele acties. Wij hebben alvast meer het gevoel dat men eerder de PS (zowel in Wallonië als in Brussel in de regering) uit de wind wil zetten …
We denken niet enkel aan het personeel maar ook aan onze patiënten en cliënten!
Uiteraard denken we ook aan onze patiënten en cliënten. Wat dat betreft moeten we toch even aanhalen dat de basisprijs voor een verblijf in een rusthuis problematische proporties aanneemt. De laatste 5 jaar verhoogde de prijs met 20%. De gemiddelde basisprijs bedraagt nu 1500 euro per maand (zonder medicatie, doktersbezoek, kapper …)  Dit zou de volgende jaren evolueren naar 1800 euro terwijl het gemiddeld pensioen in ons land amper 1200 euro bedraagt. Als liefdevolle attentie van de regering krijgen we er nog eens de indexsprong bovenop. Ondertussen maakt Europa nu ook een probleem  van de BTW-vrijstelling voor de rusthuizen : wordt een rusthuisverblijf enkel iets voor de “happy few”?
Zorgmultinationals  =  maffia ?
Ondertussen varen de commerciële rusthuizen er wel bij. Niet gestoord door enige gène  maken ze vette winsten op de kap van bewoners en personeel met gemeenschapsgeld. De kapitalistische invulling van naastenliefde zeker? Sommige van die zorgmultinationals deinzen er niet voor terug om regelrechte  maffiapraktijken te hanteren tegen eigen personeel.
Eind april konden we in De Tijd lezen over de zieke praktijken van Orpea in Frankrijk waar 3 beroepsacteurs werden ingehuurd om vakbondsactiviteiten in de onderneming in het oog te houden. “Ze dienden na hun aanwerving eerst banden te smeden met collega’s en dan verder hun vertrouwen te winnen door zich kandidaat te stellen bij sociale verkiezingen. Ze brachten niet alleen verslag uit over vakbondsactiviteiten, maar verklikten bijvoorbeeld ook personeelsleden die drugs gebruikten. De drie ‘spionnen’ kregen voor hun werk elk 12.500 euro per maand.” Toen dit bekend werd, probeerde Orpea de vakbond CGT tevergeefs om te kopen: De communistische vakbond CGT, die zich geviseerd voelde, diende een klacht in tegen het bedrijf. Als klap op de vuurpijl trachtte Orpea CGT te paaien met 4 miljoen euro zwijggeld, bericht de Franse internetkrant Mediapart. In ruil voor het intrekken van de klacht zou Orpea de vakbond 4 miljoen betalen. Maar die weigerde categorisch.”
Het lijkt een scenario voor een B-film maar helaas pindakaas …  Orpea is een van de grootste spelers in Europa in zijn sector. In België is de groep actief vanaf 2006 en baat ondertussen al meer dan 60 vestigingen uit.
Terug opbouwen van een stevige syndicale traditie in de sector
Dat een opbouwend actieplan heel wat enthousiasme kan losweken, ondervonden we tijdens de interprofessionele acties van het gemeenschappelijk vakbondsfront in november-december 2014 dat uiteindelijk eindigde in een nationale staking. Historisch was ook de betrokkenheid van onze sector in de interprofessionele acties. Hier werd door een nieuwe laag van vakbondsmilitanten de nodige ervaring opgedaan en het eventuele defaitisme bij een oudere generatie doorbroken. De laatste massale witte woede die naam waardig ligt immers al 10 jaar achter ons (2004-2005) Een dergelijk opbouwend actieplan hebben we ook nodig voor de non/social profit. Klassieke (stakings)acties in onze sector liggen wat moeilijk maar voorbeelden in het  buitenland tonen aan dat moeilijk ook gaat.
Voor kermisparades met ballonnen of een witte woede “met ballen?”
Militantenconcentraties, betogingen, werkonderbrekingen en uiteindelijk echte stakingen kunnen ook in onze sector efficiënt georganiseerd worden maar de vraag is natuurlijk of onze vakbondsleiders  daartoe bereid zijn … Of moeten we een paar keer gaan paraderen in Brussel louter omwille van de sociale verkiezingen in 2016?
De beperkingen door de reglementering voor stakingen in de privéziekenhuizen bijvoorbeeld kunnen met de nodige creativiteit omzeild worden. De stakingen van de ziekenhuizen in Brussel-Halle-Vilvoorde in  2005 vormen nog steeds een leerrijke blauwdruk  om effectief de druk op de regering op te voeren. Toen werd er besloten om beurtelingse stakingen te organiseren waarbij alle militanten van de ziekenhuizen verzameld werden als vliegend piket. Dinsdag staking bij ziekenhuis x, woensdag ziekenhuis y en donderdag ziekenhuis z. Toen het de beurt was aan UZ VUB in Jette stond zelfs het waterkanon paraat … Voordeel van zo een plan is dat je dit indien nodig een paar weken kan volhouden. Het gratuit afkondigen van een staking “tot de finish” zonder dat daar een ernstige planning bijhoort, lijkt ons een slag in het water aangezien dat meestal neerkomt op 1 dag reële staking in de onderneming/instelling en de rest van de dagen enkel de delegees die thuisblijven.
Voor de rusthuizen lijkt eerder een systeem van beurtelingse werkonderbrekingen aangewezen aangezien daar het personeelstekort nog veel nijpender is dan bij de ziekenhuizen én er eigenlijk geen diensten zijn die je 1 dag kan sluiten in tegenstelling tot de ziekenhuizen (operatiezaal, dagkliniek, …)
De sectoren van gewesten en gemeenschappen tellen dan op hun beurt heel wat versnipperde VZW’s met relatief weinig personeelsleden.  Hoewel zich hier de afgelopen periode een trend ontwikkelt  naar meer concentratie van personeel door (gedwongen) fusies: denken we maar aan de CAW’s die tot 500 personeelsleden tellen.
Creatief met klassieke vakbondsrecepten
Gezien de enorme diversiteit van de non/social profit zal het wel degelijk een diepgaande denkoefening vergen om voor elke organisatievorm een zo efficiënt mogelijke actiemethode uit te dokteren. Daarvoor zal er in zekere zin “out of the box” (maar niet zoals managers en consultants dat bedoelen) moeten gedacht worden. Wat niet wil zeggen dat we de klassieke vakbondsrecepten voor actie meteen overboord moeten gooien. Het komt er eerder op aan om ze op een andere manier toe te passen.  Als je dan op een gecoördineerde, gefaseerde  manier de verschillende actievormen bij de verschillende organisaties op elkaar kan afstemmen en opbouwen dan krijg je een mooie symfonie met een spetterend, bombastisch einde à la Carmina Burana van Carl Orff. Onze excuses voor diegenen die de Carmina Burana niet kennen: dat ligt niet aan u maar aan de barbaren van de Vlaamse regering  die watertanden van de besparingen in cultuur ;-)
Als we willen gaan voor “een witte woede met ballen” dan zal dit de nodige discussie, overleg en planning vooraf in en tussen de verschillende syndicale delegaties, beroepscomités (ABVV) en belangengroepen (ACV) vragen. En uiteraard ook overleg tussen de verschillende vakbonden in een constructieve en open geest zonder de traditionele animositeit door naderende sociale verkiezingen … Polsslag is 10 jaar geleden als actieblad door een groep van vakbondsafgevaardigden van zowel ACV als ABVV opgezet niet enkel om louter te informeren maar ook om dergelijke discussies van zuurstof te voorzien.  En we hoeven u er niet aan te herinneren dat zuurstof een catalysator voor vuur is …
Verder hopen we uiteraard dat de vakbonden van de (snel slinkende) openbare sector in de zorg ook op de kar springen: de effecten van privatisering zijn daar zéér tastbaar. Daarvoor willen we o.a. verwijzen naar de perikelen in het Aalsters ASZ (deels openbaar, deels privé) waarvan we regelmatig op onze blog verslag uitbrachten over voorbije acties.
Fundamentele hervormingen: welk antwoord?
Niet enkel een nieuwe ziekenhuisfinanciering maar een fundamentele hertekening van het volledige zorglandschap kondigt zich aan. Het tijdperk van het ziekenhuis als eilandje is passé en is plaats aan het maken voor ziekenhuisgroepen die op verschillende niveaus met elkaar samenwerken en anderen beconcurreren, deels onder dwang van (komende) regeringsmaatregelen. Wat concentratie van personeel betreft, zullen de ziekenhuizen naar de toekomst toe in belang verminderen en zal er een verschuiving plaats grijpen naar de rusthuizen en de thuisverpleging. Vanaf 1 januari 2018 zullen de rusthuizen onder Vlaamse bevoegdheid vallen. Wat pro-actief optreden voor deze evolutie betreft, krijgt de Vlaamse regering een mooi rond getal op het rapport.
Het tweekoppig monster van uitbesteding en (semi-)externe, gecentraliseerde diensten
Dit betekent onder andere ook een “uitzuivering” van de sector.  Een niet nader genoemd algemeen directeur van een Zorgnet-ziekenhuis verwoordde het als volgt op een ondernemingsraad: “De ziekenhuizen zullen zich in de toekomst enkel bezig houden met de corebusiness: de zorg.” Wat impliceert dat de ondersteunende diensten vroeg of laat in externe constructies (uitbesteding) zullen ondergebracht worden.  Bij wijze van voorbeeld: er wordt momenteel een studie gemaakt over centralisering  van de logistiek (voor magazijnfunctie, aanschaf apotheekrobot en bijhorende software, …) tussen 4 ziekenhuizen: Sint-Maria Halle, Jan Portaels Vilvoorde, UZ VUB Jette en het ASZ in Aalst. Op basis van de resultaten van de studie zullen al dan niet stappen gezet worden en bepaald hoe deze constructie er concreet zal uitzien. Dit voorbeeld toont ook aan dat de eens zo sterke “zuilentraditie” in de ziekenhuizen ernstig afgezwakt is.
Enerzijds kunnen we ons niet principieel verzetten tegen het rationeel en zo efficiënt mogelijk inzetten van de slinkende middelen door de aanhoudende besparingen, anderzijds moeten we waken over zowel de arbeidsvoorwaarden van de werknemers die in deze constructies terechtkomen als de kwaliteit van de geleverde diensten. Uitbesteding betekent doorgaans dat de diensten goedkoper aangeboden worden (hoewel dat ook niet altijd het geval is: consultancy-toestanden zijn doorgaans peperduur) én er bovenop winst uit gepuurd dient te worden voor de aandeelhouders.  De arbeidsvoorwaarden van het personeel, met niet in het minst de lonen, en de geleverde kwaliteit zijn hier meestal het kind van de rekening. We moeten niet ontkennen dat deze “dubbele taak” voor de vakbonden soms een moeilijke evenwichtsoefening zal worden. Er zijn verschillende voorbeelden waar de vakbonden er in geslaagd zijn om de uitbesteding van de dienst sterilisatie tegen te houden (St.-Jan in Brussel en AZ Groeningen) maar dan wel degelijk op basis van argumenten (ondersteund door actie uiteraard) die steek houden en niet omwille van een zogezegd“conservatieve of dogmatisch-principiële vakbondshouding” om het eens in N-VA-taal te stellen.
Sociaal overleg … ?
Het was een beetje wachten op Godot voor de vakbonden eer minister De Block even tijd had. Pas zeer recent werd er een modus operandi voorgesteld aan de vakbonden voor overleg met de minister over heel wat dossiers. Echter als de federale minister van Volksgezondheid hetzelfde elan volgt als de voltallige regering, moeten we niet veel van dat overleg verwachten. Zonder een ernstig actieplan dreigt de spreekwoordelijke berg nog minder dan een muis te baren.
Vlaamse sectoren: 20 maart was niet voldoende … nu verder !
In het voorjaar van 2015 roerden zich reeds een aantal deelsectoren die gesubsidieerd worden door de Vlaamse Gemeenschap. Werknemers uit de Bijzondere Jeugdzorg, Gehandicaptensector, de CAW, de CKG, … voerden op 20 maart actie tegen de besparingen van de Vlaamse Regering. De portefeuilles telden minder centjes, waardoor er jobs verloren gingen en de werkdruk nog toenam. Want bijvoorbeeld de Centra Algemeen Welzijnswerk (CAW) kregen er gratis nog enkele opdrachten bij, wel te verstaan met minder (!) werknemers. Dit gaat gepaard met afslanking van het hulpaanbod, langere wachtlijsten en het totaal stoppen van activiteiten. Het antwoord van de Vlaamse Regering op de actie luidde:“We kunnen niet garanderen dat er in de loop van 2015 niet nog verder zal bespaard worden.” Dit tot woede van de deelnemers (waaronder ook werkgevers), waarna besloten werd om verder te gaan met de strijd. De waarschuwingsactie van 19 juni vormt voor de werknemers van deze subsector de verdere uitbouw van een beweging. Genoeg is genoeg!

WITTE WOEDE internationaal

Staking van onbepaalde duur in het grootste universitair ziekenhuis van Europa
Het conflict in het Charité ziekenhuis in Berlijn escaleert verder na de waarschuwingsstaking eind april (zie  inleiding) Gezien het tekort van 162.000 verpleegkundigen in de Duitse ziekenhuizen vraagt de vakbond Ver.di een wet om de bestaffing per patiënt te reglementeren. De werknemers van het Charité willen echter niet wachten totdat de regering in actie schiet maar eisen een lokale CAO (collectieve arbeidsovereenkomst) om de verhouding van aantal patiënten per verpleegkundige vast te leggen.
Zoals eerder vermeld hielden de werknemers van het Charité voor de eerste keer in de Duitse geschiedenis een 48-uren waarschuwingsstaking voor deze eis. Hierna volgde een stemming onder de vakbondsleden: 96,43 % sprak zich uit voor een staking van onbepaalde duur die op 22 juni zal ingaan.
Indien de eisen van de vakbond volledig ingewilligd worden, zou dit de creatie van 600 extra plaatsen in de zorg betekenen. Het ziekenhuis telt 13.100 personeelsleden, in 2003 was dit nog 15.000 … Het huidige voorstel van de directie beperkt zich tot de creatie van 80 extra arbeidsplaatsen voor de intensieve diensten en de nacht. Eén van de vakbondseisen is de verplichting van minimum 2 verpleegkundigen per dienst tijdens de nachtshift.
Voor de eerste dag van de staking (22 juni) waren er van nu dinsdag al in totaal 26 diensten gekend die volledig gesloten zullen zijn, 38 andere diensten gaan over tot een gedeeltelijke beddensluiting. Dit heeft de directie de dag nadien er toe aangezet om via de rechtbank de staking alsnog proberen te verbieden.
Deze staking is van nationaal en zelfs internationaal belang ondanks het feit dat het plaats heeft in maar 1 ziekenhuis. Maar een succes zal anderen er toe aanzetten om het goede voorbeeld te volgen.


Tijdens het federaal beroepscomité van BBTK-SETCa Gezondheidszorg op 11 juni werd het conflict toegelicht en besloten tot het zenden van een solidariteitsbericht voor de werknemers van Charité:

"Beste,

Tijdens het federaal beroepscomité BBTK-SETCa Gezondheidszorg in vergadering op 11 juni, werden wij in kennis gesteld van jullie strijd voor meer personeel en de geplande staking vanaf 22 juni.

Overal in Europa is de ziekenhuissector het slachtoffer van harde besparingen terwijl er juist nood is aan extra investeringen. In België is dit niet anders. Op 19 juni zullen we in Brussel betogen voor een nieuw sociaal akkoord  in onze sector; waarschijnlijk het begin van een lange strijd.

Jullie strijd is niet enkel een voorbeeld voor Duitsland maar ver er buiten. Onze steun en sympathie hebben jullie alvast en we hopen dan ook op een klinkende overwinning!"
We volgen de actie van dichtbij op via onze facebookgroep: 

maandag 11 mei 2015

maandag 23 maart 2015

vrijdag 17 oktober 2014

Facebook: "RESPECT voor de werknemers in de ZORG"


Aangezien tegenwoordig alles te doen is op Facebook kan Polsslag niet achterblijven. Een bestaande Facebookgroep waar we sowieso al systematisch berichten plaatsten, werd omgeturnd in "RESPECT voor de werknemers in de ZORG" gezien de drastische besparingen in de gezondheidszorg (2,6 miljard euro) en een aanval op de arbeidsvoorwaarden in de sector ( annualisering arbeidstijd, afbouw eindeloopbaanregelingen ...)

Een (bredere) groep leek ons democratischer dan een pagina aangezien hier niet enkel de redactie berichten kan plaatsen maar elk lid van de groep. Uiteraard hoeven we er niet bij te vermelden dat discriminerende uitingen, van welke aard ook, niet zullen getolereerd en dus meteen verwijderd worden.

woensdag 10 september 2014

Overzicht artikels en reportages staking ASZ

We kunnen gerust stellen dat de staking in het ASZ op maandag 8 september een groot succes was, zowel wat betreft mobilisatie als opvolging. Het operatiekwartier dicht, het magazijn ging voor de eerste keer in de actiegeschiedenis van het ASZ ook plat enz. De aanwezigheid op het stakingspiket was ook een indicatie van de actiebereidheid van het personeel: op het hoogtepunt bevonden er zich tussen de 70 en de 100 personeelsleden op de stakingspost. Er waren ook vakbondsafgevaardigden van andere bedrijven en sectoren uit solidariteit aanwezig. 

Het resultaat van de staking is een tijdelijke wapenstilstand tot 30 september om ruimte te bieden aan onderhandelingen (zie bericht BELGA onder)

Wij willen alvast de militanten feliciteren die een centrale rol speelden in de aanloop naar en de staking zelf. Een succesvolle staking in de ziekenhuissector is verre van evident en gezien het actie-palmares van het ASZ mogen we gerust stellen dat de syndicale delegatie én het personeel tot de meest strijdbare in België behoren en meteen ook een voorbeeldfunctie vervullen voor de volledige sector. Het is dan ook geen verrassing dat de redactie van Polsslag de situatie in het ASZ al sinds 2008 van dichtbij volgt.

Bericht BELGA 08/09/2014:


Staking ASZ Aalst - Akkoord tussen directie en vakbonden om alternatieve besparing uit te dokteren.

Directie en vakbonden bij het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis in Aalst zullen tegen 30 september op zoek gaan naar alternatieve besparingsmogelijkheden om de tweede pensioenpijler voor hun personeel "maximaal" veilig te stellen. Dat zegt Dirk Van Himste (ACOD) en bevestigt de ziekenhuisdirectie na afloop van een Bijzonder Overlegcomité.
"Er is bereidheid van de directie en het bestuur om naar alternatieven te zoeken, er is bereidheid van ons om daaraan mee te werken", aldus Van Himste. Een geplande raad van bestuur op 16 september, om het besparingsplan goed te keuren, werd uitgesteld naar 30 september. "Er wordt gezocht naar andere modaliteiten om tot een beter aanvaard akkoord te komen, weliswaar met behoud van de initiële doelstelling", zegt ziekenhuiswoordvoerster Katleen Van Der Biest. Om de tweede pensioenpijler "maximaal veilig te stellen", moet dus elders 580.000 euro bespaard worden.
De vakbonden engageerden zich om tot die datum geen acties meer te voeren, tenminste als ze met de directie "on speaking terms" kunnen blijven. Daarnaast werd ook afgesproken dat er voor de 24 urenstaking maandag een minimumbezetting gegarandeerd wordt. De Aalsterse burgemeester Christoph D'Haese (N-VA) dreigde er anders mee om de gemeenlijke fase en/of het medisch interventieplan af te kondigen. "Eigenlijk heeft de directie nagelaten om een minimale dienstverlenging te garanderen, dit is niet iets voor de vakbonden", merkt Van Himste wel op. De actie loopt nog tot dinsdag 06.00 uur.

Volgende week vindt een eerste overleg plaats.

Reportage op VTM
Reportage op TV OOST
Reportage op kanaal Z
Artikel op DE REDACTIE.BE
Verslag op DE RODE DENDER waar je ook een archief terugvindt over de acties in het ASZ vanaf 2008
Verslag en foto's op socialisme.be
Artikel op HLN.BE REGIO
Voor een korte historiek van de vorige acties verwijzen we graag naar het solidariteitspamflet van Polsslag dat aan het piket werd uitgedeeld.

dinsdag 9 september 2014

Pamflet Polsslag bij staking ASZ

stakingspiket ASZ op 8/09/2014 (HLN.BE REGIO)
ZIEKENHUIZEN CONTINU ONDER VUUR DOOR BESPARINGSDRIFT

Dit is de tekst van ons pamflet in solidariteit met de actievoerders van het ASZ. Het is tevens  een eerste aanzet tot een artikelenreeks dat de komende weken op onze blog zal verschijnen.

De besparingstsunami werd op gang gebracht door de regering Di Rupo die voor miljarden in de gezondheidszorg snoeide o.a. door het verlagen van de beruchte groeinorm van het budget van 4,5 % naar achtereenvolgens 2% voor 2012 en 3% voor 2013 en 2014. Deze groeinorm is nodig om o.a. de stijgende kosten van vergrijzing op te vangen. De federale Zweedse coalitie in wording wil de groeinorm verder verlagen tot 1,5%.

Zorgnet Vlaanderen (de grootste werkgeverskoepel in de sector) raamt de jaarlijkse stijging van de vergrijzingskosten op 2,3%.  ‘Als de verwachte halvering eraan komt, komen de ziekenhuizen jaarlijks 1.500 jobs te kort’, zegt gedelegeerd bestuurder van Zorgnet, Peter Degadt. ‘Doordat de nodige omkadering zal ontbreken, zullen we per patiënt minder verpleegkundigen hebben.’

Verdere besparingen via de kaas­schaafmethode zullen dieper en dieper in het weefsel van de ziekenhuizen snijden. Op basis van een analyse van de financiële bilans beweert Santhea (werkgeverskoepel van Franstalige publieke en niet-confessionele privéziekenhuizen)  dat 25,6 % van de algemene ziekenhuizen in gevaar zijn en dat hun toekomst verre van verzekerd is.

Uiteraard moeten we de “alarmbellen” van de werkgevers in de juiste context plaatsen. De sluipende privatisering en commercialisering van de sector zorgt ervoor dat de winsten geprivatiseerd worden (o.a. richting aandeelhouders en artsen) De gemeenschap blijft dus opgescheept met de kosten … Een fundamentele hervorming van de gezondheidszorg dringt zich dan ook op om komaf te maken met de “melkkoefunctie van de zorg”, waarvoor uiteindelijk personeel en patiënten de rekening betalen.  Minister Onkelinx zette op het einde van haar mandaat een stappenplan in gang om de ziekenhuisfinanciering te hervormen. Of haar opvolger die draad verder gaat opnemen, is natuurlijk koffiedik kijken.

Bij de eerste besparingsgolf van Di Rupo  werd  op verschillende manieren gereageerd. De financieel gezonde ziekenhuizen hadden “nog wat vet over” om te gaan voor zogenaamde “slimme besparingen.” Dit betekent o.a.:  uitstellen van investeringen, organiseren van groepsaankopen met verschillende ziekenhuizen om de kosten te drukken, geen te grote haast maken met het vervangen van personeel enz.  Bij de ziekenhuizen die het water toen al aan de lippen stond, werd  wel degelijk overgegaan tot inkrimping van het personeelsbestand en andere maatregelen die het personeel rechtstreeks raakten. Bij een volgende “kaasschaaf” zouden sommige van deze ziekenhuizen wel eens kunnen verzuipen. Dat in dit geval “de politiek” zou ingrijpen, valt te betwijfelen, aangezien vooral de rechterzijde van mening is dat er tot 25% te veel ziekenhuis­bedden in België zijn … In de praktijk heeft er nu een “survival of the fittest” plaats in een sector waarbij de zuiver commerciële logica doorgetrokken wordt in wat ooit publieke dienstverlening was die voor iedereen toegankelijk moest zijn.

De specifieke situatie van de “hybride ziekenhuizen” in Vlaanderen.

Op de keper beschouwd is de publieke ziekenhuissector in Vlaanderen aan het uitdoven. Zo omschrijft werkgeversorganisatie ICURO (sinds 2010) zich als “vertegenwoordiger van de Vlaamse ziekenhuizen met publieke partners.” Het uitdoofscenario heeft ook betrekking op de betere arbeidsvoorwaarden die voorheen van toepassing waren in de publieke ziekenhuizen. Het ASZ is een schoolvoorbeeld hoe men die arbeidsvoorwaarden naar beneden toe wil nivelleren naar het niveau van de private sector. Sinds 2008 is er in het ASZ een continue aanval op die arbeidsvoorwaarden (zie kader) De specifieke structuur van het ziekenhuis maakt het de directie heel makkelijk om verschillende personeelsgroepen tegen elkaar op te zetten: de statutairen en contractuelen in het publieke gedeelte, de contractuelen bij MSSZ (beter gekend als “de VZW van de dokters”) Het groot aantal vakbonden actief op het terrein maakt ééngemaakte strijd er ook niet makkelijker op.

WAT TE DOEN?  
LESSEN TREKKEN UIT HET VERLEDEN!

De mobilisatiekracht van de witte woede werd ernstig ondergraven door het begin van de crisis in  2008. Deze werd door de regering als excuus gebruikt om komaf te maken met de traditie van meerjarige sociale akkoorden (4 à 5 jaar) in de federale sectoren van de gezondheidszorg. In de plaats kregen we een reeks van mini-akkoorden in de maag gesplitst. “Mini” slaat zowel op de duur van de akkoorden als op de inhoud. Eéngemaakte nationale acties met grote mobilisaties tegen de besparings­plannen bleven dan ook uit. Syndicale delegaties die geconfronteerd werden met ernstige besparingsmaatregelen in hun ziekenhuis mochten zelf hun boontjes doppen. De mobilisaties die wel doorgingen, beperkten zich meestal tot militantenconcentraties van enkele honderden voor de verlenging van bijvoorbeeld de cao’s voor brugpensioen. Er zal moeten gediscussieerd worden hoe we de dynamiek van de massale witte woedes van weleer terug op gang kunnen krijgen. In deze discussie, die zo breed mogelijk dient georganiseerd te worden, spelen basismilitanten een belangrijke rol aangezien zij de situatie op het terrein het beste kennen.

De rechtse regeringen in de steigers bereiden een ongeziene brutale aanval voor op alle groepen in de maatschappij!

De Zweedse coalities (zowel Vlaams als Federaal) willen komaf maken met alle zogenaamde taboes van de vakbonden: de index, het stakingsrecht, het brugpensioen … Tegelijkertijd doet men een aanval op alle groepen en sectoren in de maatschappij. Vorige regeringen pasten vooral de salamitechniek toe om onze sociale verworvenheden beetje bij beetje aan te vreten en speelden daarbij voorkeur verschillende groepen tegen elkaar uit. Denken we maar aan het generatiepact waar men de jongeren tegen de ouderen trachtte op te zetten.

Buiten de bedrijven  en de rijken die overladen worden met cadeau’s (verlaging van de sociale lasten met een kwart: van 33% naar 25%) gaat nu iedereen voor de bijl. Denken we maar aan de jongeren met de verhoging van de inschrijvings­gelden voor het onderwijs, de gepensioneerden en bejaarden, de socio-culturele sector die op water en brood wordt gezet, verdere besparingen in de gezondheidszorg, verhoging van de BTW van 21 naar 22 % en zo kunnen we wel even doorgaan … De enige manier om deze tsunami van sociale afbraak tot staan te brengen is een ééngemaakte massabeweging van alle groepen en sectoren in de maatschappij die moeten opdraaien voor de winsthonger van de bedrijven en de rijken. In principe kan zo een massabeweging maar één doel hebben: het ten val brengen van deze antisociale, rechtse regeringen. Met het bijschaven van de scherpe kantjes zijn we, gezien de ernst van de aanvallen, niets. Hiervoor kunnen we alleen maar rekenen op onze eigen kracht als werknemers en  jongeren, via onze organisaties (vakbonden, middenveld en consequent linkse partijen) en niet op de zogenaamde “progressieve oppositie­partijen” die in de feiten niet fundamenteel breken met het besparingsverhaal.

Ter herinnering: de voorbije acties in het ASZ …

In november 2008 had een eerste staking van drie dagen plaats tegen het verbreken van de belofte van de directie i.v.m. de vaste benoemingen. Meer dan 300 personeelsleden waren geslaagd voor een examen dat uitzicht gaf op zo een benoeming. In 2007 beloofde de directie dit uit te voeren maar uiteindelijk besliste ze om over te gaan tot het benoemen van in de veertig uitverkorenen (familie en entourage van politici en hogere kaders) waaronder minder dan de helft verpleegkundigen. De manier waarop er door de toenmalige burgemeester en politie, werd omgegaan  met het stakingsrecht was allesbehalve: personeelsleden werden 's ochtends vroeg door een politiecombi opgehaald (zonder bevel van de gouverneur!) en aan het ziekenhuis afgezet. Soms gebeurde dit op een brute wijze. In Wetteren plukte de politie doodleuk personeelsleden uit het stakingspiket om ze te dwingen aan het werk te gaan.

Op 5 maart 2009 begon een vervolgstaking die duurde tot 17 maart (meteen een stakingsrecord voor de sector) Men staakte tegen het afvoeren van de vaste benoeming, voor het stoppen van de sluipende privatisering en een oplossing voor de grote werkdruk. Deze staking ging ook gepaard met intimidaties van de directie tegenover individuele werknemers: “Uw C4 ligt al klaar …”

In maart en april 2009 volgden nog acties aan de Aalsterse gemeenteraad tegen de hardnekkige onwil van de directie om te onderhandelen. Niettemin werd de vaste benoeming uiteindelijk geschrapt en als troostprijs kwam er een tweede pensioen­pijler voor de contractuelen.

Op 21 juni 2011 legde een deel van het personeel opnieuw kort het werk neer. Steen des aanstoots was een extra premie van 9000 Euro die de directieleden zichzelf wilden toekennen. De bonus werd door de directie verdedigd met het argument dat ze minder verdienenden dan hun collega's in privéziekenhuizen. In totaal ging het over een bedrag van 63 000 Euro voor 7 directieleden. Op dinsdag 19 juli 2011 volgde nog een prikactie …


Anno 2014 wil men de tweede pensioenpijler voor de contractuelen terugschroeven en de werknemers drie halve dagen vakantie afpakken terwijl in het recente verleden er ook al vakantiedagen voor de bijl gingen.

Pamflet Polsslag in PDF

vrijdag 22 november 2013

Een kritische kijk op de nieuwe Federale Raad voor Verpleegkunde

Het had veel voeten in de aarde maar op 5 november had eindelijk de installatievergadering plaats van de “Federale Raad voor Verpleegkunde” (FRV) in de gebouwen van de FOD Volksgezondheid. De FRV is in de woorden van het NVKVV “het hoogste adviesorgaan voor verpleegkundigen in België.” Op de website van het ministerie van volksgezondheid stelt men het zeer ambtelijk als volgt: “Het Koninklijk Besluit nr. 78 van 10 november 1967, art. 21undecies § 1 definieert de opdrachten van de Federale Raad voor Verpleegkunde: De Federale Raad voor Verpleegkunde heeft tot taak aan de Minister tot wiens bevoegdheid de Volksgezondheid behoort, op diens verzoek of op eigen initiatief, advies te verstrekken over alle aangelegenheden in verband met de verpleegkunde, meer bepaald betreffende de uitoefening van de verpleegkunde en de kwalificatie hiertoe.” 

Dat het een zware bevalling was, getuigt het feit dat er 5 jaar verstreken is tussen de aankondiging van de hervorming van de oude “Nationale Raad voor Verpleegkunde” (NRV) naar de FRV en de uiteindelijke concrete realisatie ervan. Nog maar eens een illustratie van de gebruikelijke slakkengang in de wereld van de adviesraden.

Op de startvergadering van de oude NRV in augustus 2008 op het kabinet van Onkelinx maakte de minister met veel toeters en bellen haar “Plan voor het verhogen van de aantrekkelijkheid van het verpleegkundig beroep” wereldkundig. De hervorming van de NRV in de FRV maakte hier integraal deel van uit. In tegenstelling tot toen moest de startvergadering van de nieuwe FRV zich nu tevreden stellen met iemand van het kabinet van de minister … met een lager showgehalte voor die eerste zitting tot gevolg.

Wat is het verschil tussen de oude NRV en de nieuwe FRV buiten dat ene woord? In de samenstelling van de nieuwe raad zijn toch enkele belangrijke verschuivingen: nieuw is de vertegenwoordiging van de zorgkundigen (4 effectieven en 4 plaatsvervangers) en de verschillende erkende verpleegkundige specialismen: elke Bijzondere Beroepstitel/ Bijzondere Beroepsbekwaamheid heeft een aparte vertegenwoordiging (2 effectieven en 2 plaatsvervangers per BBT/BBK) buiten het contingent dat de “basisverpleegkundigen” vertegenwoordigt.

De vertegenwoordigers worden door de minister gekozen uit voordrachtlijsten van de beroepsorganisaties en de vakbonden. De minderheidspositie van de vertegenwoordigers van de vakbonden in de voormalige NRV wordt nog verder versterkt in de FRV. Zo telt bijvoorbeeld het NVKVV alleen al 10 vertegenwoordigers in de nieuwe raad terwijl het aantal vertegenwoordigers van de vakbonden status quo blijft.

De nieuwe voorzitter van de FRV heeft op informele wijze na afloop van de installatievergadering zijn wens uitgedrukt voor een constructieve samenwerking met de vakbonden en zou dan ook een aanwezigheid van de vakbonden in het Bureau (dagelijks bestuur) van de FRV appreciëren. In tegenstelling tot de oude NRV waar o.a. ook de ondervoorzitters en leden van het Bureau door de minister benoemd werden, zullen nu (buiten de voorzitter) de leden van het Bureau verkozen worden door de plenaire vergadering.

Verder bestaat de FRV net zoals bij de oude NRV uit een groep ambtenaren en dokters. Positief is toch dat onder de handvol veteranen van de NRV enkele vertegenwoordigers van de vakbonden een 2e mandaat opnemen in de FRV wat de continuïteit enkel maar ten goede kan komen. In de oude NRV verliep de samenwerking in gemeenschappelijk vakbondsfront vlot en in een constructieve sfeer: laat ons hopen dat het zo blijft.

De gewijzigde samenstelling zorgt er wel voor dat de FRV veel omvangrijker is dan de oude NRV. De oude NRV had dan ook de nodige bedenkingen over het functioneren van de toen nieuw op te richten FRV. Het betreffende advies dat straal genegeerd werd door de minister kan je hier lezen: advies van Nationale Raad voor Verpleegkunde betreffende een wijziging van de samenstelling en de werking van de Federale Raad voor Verpleegkunde

Een extra complicatie voor een efficiënte functionering zijn de harde besparingen in het ministerie zelf. Zo wordt bijvoorbeeld maar 1 op de drie personeelsleden van de administratie die op pensioen gaan, vervangen wat nefaste gevolgen heeft voor de praktische omkadering van de adviesraden. De verhoging van de werklast voor de overblijvende ambtenaren is er één van. Het vertalen van teksten wordt tot een absoluut minimum beperkt wat natuurlijk voor de nodige vertragingen en misverstanden kan zorgen in een orgaan waar de 3 taalgemeenschappen vertegenwoordigd zijn (Nederlands, Frans en Duits) De administratie zal enkel nog een éénmalige vertaling doen van de officiële adviezen wat de discussie enkel maar kan bemoeilijken. In de praktijk weten we dat er zoiets als “een perfecte versie van de eerste slag” niet bestaat. Allerhande werkdocumenten zullen niet meer vertaald worden door de FOD op uitzondering van de verslagen van de plenaire vergaderingen en de vergaderingen van het Bureau. Eigenlijk verwacht men van de deelnemende organisaties dat indien zij een werktekst inbrengen, zij ook zelf voor de vertaling zorgen. In de praktijk zal vlotte tweetaligheid meer dan aangewezen zijn, zeker voor de werkgroepen in de schoot van de FRV … maar daar is natuurlijk geen rekening mee gehouden bij de keuze van de vertegenwoordigers. Voor de werkgroepen in de schoot van de FRV zal geen simultaanvertaling meer voorzien worden en PV’s zullen evenmin door de administratie opgemaakt worden. Babylonische spraakverwarring verzekerd!

Wat niet veranderd is in vergelijking met de oude NRV is de “sociale samenstelling” van de vertegenwoordigers. De beroepsorganisaties worden overwegend vertegenwoordigd door diensthoofden, middenkaders en directieleden terwijl de vakbondsvertegenwoordigers vooral gewone verpleegkundigen of zorgkundigen zijn die aan het bed van de patiënt komen, de “frontsoldaten” quoi. Dit verklaart waarschijnlijk waarom de beroepsorganisaties soms al eens overkomen als “verkapte werkgeversvertegenwoordigers” én uiteraard is er ook nog het typische corporatisme …

Hopelijk wordt het geen valse start voor de FRV want het ministerie gaat al in maart over tot “lopende zaken” omwille van de verkiezingen. De vorige NRV was een verhaal van “10 kleine negertjes” waarbij op het laatste met heel veel moeite de noodzakelijke aanwezigheidsquota bereikt werden om geldig te kunnen stemmen en /of te vergaderen. De slakkengang waartoe adviesraden klaarblijkelijk veroordeeld zijn en het gebrekkig functioneren hadden duidelijk een invloed op het enthousiasme en dus op de aanwezigheid op de vergaderingen. In het begin van de vorige NRV gingen de plenaire vergaderingen om de maand door maar gaandeweg werd dat ritme bijgesteld tot 1 keer om de 6 weken én langer. De plenaire vergaderingen van de FRV zullen tweemaandelijks doorgaan. Laat ons hopen dat de FRV niet hetzelfde lot is toebedeeld als de NRV …

donderdag 21 november 2013

Uitbesteding van niet-genormeerde diensten in de zorgsector


Dit artikel is grotendeels gebaseerd op een werkdocument van het “regionaal beroepscomité BBTK-SETCa BHV Ziekenhuizen.”

Zoals we reeds meerdere malen op deze blog aantoonden, mist de besparingspolitiek als gevolg van de financiële crisis ook zijn effect niet in de zorgsector. In het licht van de recent aangekondigde toekomstige hervorming van de ziekenhuisfinanciering is het dan ook interessant om bepaalde elementen die ongetwijfeld in deze discussie zullen opduiken, eens onder de loep te nemen. Uitbesteding van niet-genormeerde diensten is er zeker één van.

Voor lezers vreemd aan de sector: met “genormeerd” bedoelen we de wettelijke personeelsnorm. Dit slaat niet enkel op bijvoorbeeld het minimum aantal personeelsleden per dienst van 30 bedden maar ook op de samenstelling van dat personeel. Op sommige gespecialiseerde afdelingen dient een minimum aantal erkende gespecialiseerde verpleegkundigen aanwezig te zijn (de “Bijzondere Beroepstitel” voor de bachelors - de oude A1 - of “Bijzondere Beroepsbekwaamheid” voor HBO5 – de oude A2)

De financiering van de ziekenhuizen (in de sector spreekt men over BFM: Budget Financiële Middelen) is gebaseerd op de gerealiseerde medische activiteiten (o.a. bezettingsgraad, ingrepen enz.) Ingeval van vermindering van de medische activiteiten is de vermindering van het BFM logischerwijze een feit. Optimalisaties zijn volgens de directies dan ook een noodzaak. Samenwerking en gedeelde uitbestedingsprojecten vormen de uitdaging voor de zorgsector.

Uitbesteding van NIET-genormeerde diensten is geen nieuw gegeven.

In het verleden werd de uitbesteding vooral gebruikt voor diensten zoals de keuken en de onderhoudsploeg. Extra opbrengsten (winst!) was het te bereiken doel.

De huidige financiële en economische context zet de beheerders in de zorgsector aan om deze ‘profit’ methode te hanteren voor alle niet-genormeerde diensten. Het verworven budget (BFM) zal door de beheerders worden aangewend om een externe firma contractueel te verbinden. Taken die voorheen werden uitgevoerd door een dienst binnen de zorginstelling zullen voortaan worden uitgevoerd door de externe firma.

Het spreekt voor zich dat bij deze externe firma de werknemers tewerkgesteld zijn aan slechtere arbeidsvoorwaarden ( paritair comité “hukkeldepup”). Het financieel voordeel (winst!) van deze transactie is enkel voor de beheerders van de zorginstelling.

De gevolgen van een uitbesteding voor het personeel van de zorginstelling.

De uitzondering …

Bij uitbesteding van diensten blijven de gevolgen voor het personeel van de instelling bij uitzondering beperkt. Een goed functionerend sociaal overleg heeft als gevolg dat er geen “naakte” ontslagen gebeuren. Personeel dat op ‘natuurlijke’ wijze vertrekt (pensioen, brugpensioen, ….) wordt niet vervangen. Indien dit niet volstaat worden personeelsleden gevraagd te muteren, met loonbehoud, naar andere diensten van de zorginstelling. Automatisering en verhoging van het werkvolume is het resultaat.

Eerder de regel …

In andere omstandigheden zijn de gevolgen nefast. De beheerders dringen hun beslissing op bij het sociaal overleg. Dit gaat steeds gepaard met een totaal gebrek aan financiële transparantie. Het personeel wordt met andere woorden voor voldongen feiten geplaatst.
Het tewerkgestelde personeel moet overgaan naar de externe firma met zwaar loonverlies als gevolg. Indien ze weigeren, worden ze zondermeer ontslagen. Muteren is in dit geval een uitzondering.

Het is duidelijk dat deze beheerders een hoger doel nastreven dan goed beheer. Pure winst is hun enige doel.

Zogenaamde Masterplannen en Deltaprojecten schieten als paddenstoelen uit de grond. En 2017 lijkt wel een mythe … (wordt zo dadelijk duidelijk)

Een recent voorbeeld van een zorginstelling in Brussel.

Eind mei 2013 ontvangt een vakbondssecretaris een dringende uitnodiging vanwege de directie van het St.- Jan ziekenhuis om de uitbesteding van de dienst sterilisatie te bespreken. De directie heeft namelijk een Masterplan uitgewerkt voor 2017. De bedoeling van het Masterplan is om diensten te centraliseren, lees ‘rentabiliseren.’ Daarbij hoort ook het uitbesteden van de niet-genormeerde diensten: keuken, administratie, informatica, archief, tarificatie, onderhoud, technische dienst, …enz. Het uitbesteden van al deze diensten staat gelijk met een stevige kostenbesparing op het personeelsbestand.

Voor de uitbesteding van de sterilisatie heeft de directie van St.-Jan de volgende argumenten: onderfinanciering vanwege de FOD Volksgezondheid (BFM), verouderd materiaal en toestellen, de behaalde sterilisatiegraad is ondermaats, slechte procedures, gebrekkige traceerbaarheid van het materiaal en uiteraard de personeelskost.

Conclusie van deze batterij argumenten is de uitbesteding van de dienst aan het externe bedrijf STERIMA – VANGUARD. Deze firma werkt al samen met het St.- Elisabeth ziekenhuis en de bedoeling is dat de dienst sterilisatie van St.- Jan wordt overgeheveld naar St.- Elisabeth. Dit levert een extra voordeel op: met de helft aan personeel aan een lager loon (ander paritair comité) zal meer werk worden gerealiseerd.

De vertegenwoordigers van het personeel en de vakbondssecretarissen verwerpen het voorstel. De eis om een volledig financieel overzicht aangaande de aanleiding tot, en het realiseren van de uitbesteding is nooit ingewilligd.

Als gevolg gaat het personeel van de dienst sterilisatie over tot actie. De vakbondsafgevaardigden eisen de oprichting van een werkgroep om alle argumenten vanwege de directie te onderzoeken. Het sociaal overleg wordt uitgesteld tot begin oktober.

Het verslag van bovengenoemde werkgroep heeft als gevolg dat de uitbesteding niet zal plaatsvinden. De vermelde ‘problemen’ zijn op een lichtzinnige wijze aangehaald door de directie. De reden hiervoor laat zich raden. De werkgroep heeft samen met de medische directeur vastgesteld dat: materiaal en toestellen niet verouderd zijn, behaalde sterilisatiegraad niet ondermaats is, de slechte procedures kunnen worden bijgesteld, de gebrekkige traceerbaarheid kan / moet worden geregeld, slechts voor 1 VTE (voltijdse equivalent) een oplossing moet worden gezorgd.

De werkgroep heeft ook samen met de medische directeur een bezoek gebracht aan het St.-Elisabeth ziekenhuis (sterilisatie volgens Sterima). De conclusie van dit werkbezoek was dan ook vrij duidelijk: Sterima biedt geen garantie op totale kwaliteit! Bijgevolg beslist de directie om de uitbesteding stop te zetten.

Besluit

Het bovenstaande verhaal bewijst dat we niet slaafs moeten geloven wat de beheerders vertellen in het sociaal overleg maar dat we hun argumenten het best onder een kritisch vergrootglas leggen en de spreekwoordelijke kilogram zout in het achterhoofd houden. De moraal van het verhaal kunnen we ook als volgt samenvatten: financiële transparantie is een must! 


Link naar artikel op wittewoede.be (foto boven): LBC-NVK houdt commerciële speler uit Brussels Sint-Jansziekenhuis

woensdag 16 oktober 2013

FAX: pas bekomen sociale vrede in PC 330 eenzijdig opgeblazen door Santhea ...

Pamflet BBTK-SETCA:

Werkgevers zeggen “neen” tegen harmonisering van barema’s: schandalig!
 

Ultieme onderhandeling in de gezondheidszorg mislukt
 

Op maandag 14 oktober jl. vond een ultieme onderhandeling plaats in het paritair comité voor de sector van de federale gezondheidszorg (PC 330). Er werd onderhandeld over het cruciale punt van de gelijkschakeling van het barema van de zorgkundigen met baremaschaal 1/35. Uit deze ontmoeting vloeide helaas geen akkoord voort. De werkgevers (meer bepaald werkgeversfederatie SANTHEA) verkozen klaarblijkelijk om de 14,2 miljoen extra financiering die de regering bereid was toe te kennen voor de uitvoering van deze langverwachte maatregel naast zich neer te leggen. 

Lees het vervolg op de website van BBTK Social Profit 

* artikel op HLN.be 

* artikel op de website van CNE Non Marchand

donderdag 3 oktober 2013

FAX: Staking federale sectoren Gezondheidszorg op 8 oktober afgeblazen door voorakkoord

Op 2 oktober vond er een buitengewone vergadering van het Paritair Comité 330 plaats naar aanleiding van de acties van BBTK-SETCa en CNE op 24 september én uiteraard de stakingsdreiging op 8 oktober.

Deze onderhandelingen van de laatste kans eindigden in een positief voorakkoord. Dit voorakkoord is reeds getekend door alle werkgeversfederaties en vakbonden behalve BBTK-SETCa die tijdens dit schrijven nog bezig is met de consultatie van de afdelingen maar hier lijkt dit ook geen probleem te geven: de Vlaamse afdelingen, Brussel-Halle-Vilvoorde en Charleroi gaven reeds hun fiat. 

PERSBERICHT BBTK-SETCa

Sociaal akkoord in zicht in de sector van de gezondheidszorg:

De BBTK schort de stakingsacties op

Na een maandenlange blokkering in het paritair comité van de gezondheidszorg (PC 330) komt nu een sociaal akkoord in zicht. Na een ultieme onderhandelingsronde van 13 uur zijn de sociale gesprekspartners tot een akkoord gekomen. En dat enkele dagen vóór de algemene stakingsdag die was aangekondigd voor 8 oktober. Het akkoord heeft betrekking op de ondertekening van 4 CAO's: brugpensioen 58 jaar en brugpensioen 56 jaar, tijdskrediet, opleiding.

Een ander groot struikelblok was de algemene invoering van het barema 1.35 voor alle zorgkundigen. Ook hier was het vooruitzicht van een aanvullende financiering zoals aangekondigd door het kabinet van Minister Onkelinx doorslaggevend om een protocolakkoord te sluiten. Het zal op de vergadering van het paritair comité van 14 oktober in een CAO moeten worden omgezet.

Het is duidelijk dat zowel het dreigement van de staking, de druk in de instellingen en op de werkgeversfederaties en het vooruitzicht van een aanvullende financiering tot dit akkoord hebben geleid.

Hoewel de BBTK zich tevreden toont over de evolutie van de situatie, wachten wij toch tot alle CAO's ondertekend zijn, ook deze voor het barema van de zorgkundigen, alvorens de stakingsacties af te blazen. De acties worden evenwel opgeschort tot 14 oktober.

BERICHT WITTEWOEDE.BE (LBC)

LBC-NVK bereikt akkoord over alle hangende dossiers federale zorgsector

Maandenlang blokkeerden een aantal werkgeversorganisaties het sociaal overleg in de federale zorgsector. Daardoor konden een aantal collectieve arbeidsovereenkomsten niet worden afgesloten.
Vannacht slaagde de LBC-NVK er toch in om na urenlange onderhandelingen een akkoord over alle hangende dossiers te bereiken. De actie van dinsdag 8 oktober gaat niet door.

De LBC-NVK is blij dat er eindelijk een doorbraak kwam in het sociaal overleg voor de zorgsector. Ook in moeilijke tijden zijn sociaal onderhandelde afspraken voor alle werknemers meer dan ooit noodzakelijk.

De federale zorgsector bestaat uit de sector van de ziekenhuizen, de ouderenzorg, de thuisverpleging, de revalidatiecentra en de sector van de gezondheidsinstellingen, labo's en preventiediensten

Reactie Polsslag:

De teneur van het LBC-bericht doet ons toch lichtjes de wenkbrauwen fronsen: LBC was niet betrokken bij de acties (zie afbeelding boven) voorafgaande aan het voorakkoord (1). Hopelijk verloopt het overleg tussen de verschillende vakbonden met betrekking tot acties in de toekomst wat vlotter ...

(1) Uitgezonderd de moedige 5 LBC'ers zonder paardenkop gedurende een kwartiertje aan de zetel van Santhea op 24 september. Zo zouden er meer moeten zijn ...