Federale Gezondheidssectoren: wachten op Godot ...

De Vlaamse sectoren zitten volop in onderhandelingen en hebben via acties al een aanzienlijke verhoging van het budget voor het meerjarenakkoord kunnen afdwingen. In de federale sectoren is "het wachten op Godot."

Wij publiceren hieronder de tekst van een brief (26 april 2011) van het gemeenschappelijk vakbondsfront Federale Gezondheidssectoren aan premier Leterme:

Mijnheer de Eerste Minister,

Betreft: Sociaal meerjarenakkoord voor de federale gezondheidssectoren;

In februari 2010 heeft het gemeenschappelijk vakbondsfront U de eisenbundel van de werknemers uit de federale gezondheidssectoren overgemaakt met als doel een nieuwe meerjarenakkoord te onderhandelen en aldus de continuïteit te verzekeren van de sociale akkoorden van 2000 en 2005.

In 2011 hebben de sociale partners een zogenaamd "mini-akkoord" gesloten voor de duurtijd van slechts één jaar. De sociale partners hebben daarin aanvaard voorrang te geven aan de creatie van tewerkstelling. Dit "mini-akkoord" beantwoordt echter op diverse punten geenszins aan de legitieme verwachtingen van de werknemers uit de federale gezondheidssectoren.

Het gemeenschappelijk vakbondsfront wenst een onderhoud met U om de stand van zaken in het dossier op te maken, alsook U te vragen om de bevoegde ministers de mogelijkheid te geven om de aangevatte werkzaamheden verder te zetten en een onderhandelingskalender te bepalen.

U reeds dankend voor een spoedig antwoord, verblijven wij met hoogachting,

Het gemeenschappelijk vakbondsfront,
LBC,CNE,ACLVB,CGSLB,BBTK-SETCa,AC-CG

Staking UZ Gent een succes!

Verklaring van het gemeenschappelijk vakbondsfront UZ Gent (18/05/2011):

Om te beginnen danken we iedereen om er een geslaagde actiedag van te maken! Op ons piket waren ruim 250 man aanwezig, en te zien aan het aantal officiële opvorderingen, was de stakingsbereidheid groot. De actiebereidheid was dermate groot dat het personeel van 2K6 deze namiddag spontaan het werk neerlegde om ook in actie te gaan. Morgen start het overleg met de directie opnieuw. De stakingsaanzegging blijft intussen van kracht!! Indien het opnieuw op te starten overleg alweer op niets uitdraait, dan staan we er opnieuw. En dan gaan we wél de nadruk leggen op het onderscheid tussen een "opvordering" en een "toegangsdocument". Het feit dat de directie 100'en mensen een vals document heeft laten ondertekenen heeft veel kwaad bloed gezet, en zal zeker nog een vervolg krijgen.

Het solidariteitspamflet van Polsslag dat ter plaatse werd uitgedeeld, vind je hier in PDF
Reportages op het VRT nieuws:
reportage 1
reportage 2
reportage 3

NATIONALE BETOGING 9 juni van alle sectoren van de non/social profit

NATIONALE BETOGING
alle sectoren van de non/social profit
9 juni om 10u30
Brussel Noordstation

pamflet LBC
pamflet ABVV Vlaamse sectoren
pamflet BBTK federale sectoren
affiche ABVV Social Profit
pamflet ACLVB

Naar aloude traditie is er geen materiaal in gemeenschappelijk vakbondsfront langs nederlandstalige zijde maar wel langs franstalige zijde. Dit geldt ook voor het pamflet waarvan er 4 versies bestaan afhankelijk van de sector.

Klik op de afbeelding voor grotere versie.

Woensdag 18 mei: 24-urenstaking in UZ Gent!

Tekst vanop de websites van zowel ACOD UZ Gent en ACV Openbare Diensten UZ Gent

Waarom wordt er gestaakt?
Trop is te véél!!!

Nooit eerder in de geschiedenis van het UZ Gent is het gebeurd dat:

‐De vakorganisaties 2 x op rij het BOC uit protest zijn verlaten omwille van het niet krijgen van essentiële informatie & het lang aanslepen van zware personeelsproblematiek (o.a. 2K6, poli oftalmologie,5K12A, cluster 1…)

‐De vakorganisaties 2 x op heel korte termijn een stakingsaanzegging hebben ingediend omwille van zware personeelsproblematiek op bepaalde afdelingen.

De problemen in de catering blijven al bijna 2 jaar aanslepen!!!

Poli’s moeten blijven in overdrive werken!!!

Vakorganisaties worden in hun basisrechten geraakt!!!

Meer dan ooit hebben wij het gevoel dat het bij mooie woorden (en een mooie verpakking) zal blijven!!! Er zijn geen keiharde garanties!!! Als voorbeeld: de centrale mobiele equipe die operationeel zou zijn per 1 mei volgens het afgesloten protocol!!!

En wat zal het volgende zijn???

Het is nu of nooit!!!

Wees vandaag solidair met je ploeterende collega’s om morgen niet in dezelfde situatie te raken.

Meer info:
Pamflet gemeenschappelijk vakbondsfront (GVF) van 12 mei: CENSUUR ????
Pamflet GVF van 9 mei: Directie heeft het nog steeds niet begrepen…
Pamflet GVF van 4 mei: Directie laat u “rustig” verder ploeteren!
Persbericht 4 mei

Nationaal Congres BBTK Social Profit op 13 mei: solidariteitsboodschap met de stakers van Charité (Berlijn)

Op 13 mei had het nationaal congres van BBTK Social Profit plaats in Brussel. De voormiddag werd afgesloten door Bart Van der Biest met een toelichting van een solidariteitsboodschap voor de stakers van het Berlijnse Charité ziekenhuis dat een voorbeeld is van hoe een efficiënte staking kan georganiseerd worden in een ziekenhuis. Onder kan je de speech lezen én de solidariteitsboodschap die naar de Duitse collega's wordt opgestuurd.

Solidariteit met de werknemers van Charité en CFM (Berlijn)

Ter info voor de congresgangers:

Men zegt wel eens dat bij de Duitse arbeidersbeweging alvorens een perron in een station te bezetten de militanten eerst braaf allen een ticket gaan kopen. Hopelijk krijgen jullie na mijn uiteenzetting een andere kijk op deze ironisch-surrealistische visie op de “Deutsche Gründlichkeit.”

Vanaf maandag 2 mei startte een staking in het Charité in Berlijn , met ongeveer 13.000 werknemers één van de grootste universitaire ziekenhuizen in Europa. Op 15 maart had er reeds een goed opgevolgde waarschuwingsstaking plaats. Een meerderheid van 92,9% van het personeel stemde voor een staking van onbepaalde duur vanaf 2 mei.

Waarom?
Het gemiddeld loon van een Charité-werknemer ligt 14% lager dan op nationaal vlak. Een verpleegkundige in dit ziekenhuis verdient gemiddeld 2300 tot 2400 Euro bruto. Vandaar o.a. de looneis van 300 Euro extra per maand voor elke werknemer. Verder bestaan er ook nog steeds (loon)discriminaties tussen werknemers uit het Westen en het Oosten. In het Charité wordt men ook geconfronteerd met loondumping via onderaanneming. Zo werken er rond de 2500 werknemers in het CFM (Charité Facility Management) aan uurlonen die variëren tussen de 5 en de 7 Euro. CFM verzorgt verschillende logistieke taken in het ziekenhuis. Bij CFM bestaat er geen enkele vorm van collectief loonakkoord en dient elke werknemer individueel te onderhandelen over zijn loon, met alle gevolgen van dien.

Vanaf 6 mei werd de staking voor de werknemers van Charité (tijdelijk) opgeschort na een nieuw voorstel van de directie om verder te onderhandelen, inclusief deadline en strenge voorwaarden vanwege de directie. Vrijdagochtend 6 mei werd het nieuwe voorstel vrijgegeven en tegen ’s middags moest de directie een antwoord hebben. Bij een positief antwoord diende het werk hervat te worden, bij een negatief antwoord zou men terug van een blanco papier vertrekken.

De staking bij het dochterbedrijf CFM wordt echter verdergezet aangezien er nog geen enkele reactie van werkgeverszijde is geweest sinds het begin van de staking behalve het bedreigen van stakers met ontslag. Ook weigert de directie van CFM in een minimumbezetting te voorzien voor noodgevallen, nochtans aangeboden door Ver.di, de vakbond, om dit op zich te nemen. In tegendeel; CFM zet werknemers in van andere campussen en diensten, inclusief werknemers van buiten het bedrijf. Met andere woorden: een staking breken in de goede oude stijl.

Op maandag 9 mei staakten 600 personeelsleden van CFM ondanks de allesbehalve gunstige situatie en werden er voor de rest van de week acties gepland. Vandaag is er een betoging aan de Partijdag van de SPD die samen met Die Linke de zogezegde Berlijnse rood-rode coalitie vormt. CFM is voor 51% in handen van de Berlijnse overheid.

Zoals reeds vermeld legden de onderhandelaars van Ver.di het verbeterde aanbod van de werkgevers van Charité voor aan de stakers onder een enorme tijdsdruk. Er werd beslist om (voorlopig) terug aan de slag te gaan omdat de nieuwe basis van onderhandelen als voldoende werd gekwalificeerd. De directie gaat akkoord om een einde te maken aan de (loon)discriminaties tussen werknemers van het Oosten en het Westen. Verder wil men vanaf juli 2011 overgaan tot een maandelijkse loonsverhoging van 150 Euro, vanaf juli 2012 tot 200 Euro (150 + 50) per maand en tenslotte daarna een procentuele stijging verdeeld tot eind 2015 die uiteindelijk moet overeenkomen met het nationaal loonniveau dat rond de 300 Euro boven het huidige loon ligt. Indien de verdere onderhandelingen niet het gewenste resultaat geven, zullen de werknemers niet aarzelen om terug in staking te gaan.

Enkele cijfers van de eerste week staking (2 tot 6 mei):
* 1514 lege of gesloten bedden op 5 mei (van de 3200)
* grote betoging met 2500 werknemers door Berlijn (3 mei)
* dagelijks ongeveer 2000 stakers
* een financieel verlies voor het ziekenhuis van 1 miljoen Euro per stakingsdag. Alleen al de sluiting van 60 van de 70 OK-zalen zorgde voor een dagelijks verlies van 500.000 Euro.

Solidariteitsboodschap
De deelnemers van het nationaal congres van BBTK-SETCa Gezondheidszorg/ Social Profit, bijeengekomen op 13 mei in Brussel, wensen hun solidariteit uit te drukken met de strijd van de werknemers van Charité én CFM voor betere lonen en arbeidsomstandigheden. Uit de praktijk weten we dat het allesbehalve vanzelfsprekend is om een langdurige staking in een ziekenhuis te organiseren maar we willen jullie alvast feliciteren met jullie prestatie. Een extra aanmoediging willen we overmaken aan de collega’s van CFM die ondanks moeilijke omstandigheden hun tweede stakingsweek ingegaan zijn.

We wensen jullie nog veel geluk voor een succesvolle strijd en hopen dat vakbondsmilitanten internationaal van jullie ervaringen kunnen leren.

Eén vinger kan men breken, vijf vingers maken een vuist! Of zoals het motto van onze vakbond: Samen sterk!

In het Duits:

Solidaritätsbezeugung

Die Teilnehmer am nationalen Kongress der BBTK-SETCa Gesundheitswesen (den 13. Mai, Brüssel) wünschen ihre Solidarität mit dem Kampf der Arbeitnehmer von Charité und CFM für bessere Löhne und Arbeitsbedingungen zu bekunden. Aus der Praxis wissen wir, dass es keineswegs einfach ist, um einen langwierigen Streik im Krankenhaus zu organisieren, aber wir wollen euch schon zu eurer Leistung gratulieren. Eine zusätzliche Ermutigung übermitteln wir den Kollegen von CFM, die trotz schwierigen Umständen in ihre zweite Streikwoche getreten sind.

Wir wünschen euch noch viel Glück für einen erfolgreichen Kampf und hoffen, dass Gewerkschaftsmilitanten weltweit aus euren Erfahrungen lernen können.

Einen Finger kann man brechen, fünf Finger machen eine Faust! Oder wie dass Motto unserer Gewerkschaft sagt: zusammen stark!

Update staking Charité Berlijn (2)

Vrijdag werd de staking voor de werknemers van Charité afgeblazen na een nieuw voorstel van de directie. De staking bij het dochterbedrijf CFM (Charité Facility Management) wordt echter verdergezet aangezien er nog geen enkele reactie van werkgeverszijde is geweest sinds het begin van de staking behalve het bedreigen van stakers met ontslag.

Vandaag (maandag 9 mei) staakten 600 personeelsleden van de ongeveer 2500 CFM-werknemers ondanks de allesbehalve gunstige situatie en is het de bedoeling de staking in CFM verder uit te breiden.

Vrijdag legden de onderhandelaars van Ver.di het verbeterde aanbod van de werkgevers van Charité voor aan de stakers. Dit was het resultaat van 14 uren onderhandelen. Er werd beslist om terug aan de slag te gaan omdat de nieuwe basis van onderhandelen als voldoende werd gekwalificeerd om de staking op te schorten maar tegelijkertijd de onderhandelingen verder te zetten.

De directie ging akkoord om een einde te maken aan de discriminatie tussen werknemers van het Oosten en het Westen. Verder wil men in 2011 overgaan tot een maandelijkse loonsverhoging van 150 Euro, in 2012 tot 200 Euro per maand en tenslotte tot 2014 een procentuele stijging die uiteindelijk moet overeenkomen met het nationaal loonniveau dat rond de 300 Euro boven het huidige loon ligt.

De vakbond wil verder onderhandelen om het ritme van de gelijkschakeling met het nationaal loonniveau nog te versnellen en heeft nog niets ondertekend.

Enkele cijfers van de weeklange staking in het Charité:
* 1514 van de 3200 bedden gesloten/leeg
* dagelijks 2000 stakers
* een financieel verlies voor het ziekenhuis van 1 miljoen Euro per stakingsdag. Alleen al het verlies door de sluiting van de OK-zalen bedroeg 500.000 Euro per dag.

Onder reportage op STREIK.TV over de raadpleging van de stakers op vrijdag 6 maart over het vernieuwde voorstel van de Charité-werkgevers.

Update staking Charité Berlijn

Gisteren ging er een grote betoging door van het personeel met 2500 deelnemers (zie reportage TV. Berlin) Een 400-tal bedden waren gesloten, maar 10 van de 70 OK-zalen open. Meer dan 60 diensten zijn (gedeeltelijk) gesloten.

Vandaag om 14 uur had er een eerste gesprek plaats met de werkgevers maar de staking werd ondertussen verdergezet. Volgens de werkgevers bedraagt de financiële schade van de staking minstens een half miljoen Euro per dag. Om aan het eisenpakket van de vakbond tegemoet te komen is 36 miljoen Euro nodig. Iemand met gezond verstand kan beginnen rekenen ...

Onder een reportage van "STREIK.TV" over de betoging van dinsdag.

Solidariteitsboodschap voor de stakers van het grootste universitair ziekenhuis in Europa: Charité in Berlijn

Vanaf maandag 2 mei startte een staking in het Charité in Berlijn , met zijn 13.000 werknemers één van de grootste universitaire ziekenhuizen in Europa. Op 15 maart had er reeds een goed opgevolgde waarschuwingsstaking plaats. Een overweldigende meerderheid van 92,9% van het personeel stemde voor de staking tot de finish vanaf 2 mei.

Het gemiddeld loon van een Charité-werknemer ligt 14% lager in vergelijking met gelijkaardige ziekenhuizen in de openbare diensten. Een verpleegkundige in het Charité ziekenhuis verdient gemiddeld 2300 tot 2400 Euro bruto. Vandaar o.a. de looneis van 300 Euro extra per maand voor elke werknemer. Verder is er ook nog de loondiscriminatie (tot 20%) tussen werknemers uit het Westen en het Oosten: meer dan 20 jaar na de val van de muur... In Duitsland kent men ook het fenomeen van onderaanneming in de ziekenhuizen om de lonen te drukken. Zo werken er rond de 2500 werknemers in het CFM (Charité Facility Management) aan 5,5 Euro per uur. De directie van CFM bedreigt haar werknemers met ontslag indien zij deelnemen aan de staking van de werknemers van Charité.

In 2006 had er ook een langdurige staking plaats en toen werd er vanuit België eveneens een solidariteitsboodschap naar de stakers gestuurd: “Solidariteitsboodschap van Belgische syndicalisten met de Charité-stakers”

Een sleutelmilitant van BBTK gezondheidszorg stuurde dit weekend in naam van de medewerkers van Polsslag een solidariteitsboodschap naar Carsten Becker, de voorzitter van de vakbond Ver.di van het Charité ziekenhuis. De boodschap, die kort verwijst naar de situatie in België, is in het Engels opgesteld aangezien niemand onder ons voldoende beslagen is in het Duits. De solidariteitsboodschap kan je hier onder lezen.

Wil je ook een solidariteitsboodschap sturen? Het emailadres: carsten.becker [at] verdi-berlin.de
Gelieve ook een kopie te sturen naar polsslag[at]socialisme.be

Heel wat info (in het Duits uiteraard!) vind je op de website van Ver.di Charité

Verschillende artikels (een gedetailleerd verslag per dag en pamfletten) over de staking vind je ook op sozialismus.info (Duitse zusterwebsite van socialisme.be) onder het thema: "Krankenhäuser für alle statt Profitmedizin für wenige"

Solidariteitsboodschap 30/04/2011:

Dear workers of the Charité Hospital,

We have heard about your strike through the comrades of SAV – Sozialistische Alternative.

We send you our full support for your struggle for higher wages and better working conditions, as we here in Belgium are involved in a long struggle for a new multiannual national collective agreement for the whole healthcare sector but that is refused with the excuse that we have no government with full powers for nearly a year. We have heard that your colleagues from Charité Facility Management were threatened with redundancy if they took part in the strike for a collective agreement and better working conditions at the Charité.

This attack on the right to strike is an attack on all working people. Only if we stand firm in solidarity will we be able to defend ourselves from such attacks. Throughout Europe governments and the bosses are preparing for our fight backs against wage cuts and austerity measures. Italy, Spain, France: everywhere we see attacks on the right of workers to strike. Such attacks have to be met by common action and support.

It is the workers who produce the value, who care for the patients, who maintain society. If we stand together in solidarity, if we do not let them disunite us, we are a force that cannot be ignored by the employers. One finger can be broken. Five fingers make a fist.

We wish you good luck for a successful struggle, and hope that your experiences will benefit trade unionists internationally.

Yours in solidarity,
“Polsslag”; blog and journal of combative and critical trade union activists in the healthcare and non-profit sector, Belgium

Gehandicapten moeten eigen gebouwen financieren. Van sociale zekerheid tot liefdadigheid

artikel uit "de Linkse Socialist", nr 303 april 2011

De overheid beweert niet in staat te zijn om de middelen voor de nodige gebouwen in de welzijnssector te voorzien. Er wordt een oproep gedaan aan private investeerders om deel te nemen aan financiële constructies. De gehandicapten moeten maar zelf investeren in hun gebouwen. Toen de banken in de financiële problemen kwamen, werd een andere redenering gevolgd. Toen werd op geen miljard meer of minder gekeken en moesten de bankiers niet zelf betalen.

In de welzijnssector zijn er al jarenlang aanhoudende tekorten. Er wordt niet geïnvesteerd in personeel en al evenmin in infrastructuur. Het resultaat is ontevreden personeel en een gebrek aan gebouwen. Nu stelt de overheid dat er onvoldoende middelen zijn om te investeren in gebouwen. Daarom wordt een oproep gedaan aan private investeerders. Er wordt niet zozeer gemikt op bouwbedrijven voor een PPS-project zoals in het onderwijs. Dergelijke projecten in het onderwijs zullen de gemeenschap de komende jaren heel wat kosten. De private investeerders betalen nu een deel van de bouwkosten, maar krijgen dit ruimschoots terug betaald. Resultaat: tevreden aandeelhouders en een lege gemeenschapskas. Voor de gehandicaptensector wordt vooral gekeken naar de gehandicapten zelf en naar religieuze organisaties.

Minister Vandeurzen (CD&V) verklaarde: “We moeten innovatie middelen zoeken zodat de overheid zich kan concentreren op haar kerntaak: de concrete welzijnsdienstverlening.” Er wordt gedacht aan vzw’s en religieuze organisaties, aan ouders, vrienden en familieleden van de gehandicapten en aan gehandicapten zelf.

Het idee van sociale zekerheid is dat de gemeenschap op basis van bijdragen (waarbij de sterkste schouders het meeste bijdragen) algemene dienstverlening aanbiedt aan wie dit nodig heeft. Het afwentelen van een deel van de kosten naar private instellingen of gewoon personen maakt dat de zorgverstrekking aan mensen met een handicap in de toekomst steeds meer afhankelijk zal worden van de welwillendheid van rijke geldschieters die bij wijze van liefdadigheid gebouwen schenken. Een dergelijke manier van financieren is niet uitzonderlijk in de VS. Het zorgt voor de ontwikkeling van enerzijds een aantal prestigieuze instellingen voor wie van rijke afkomst is, en anderzijds erbarmelijke voorzieningen voor de overgrote meerderheid.

De overheid beweert geen middelen te hebben, maar voor fiscale cadeaus aan de grote bedrijven is er wel ruimte. Om de banken te redden, zijn er miljarden beschikbaar. Maar de begeleiding van mensen met een beperking, dat is geen prioriteit en dus moeten deze mensen of hun sociale omgeving er maar voor opdraaien. Wij verzetten ons tegen een sociale sector waarin liefdadigheid in de plaats van algemene dienstverlening komt.

Geen schoolsport in Vlaanderen

In 2010 werd Stichting Vlaamse Schoolsport een privé-organisatie die deel uitmaakt van de socio-culturele sector. De afgelopen maanden is er intensief onderhandeld om de loon- en arbeidsvoorwaarden gelijk te stellen met de andere organisaties binnen de sector. De directie weigert ieder voorstel tot akkoord. De personeelsleden zijn deze respectloze houding beu en staakten woensdag 6 april.

Stichting Vlaamse Schoolsport organiseert sportactiviteiten voor de schoolgaande jeugd en dit in alle Vlaamse provincies. Er werken een zeventigtal personeelsleden. Tot vorig jaar was de stichting een onderwijsorganisatie. Nu maakt ze, als socio-culturele organisatie, deel uit van de Non-Profit. De werknemers hebben dus recht op dezelfde loon- en arbeidsvoorwaarden als de andere werknemers in de sector. De directie denkt hier ietwat anders over.

Door een eigen organisatie te worden, los van het onderwijs, hoopte het personeel een stem te krijgen en op een constructieve manier mee te kunnen werken aan de integratie van de organisatie binnen het nieuwe paritair comité. Sinds de overheveling hebben de werknemers recht op een eigen vakbondsafvaardiging. De directie trekt de legitimiteit van de syndicaal afgevaardigden echter in twijfel. Ze weigeren de syndicaal afgevaardigden te erkennen als vertegenwoordigers van het personeel. Wanneer er onderhandeld wordt over een akkoord, dan zijn de voorstellen van de directie eenzijdig ‘te nemen of te laten’.

Terwijl de Stichting Vlaamse Schoolsport ervoor strijdt om een gelijkwaardige organisatie te worden binnen de socio-culturele sector, strijden hun collega’s uit andere organisaties voor hun behoud aan middelen. In de herfst van 2010 kondigde Vlaams minister van cultuur Schauvliege felle besparingen aan binnen het socio-culturele werk. Sinds januari van dit jaar beschikken de volkshogescholen van Vormingplus over 25% minder middelen dan de jaren voordien. Daarnaast heeft de regering van Kris Peeters (CD&V) de opleidingscheques geschrapt voor niet-arbeidsmarktgerichte opleidingen. Vlaams minister van begroting Muyters van zijn kant is dan weer van plan om de DAC-statuten te schrappen. Tot zover de warme samenleving waar Peeters het over had in zijn Septemberverklaring. Warm voor investeerders, aandeelhouders en banken. Een ijskoude realiteit voor alle anderen.

De onrust binnen heel de socio-culturele sector neemt hand over hand toe. Vele verenigingen en organisaties staan tot aan de lippen in het water. Er dreigen honderden ontslagen te vallen zonder enige vorm van serieus overleg. Hopelijk houden de vakbonden van de Non-Profit woord en gaan ze voor een meerjarenakkoord voor iedereen of voor geen akkoord. Zoniet dreigt er een sociaal bloedbad.

Met 15.000 in Brussel!

De afwezigen op de betoging van de non/social profit vandaag (29 maart 2011) hadden groot ongelijk; hopelijk zijn ze er de volgende keer wél bij!

Op de betoging werd deze Polsslag verspreid.

Verslagen en foto's:
* socialisme.be
* dewereldmorgen.be
* dewereldmorgen.be 2
* wittewoede.be
* abvv.be
* sap-rood.be
* pvda.be

tekst Polsslagpamflet voor de betoging van 29 maart 2011

Regering(en) van “weglopende zaken” wakker schudden!
Een uitgewerkt ACTIEPLAN is nodig!

Ondanks het eeuwige excuus van een federale regering in lopende zaken werd er toch een budget van 50 miljoen Euro vrijgemaakt voor de federale sectoren voor 2011. Dit “mini-akkoord” heeft om meerdere redenen zijn naam niet gestolen. Het mini-akkoord is een zoethouder in afwachting van een regering met volledige bevoegdheden die over een meerjarenakkoord zou kunnen onderhandelen.

Echter plots zal deze regering met “beperkte bevoegdheden” overgaan tot de opmaak van een begroting voor 2012. Besparen, oorlog voeren in Libië, begrotingen opmaken, een interprofessioneel akkoord (IPA) doorduwen tegen de wil van de meerderheid van de werknemers ... Deze regering gedraagt zich steeds meer als een “volwaardige” regering. Gaat men het traditionele meerjarenakoord opsplitsen in meerdere “mini-1-jaarakkoordjes?” Een mens zou het op de duur gaan denken.

De vermaarde Belgische salamitechniek dreigt voor de federale sectoren én dat is allesbehalve positief voor de werknemers en de gebruikers. Zo een scenario zou ongetwijfeld een negatieve invloed hebben op de mobilisatiekracht van de sector en daarmee ook de grootte van de afgedwongen budgetten. Niemand kan voorspellen of er in de nabije toekomst wel een nieuwe stabiele federale regering komt ...

Alles wat ons verdeelt, maakt ons zwakker.

De politieke spelletjes die mogelijk gemaakt worden door de “verschillende snelheden” (stilstand en achteruitgang eerder) in de onderhandelingen op federaal en regionaal vlak zorgen ook voor verdeeldheid in het vakbondsfront. Het gemeenschappelijk vakbondsfront dat bestaat in de Vlaamse sectoren voor deze actie, bestaat echter niet op federaal vlak. Zo heeft BBTK-SETCa géén nationaal ordewoord gegeven om in de ziekenhuizen e.d. te mobiliseren voor deze betoging van 29 maart. Door een “kunstgreep” zal BBTK echter wel aanwezig zijn met de federale sectoren: elke Vlaamse BBTK afdeling én BBTK-SETCa BHV roepen op vraag van de basis apart op voor de federale sectoren ... De onenigheid tussen ABVV en ACV over het IPA, de aparte acties tegen de Europese top in Brussel én de komende sociale verkiezingen in 2012 zetten een gemeenschappelijk vakbondsfront danig onder druk. Een noodzakelijke grootschalige mobilisatie van zowel de federale als de regionale (Vlaamse e.d.) sectoren wordt zo alleen maar complexer. En van deze verdeeldheid zijn de werknemers de dupe. Op 8 juni 2010 kwamen alle sectoren van de non/social profit massaal in Brussel op straat. Ongeveer 15.000 betogers kwamen opdagen, een duidelijk bewijs dat we samen sterker staan.

Naar het voorbeeld van de stakingen in de Vlaamse gehandicaptensector!

In januari stak het personeel van de Broeders Van Liefde het vuur aan de lont met maandelijkse stakingen. De staking liet zien dat het hen menens was. Meer dan 90% van het personeel staakte. In sommige regio's moest de provinciegouverneur personeel opvorderen om aan de minimumbezetting te komen. Directe aanleiding voor de staking was het aanslepende personeelstekort in de sector. De Vlaamse gehandicaptensector moest het immers doen met een personeelsnorm van 80% om het werk op te vangen van een personeelsomkadering van 100%.

Al meer dan 25 jaar slepen de problemen van onderbezetting in de gehandicaptensector aan. In 1983 werd de wettelijk voorziene personeelsomkadering bevroren. Sindsdien raakten de instellingen helemaal vol en werd de problematiek van de doelgroepen een stuk complexer, maar extra personeel hiervoor kwam er nooit. De toen ingevoerde personeelsstop was tot voor kort gehandhaafd, waardoor er gemiddeld een vijfde personeel te kort is. Concreet komt dit neer op een tekort van 2200 voltijdse personeelsleden. In 2009 beloofde de toenmalige Vlaamse minister van Welzijn Vanackere (CD&V) 500 extra banen. Zo zouden de instellingen aan een gemiddelde bezetting komen van 87%. Van deze belofte kwam echter zo goed als niks in huis. Zijn opvolger, Vandeurzen (CD&V), maakte op zijn beurt bekend dat hij voor 84 extra jobs zou zorgen dit jaar. De reële dreiging van een escalatie van de acties, zowel in omvang, spreiding en regelmaat deed Vandeurzen uiteindelijk zwichten. Op 21 februari werd er een protocol-akkoord getekend voor het vrijmaken van een budget (25 miljoen Euro) voor 500 (VTE) bijkomende jobs, voor de periode 2011-2014. Dit blijft natuurlijk ver onder de benodigde 2200 maar zonder die acties was het wellicht noppes en een schouderklopje geweest.

De Vlaamse regering lacht ... met de non/social profit!

Laat ze GROEN lachen en ROOD van colère aanlopen door een UITGEWERKT ACTIEPLAN !

24-urenstaking CTR (Brussel) op 15 maart

Stakingsactie bij het Centrum voor Traumatologie en Revalidatie (CTR) aan het Brugmannziekenhuis

version en français ici

Enkele weken geleden stemde het personeel van het CTR met meer dan 90% voor een stakingsdag. Het zorgpersoneel had er meer dan genoeg van en zette de vakbondsafgevaardigden aan om een stakingsactie te organiseren. Het argument dat doorgaans wordt gebruikt om niet tot werkonderbrekingen over te gaan in de zorgsector, de belangen van de patiënten, is nu net het centrale motief in de mobilisaties.

Dinsdag 15 maart werd bij het CTR gestaakt. Het ging het personeel niet om de loonsvoorwaarden. “We slagen er niet meer in om onze taken correct te vervullen”, legt een personeelslid uit. “We hebben te weinig personeel en het zijn de patiënten die daar onder lijden. We eisen geen loonsverhogingen of premies met deze actie, ook al ondersteunen we uiteraard eisen daaromtrent in de sector. Met deze actie eisen we gewoon respect voor de patiënten en een degelijke zorg. Dat stond lange tijd centraal in onze instelling. Nu zit het personeel op het tandvlees en de directie wil niet luisteren.”

Een tiental patiënten zijn aanwezig op het piket om hun solidariteit te tonen. Ze zijn er in hun rolstoel. Er zijn zowat 100 patiënten in het CTR, allemaal mensen die een zwaar trauma hebben opgelopen. De patiënten bleven de hele dag aan het piket en ze waren niet gekomen om te zwijgen. “Solidariteit met onze verplegers! Meer personeel!”, riepen ze.

Rond 6u30 ’s ochtends waren er al een 15-tal personeelsleden aanwezig voor de poorten van het CTR. Ondanks het feit dat CTR een privé-ziekenhuis is, kwamen drie ACOD-delegees van het (openbare) Brugmann-ziekenhuis hun solidariteit betuigen. Verder waren er ook 8 BBTK-delegees van St.-Luc en evenveel BBTK-delegees van het ziekenhuis Erasmus, de hoofdafgevaardigde van BBTK in CHIREC (fusie van Edith Cavelle met andere ziekenhuizen) en twee secretarissen van de sector social profit BBTK Brussel-Halle-Vilvoorde.

Er werden affiches opgehangen met een duidelijke boodschap: “Wij willen een echt project voor deze instelling, een degelijk centrum met degelijke middelen, een veilige zorgomgeving voor de patiënten,…”

Het personeel was vastberaden en strijdbaar met een duidelijke boodschap die bovendien op een scherpe wijze werd gebracht. Sommige ABVV-leiders kunnen daar nog iets van leren. Ze zouden hier op het terrein wellicht meer geleerd hebben over de realiteit dan in hun commissies en werkgroepen. Het personeel van het CTR heeft het goede voorbeeld gegeven.

Onder de TV-reportage op Télébruxelles (avondnieuws 15/03/2011):



Foto's:

NATIONALE BETOGING 29 maart!

Nationale betoging Non/Social Profit
Vlaamse én Federale sectoren

Dinsdag 29 maart om 10u30
Koning Albert 2 laan (vlakbij Noordstation)
Brussel

Oproep LBC vind je hier.
Oproep van BBTK (ABVV bedienden) hier
Oproep van de Algemene Centrale (ABVV arbeiders) hier

Federale sectoren van de gezondheidszorg: Het mini-akkoord is EINDELIJK ondertekend!

Na lang wachten hebben de onwillige werkgeversfederaties er uiteindelijk mee ingestemd om het sociale mini-akkoord voor de federale sectoren van de gezondheidszorg te ondertekenen.

Lees verder op de nationale website van BBTK Social Profit

Naschrift 28 februari:

Het kaderakkoord is getekend maar nu herbeginnen de werkgevers de gebruikelijke "vertragingscinema", het akkoord moet immers nog in CAO's gegoten worden ... We verwijzen naar de blogspot van BBTK St.-Maria voor het pamflet van BBTK.

Naschrift 7 maart:

De Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO's) betreffende de toeslagen voor onregelmatige prestaties in PC 330 werden op 4 maart 2011 ondertekend. Deze gelden vanaf 1 januari 2011. Ter herinnering: in 2010 waren het enkel de personen "aan het bed van de patiënt" die recht hadden op de extra premies, nu heeft iedereen die deze uren presteert hier recht op.

Actie Gent 21 februari: interview en foto's

Vanmiddag voerden een 400tal werknemers uit de Non/ Social Profit actie tegen het nijpend personeelstekort in de sector. De vakbonden spreken van een personeelstekort van 17 procent in de zorgsector. Het verzet tegen dit aanhoudend personeelstekort startte dit jaar in januari vanuit de werknemers van de Broeders van Liefde, met maandelijkse stakingen. Het is in dat kader dat ook vandaag de betoging in Gent plaats vond. We spraken met Annie Bessems, ACV-delegee in Blijberg.

INTERVIEW

Rond wat wordt er vandaag actie gevoerd?

Deze actie is gericht tegen het tekort aan personeel in onze sector. Er is al jaren een personeelsstop van toepassing, waardoor er geen extra collega's bijkomen. De minister voorziet slechts in ongeveer 80 procent van het benodigde personeel, daardoor is de toenemende werkdruk ondraaglijk geworden.

Aan het einde van de betoging, op de Kouter hebben we 2200 lege stoelen geplaatst, die symboliseren het tekort aan personeel. De minister heeft 500 nieuwe plaatsen beloofd, vooral voor de instellingen waar het personeelstekort het meest dramatisch is, o.a. in de gehandicaptesector. Die beloofde plaatsen werden op de Kouter gesymboliseerd door 500 rode stoelen. Dat is zelfs als die nieuwe jobs er echt komen, uiteraard veel minder dan wij vroegen. Ik kijk dan ook met gemengde gevoelens naar dit akkoord.

Zijn er nog andere acties gepland?

Ja, ook al omdat er niet alleen actie gevoerd wordt rond het personeelstekort, maar ook rond de 13e maand en de te lage lonen in de sector. Het beleid van de Vlaamse regering heeft in de afgelopen periode onze koopkracht sterk aangetast. De belangrijkste actie die nu gepland is, is de non-profit-betoging van 29 maart in Brussel.

Bijkomende info:
De tekst van het protocolakkoord van 21 februari vind je hier.

Meer links
* extra fotoreportage op socialisme.be
* pamflet van Polsslag op de actie vandaag (PDF)
* artikel Het Nieuwsblad "Blijdorp betoogt voor meer middelen"

"mini-akkoord 2011" federale sectoren in gevaar!

Op deze blog zijn we al verschillende keren ingegaan op het "mini-akkoord" (ook wel eens "etappe-akkoord" genoemd) voor de federale sectoren in 2011. Door de spelletjes van sommige werkgeversorganisaties (die in de praktijk reeds geruime tijd de werking van het Paritair Comité 330 lam leggen) dreigt zelfs het schamele budget van 50 miljoen euro verloren te gaan.

Op het Paritair Comité van maandag 14 februari verlieten de vakbonden vroegtijdig de vergadering uit protest tegen het uitblijven van de nodige handtekeningen van bepaalde werkgeversfederaties om het mini-akkoord te bekrachtigen.

Die werkgeversfederaties hadden voor de verandering weer eens geen mandaat om het mini-akkoord voor de gezondheidszorgen te ondertekenen. Deze keer was het excuus dat men zijn instanties nog niet had kunnen raadplegen. De tekst is nochtans al maanden in bespreking en de definitieve versie al gekend sinds begin deze maand.

Daarom stelden de vakbonden een ultimatum aan de werkgevers: tekenen tegen nu vrijdag 18 februari om 11u of eind februari een actie voor hun deur.

We verwijzen hiervoor ook naar het pamflet van LBC

Verslag Uitgebreid Beroepscomité ACOD-AC-BBTK Vlaamse Social Profit 26 januari

Voorstellen Vlaamse regering zijn een belediging voor de Social Profit!

Op woensdag 26 januari had er een uitgebreid beroepscomité plaats van “ABVV Social Profit Vlaamse sectoren” in een overvolle zaal in het ACOD-gebouw in Brussel. Er was maar plaats voor 250 personen waardoor sommigen noodgedwongen moesten blijven rechtstaan. Het bulk van de mobilisatie was op rekening te schrijven van de Algemene Centrale met een 200-tal deelnemers. De week ervoor had reeds de Staten-Generaal van het LBC plaatsgehad om hetzelfde te doen: er werd een overzicht gegeven van wat er allemaal gebeurd is sinds het indienen van de eisenbundel van het gemeenschappelijk vakbondsfront (februari 2010) tot aan de “concrete” voorstellen van de Vlaamse regering nu. We gaan hier niet verder op ingaan maar vewijzen naar de Polsslagkatern van 8 juni en 19 november 2010 en van 26 januari 2011.

Speciaal voor deze vergadering werd de Polsslagkatern van vorige week gerecycleerd in een aangepaste vorm (toevoeging artikel over de staking bij de Broeders van Liefde) en uitgedeeld. De Polsslag werd duidelijk gesmaakt en verscheidene tussenkomsten van verschillende militanten waren gebaseerd op wat ze in de Polsslag gelezen hadden maar wat nog niet aan bod gekomen was in de vergadering. Het presidium kon alleen maar beamen wat er gezegd of gevraagd werd.

Enkele niet-onbelangrijke data

De Vlaamse regering vraagt om een Vlaams Intersectoraal Akkoord te sluiten voor 4 jaar in plaats van 5 jaar aangezien de legislatuur tot in 2014 loopt. De budgetten voor o.a. de koopkrachtverhoging zouden pas vrijgemaakt worden in 2013 ... Een kortere termijn voor het akkoord maar de extra centen worden wel zoveel mogelijk naar later geschoven.

Show me the money!

De regering stelt voor om ongeveer 147 miljoen euro voor het akkoord uit te trekken. In oude Belgische Frank lijkt dit een gigantisch bedrag (afgerond een kleine 6 miljard BEF) maar als we hier wat harde cijfers tegenover stellen, blijkt dat dit een peulschil is.

Die 147,078 miljoen euro wordt als volgt opgedeeld: 87,40 miljoen euro (59,42%) voor het uitbreidingsbeleid (extra personeel), 30,678 miljoen euro (20,86%) voor de kwaliteit en 29 miljoen euro voor de koopkracht (19,72%). Als we dit vergelijken met de bedragen van het vorig akkoord 2005-2010 zit het grootste verschil op het budget voor de koopkracht. En voor alle duidelijkheid: het is minder. Het volledige budget van het vorige akkoord bedroeg 191,5 miljoen euro (inclusief Sociale Maribel) Aan het uitbreidingsbeleid werd 84,65 miljoen euro besteed, aan de kwaliteit 32,15 miljoen euro en tenslotte aan de koopkracht 74,70 miljoen euro. Het verschil voor de enveloppe voor koopkrachtverhoging bedraagt dus 45,7 miljoen euro. Het bedrag in oude BEF laten we de lezer zelf uitrekenen.

In verschillende tussenkomsten van de militanten klaagden zij enerzijds de gulheid van minister-president Peeters aan om de banken en o.a. Opel Antwerpen te redden (Peeters was bereid om 500 miljoen euro in Opel Antwerpen te pompen) en anderzijds de krenterigheid tegenover de Vlaamse social profit waar toch een kleine 100.000 mensen werken. Het geld dat naar de banken ging, werd terecht door een spreker gecatologeerd als regelrechte diefstal.

Het uitbreidingsbeleid

Er komen extra jobs (iets meer dan 2000) maar hierbij is er niets nieuws onder de zon: het is een doorslag van reeds bestaande plannen. De vraag is ook of dat dit genoeg zal zijn om de werkdruk te verlagen, de vergrijzing op te vangen en is het een antwoord op de concrete vraag in de verschillende sectoren? Dit is duidelijk een retorische vraag.

Kwaliteit

Wat het luik “kwaliteit” inhoudt: daar hebben de vakbonden tot nu toe het raden naar. Dit kan van alles betekenen: administratieve vereenvoudiging (waar hebben we dat nog gehoord?), versterking van de omkadering, wijzigingen in de arbeidsorganisatie (bijvoorbeeld functieclassificatie, arbeidsduurvermindering) opleidingen en managementondersteuning en zoverder ...

Koopkracht

Hierboven zijn we er al kort op ingegaan maar om de bedragen een gezicht te geven zullen we de plastische uitdrukking van federaal secretaris Jan-Piet Bauwens herhalen: het voorziene budget komt overeen met een pakje friet ZONDER mayonaise per maand per voltijdse equivalent (VTE). In een sector waar de lonen gemiddeld 15% achterlopen op de andere sectoren kan men bezwaarlijk spreken van een grote stap voorwaarts. In het akkoord van 2005-2010 was er per VTE 998,61 euro voorzien. Verspreid over 5 jaar is dit ook niet echt om naar huis te schrijven maar in het huidig voorstel doet men het dus nog veel slechter: 315,01 euro per VTE. Ondanks de substantiële aangroei van het aantal werknemers met 23% (in 2005: 74 804 VTE, in 2010: 92 061,48 VTE) is het voorziene budget voor koopkrachtverhoging met 61 % van het vorige akkoord afgenomen. Dit zal allicht een Muyteriaanse logica hebben.

De beruchte tweede pensioenpijler

Dit is iets waarvoor ABVV nooit echt vragende partij geweest is aangezien men de voorkeur geeft aan het versterken van de eerste pijler: het wettelijk pensioen. In 2005 werd er gestart met de opbouw van een reserve via een jaarlijkse dotatie met het engagement om in 2010 te starten met minimum 0,6 % van de loonmassa. Het zal waarschijnlijk niet verwonderen dat die 0,6 % niet bereikt is. De jaarlijkse dotatie loopt wel door maar is allesbehalve voldoende.

Waar blijft die 13e maand?

Een oeroude eis van de sector is een volwaardige 13e maand die echter veel weg heeft van het monster van Loch Ness: er wordt veel over gepraat en gespeculeerd maar bestaat niet. Als men volgens een berekening van het ABVV uitgaat van een (karig) brutoloon van 1500 euro dan is er extra 487,5 euro per VTE nodig (375 euro + 30% RSZ) om een volledige 13e maand te verkrijgen. Nu bedraagt de eindejaarspremie 75% van het brutoloon (in ons voorbeeld 1125 euro). Vermenigvuldigd met het totaal aantal VTE’s in de sector geeft dit een totaalbedrag van 44,9 miljoen euro extra. Volgens de werkgevers gaat het zelfs over 100 miljoen euro. De reële kost zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen.

Het vonnis van ABVV Social Profit

Er was niet echt veel discussie nodig opdat de zaal tot een besluit zou komen: de voorstellen van de Vlaamse regering werden resoluut en unaniem afgeschoten als veel te weinig en zelfs een belediging. Dan blijft er natuurlijk maar 1 weg open: dat van de mobilisatie. Er werd verwezen naar de stakingen bij de Broeders van Liefde en verscheidene sprekers vroegen ook naar een geleidelijke opbouw van acties in een echt actieplan met perspectief. Laat ons nu hopen dat de nationale top van LBC met de nodige openheid overlegt met het ABVV want SAMEN STERK!

Opgelet voor het ontwerp- IPA 2011-2012!

We willen ook wijzen op de implicaties van het eventueel uitvoeren van het Interprofessioneel Akkoord (IPA) 2011-2012 voor de Social Profit. Normaal heeft de Social Profit hier weinig mee te maken maar nu is het wel degelijk andere koek. Maar daarvoor verwijzen we naar een pamflet van BBTK Social Profit: Werknemers Social-Profit rechtstreeks getroffen door het ontwerp van interprofessioneel akkoord (IPA): Sociale basisverworvenheden ernstig bedreigd!

Vlaamse gehandicaptensector: met 8 het werk van 10 doen

Het personeel van de instellingen van Broeders van Liefde is tevreden over de staking van vorige week dinsdag. Een ruim personeelstekort, ziekteverzuim, veel te lange shifts en een toenemende agressie zorgt al jaren voor een onhoudbare werksituatie. De staking liet zien dat het hen menens is. Meer dan 90% van het personeel staakte. In sommige regio's moest de provinciegouverneur personeel opvorderen om aan de minimumbezetting te komen. Directe aanleiding voor de staking is het aanslepende personeelstekort in de sector. De Vlaamse gehandicaptensector moet het immers doen met een personeelsnorm van 80% om het werk op te vangen van een personeelsomkadering van 100%.

Al meer dan 25 jaar slepen de problemen van onderbezetting in de gehandicaptensector aan. In 1983 werd de wettelijk voorziene personeelsomkadering bevroren. Sindsdien raakten de instellingen helemaal vol en werd de problematiek van de doelgroepen een stuk complexer, maar extra personeel hiervoor kwam er nooit. De toen ingevoerde personeelsstop is tot op heden gehandhaafd, waardoor er gemiddeld een vijfde personeel te kort is. Concreet komt dit neer op een tekort van 2200 voltijdse personeelsleden. In 2009 beloofde de toenmalige Vlaamse minister van Welzijn Vanackere (CD&V) 500 extra banen. Zo zouden de instellingen aan een gemiddelde bezetting komen van 87%. Van deze belofte kwam echter zo goed als niks in huis. Zijn opvolger, Vandeurzen (CD&V), maakte maandag bekend dat hij voor 84 extra jobs zal zorgen dit jaar. Deze jobs moeten worden verdeeld over volwassen- en jongerenwerking, wat neerkomt op één halftime werknemer per instelling. Voor de vakbonden is dit een regelrechte belediging.

Beloften zijn er om gebroken te worden. Een actieplan is nodig.

Vandeurzen voegde nog toe dat hij binnen deze legislatuur werk zal maken van in het totaal 260 banen en dat hij zal nagaan hoe het engagement van de beloofde vijfhonderd extra banen waargemaakt kan worden. Hij wil "een transparante methode afspreken voor de inschaling van zorgzwaarte (de hoeveelheid hulp die iemand nodig heeft) en voor de omzetting van het aantal plaatsen voor personen met een handicap in aantal personeelsleden”. Voorgaande is enkel een moeilijke zin om te zeggen dat de nodige (door berekeningen en studies uit het verleden bekomen) 2200 voltijdse jobs er niet gaan komen. Het is nog maar de vraag hoeveel er van de beloofde 84 jobs in huis zal komen. In de herfst van vorig jaar verklaarde Vlaams begrotingsminister Muyters (N-VA) dat hij de beloofde 30 miljoen voor het wegwerken van de wachtlijsten wil schrappen uit de begroting van 2011. Zonder actieplan van de vakbonden zullen ook de budgetten voor personeelsuitbreiding op de helling komen te staan.

De werknemers binnen de non-profit staan klaar om hun eisen kracht bij te zetten. De instellingen van Broeders van Liefde hebben al aangegeven elke maand één dag te staken, aangevuld door verrassingsacties. Ook in andere instellingen van de Vlaamse gehandicaptensector staan er stakingen op til. Ook zij ondervinden al jaren de gevolgen van de personeelsstop, ingevoerd in 1983. Daarnaast is er de steun van ouders van jongeren met een handicap. Er is een petitie gestart die bij de minister zal afgegeven worden. Daarnaast plaatsen gebruikers- en werkgeversverenigingen zich achter de eisen van de vakbonden voor wat betreft de personeelsnormen. De non-profit bewijst het nog maar eens: solidariteit maakt sterk!

100% kwaliteit betekent 100% personeelsbezetting!

Pamflet Polsslag naar aanleiding van de acties in een aantal instellingen van de Broeders van Liefde op 18 januari.
pamflet in PDF

Negen maanden na het startschot door de vakbonden, is de Vlaamse regering eindelijk in gang gesukkeld. De Witte Woede moest wel eerst nog eens haar tanden laten zien.

De betoging van 19 november was een duidelijk signaal naar de bevoegde ministers. Kris Peeters (CD&V, minister-president) verklaarde zich bereid om onderhandelingen op te starten en had zelfs een voorstel mee voor de werknemers van de Non-Profit. Het voorstel is echter makkelijk samen te vatten in twee zegswijzen: “verdeel-en-heers” en “op-de-lange-baan-schuiven”. Verdelen in deelsectoren en bevoegdheden, maar tegelijk ook in de tijd. Onderhandelingen over budgetten willen ze uitstellen tot ergens in 2013. Op die manier kunnen ze de beslissingen doorschuiven naar de volgende legislatuur.

De onderhandelingen als gevolg van de betoging van midden november, hebben weinig verandering gebracht in het oorspronkelijke voorstel van de Vlaamse regering. Het is dan ook niet verwonderlijk dat verschillende stemmen binnen de vakbonden spreken van een ‘vals’ akkoord. Nog voor de achterban geraadpleegd is, willen dergelijke uitspraken al iets zeggen. LBC doet dit op een staten-generaal op maandag 17 januari (tijdens het ter perse gaan van deze editie van Polsslag). BBTK bevraagt zijn leden later deze maand. Het oorspronkelijke voorstel van Peeters was een vijfjarenplan dat opgedeeld is in twee fasen. In een eerste fase van twee jaar wil hij de “kwalitatieve aspecten” bespreken en dit per sector en per bevoegde minister. Hij voegde er aan toe dat het wel binnen de bestaande budgetten moest blijven. In een tweede fase, van 2013 tot 2015, kunnen er andere elementen aan bod komen. De start voor deze tweede fase is niet zomaar gekozen, het is net voor de verkiezingen van 2014. Hierdoor kunnen alle hete aardappels doorgeschoven worden naar de volgende legislatuur. Met een voorspelbaar resultaat: de Non-Profit kan extra middelen op zijn buik schrijven.

Zelfs slechte lezers zullen nu de wenkbrauwen al gefronst hebben. Kwaliteit verhogen zonder geld vrij te maken? Enkel vertegenwoordigers van de vrije markt kunnen met dergelijke logica naar buiten komen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de voornaamste bevoegdheden binnen de Vlaamse regering bij Kris Peeters (CD&V en ex-Unizo) en Philippe Muyters (NVA en ex-Voka) liggen. De vakbonden hebben een heel andere visie over het verhogen van de zorgkwaliteit. De gemeenschappelijke eisenbundel is er op gericht om betere arbeids- en loonvoorwaarden te creëren. Centrale punten zijn de verhoging van de koopkracht, de uitbreiding van de effectieve personeelsbezetting, “werkbaar werk” en een “leefbaar leven”.

De vijfjaarlijkse onderhandelingen binnen de Non-Profit tussen vakbonden en de verschillende regeringen van dit land lopen dit jaar samen met de tweejaarlijkse onderhandelingen voor een interprofessioneel akkoord (IPA) van de privésector. Gelijktijdig doch parallel naast elkaar. De sector kan immers niet genieten van de voordelen van het IPA, maar moet wel de nadelen ervan dragen. Zoals de slechtere voorwaarden voor tijdskrediet als gevolg van het Generatiepact. Hoewel de interprofessionele onderhandelingen in de privé nog lang niet rond zijn, kunnen we nu al zeggen dat de uitkomst negatieve gevolgen zal hebben voor de Non-Profit. Er wordt immers gesproken van een effectieve loonmarge onder de 1% en een verdere uitholling van de index. Daarnaast ligt ook het hete hangijzer over het bediende- en arbeidersstatuut op de onderhandelingstafel. De beslissing hierover zal rechtstreeks een gevolg hebben voor zowel arbeiders als bedienden binnen de Non-Profit. De strijd die de werknemers van Brinks gestart zijn, zal uitgebreid en ondersteund moeten worden door zowel privé als non-profitsectoren. De logica van de werkgevers en de regering in dit dossier is op zijn minst hoogst eigenaardig te noemen. Zij willen van de zwakste statuten de norm maken. Dit zou hetzelfde zijn als racisme oplossen door iedereen te gaan discrimineren.

De ‘logica’ van het eerder aangehaalde Generatiepact hebben de vakbonden van de Non-Profit wel kunnen terugdringen in het PC 330 (federale sectoren). Op 13 december is de verlenging van de CAO brugpensioen vanaf 58 jaar en de CAO halftijds brugpensioen vanaf 56 voor de komende drie jaar ondertekend voor de hele sector. In schril contrast hiermee staat het blokkeren van het ‘mini’-akkoord voor de federale sectoren. Om de lopende projecten in de gezondheidszorg niet in het gedrang te brengen, werd er voor 2011 een overbruggingsakkoord afgesloten tussen minister Onkelinckx, de vakbonden en de werkgevers. De 2 eerste partijen benadrukten in oktober dat dit slechts een eerste stap is naar onderhandelingen voor een meerjarenakkoord. Kort samengevat ging het over de creatie van 550 voltijdse personeelsleden en extra geld voor een tweede pensioenpijler (het vrijgemaakte bedrag voor deze laatste is echter net voldoende om voor iedere werknemer één paar schoenen te kopen). Ten laatste was er nog een maatregel die als uitloper van het plan Onkelinckx voor de verpleegkunde kan bestempeld worden: een uitbreiding van de extra-prestatie van 20% tussen 19 en 20 uur tot het volledige personeel van de privésector van de gezondheidsdiensten. Ondanks de minieme inhoud van het mini-akkoord, hebben de werkgevers tot nu toe alles geblokkeerd. Plots hebben de werkgevers een probleem met de verdeling van de budgetten en de avondpremies. ‘Out of the blue’ leggen de werkgevers nu ook de financiering van de anciënniteit op tafel terwijl ze hierover zwegen in oktober ... Het ziet er dus allesbehalve goed uit voor het ‘mini-akkoord’ dat in de praktijk geen akkoord meer is.

Zorg en welzijn zijn niet enkel een maatschappelijke verantwoordelijkheid, maar ook een politieke. Op dit moment is er echter geen enkele traditionele partij die deze verantwoordelijkheid opneemt. Er is nood aan een nieuwe linkse partij, een partij die zal opkomen voor de noden en behoeften van de werknemers, de gebruikers en alle andere belangengroepen binnen de Non-Profit. Zo’n partij zal groeien uit de basis van de vakbonden en zich niet beperken tot het sociaal begeleiden van herstructureringen en besparingen, maar vechten tegen de sociale afbraak en zich verzetten tegen iedere vorm van verdeling onder de werknemers. In afwachting van een dergelijke nieuwe arbeiderspartij, hebben strijdsyndicalisten en militanten uit de sector over de vakbondsgrenzen heen zich verzameld rond Polsslag, het actieblad en -blog van en voor de Non/Social Profit.

“Creatief” met wachtlijsten …

De manier waarop de Vlaamse regering en het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH) de wachtlijsten proberen weg te werken, is zeer bedenkelijk. Het offensief werd 5 jaar geleden ingezet door Somers en Byttebier door te verklaren dat de lange wachtlijsten te wijten zijn aan “oneigenlijke gehandicapten.” De volgende drie jaar werd er gerekend en herrekend zodat de wachtlijsten op papier de ene moment al wat minder lang waren dan de andere. Tegelijk werd het Vlaams Fonds hervormd naar het huidige VAPH, wat zorgde voor een andere aanpak. De twee meest opmerkelijke werkwijzen om de wachtlijsten weg te werken is enerzijds het plan om alle 65-plussers door te sturen naar de bejaardensector (zo wordt de gehandicaptensector wel wat verlicht, maar wordt het probleem verschoven naar de bejaardensector, die nu al te kampen heeft met te weinig bedden) en anderzijds het schrappen van enkele minderheidsgroepen. Zo zijn er personen met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH) van de ene dag op de andere hun herkenning door het VAPH afgenomen. Aangezien ze het ‘geluk’ hadden niet schuldig te zijn aan het ongeval dat leidde tot hun handicap, hebben ze een vergoeding gekregen van de verzekeringen. Het VAPH is van oordeel dat zij niet moeten instaan voor deze mensen daar zij reeds vergoed zijn voor hun handicap. Ze mogen nog wel gebruik maken van de diensten en organisaties die gesubsidiëerd worden door het VAPH, maar moeten de kost hiervoor 100% zelf betalen.